အပုိ Hard Dick တစ္လုံး လုိအပ္တာနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္က ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ့ သုိေလွာင္စြမ္းအားက ဂစ္ငါးရာပါ။ မ်ားမ်ား သုိေလွာင္ထားႏုိင္တယ္။ အခု အဲဒီ Hard Dick က ျပည့္ေတာ့မယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းကုိ ကြန္ပ်ဴဳတာမွာ အနီသေကၤတနဲ႔ ျပပါတယ္။
ဂစ္ငါးရာေတာင္ ျပည့္ေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ ငါဘာေတြမ်ားထည့္မိပါလိမ့္လ႔ုိ စဥ္းစားမိတယ္။ ျပန္စစ္ၾကည့္ပါတယ္။ ေဒတာ(data)ေတြကို တစ္ဖုိင္ခ်င္းစီ လုိက္စီစစ္လုိက္ေတာ့ အေရးမၾကီးတာေတြ အေတာ္မ်ားေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ အေရးမၾကီးတာဆုိတာ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္တာမွတပါး အျခားအျခားေသာ အရာကုိေျပာတာပါ။ ဖ်က္လုိက္ရင္လည္း ဘာမွအေရးမဟုတ္တဲ့အရာေတြပါ။
မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီမွာ အလည္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ဆီမွာ ဘုန္းဘုန္းဦးေဆကိႏၵရဲ့ တရားစီဒီအေခြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ဒါနဲ႔ ခဏငွါးလုိက္ဖုိ႔ ေျပာတယ္။ ဟက္ဒစ္ထဲကို ထည့္ျပီးရင္ ျပန္ေပးပါမယ္လုိ႔ေျပာျပီး ယူလာခဲ့တယ္။ ကြန္ပ်ဴတာမွတဆင့္ အိပ္စတာနယ္ ဟက္ဒစ္ထဲကို ထည့္သိမ္းၾကည့္ပါတယ္။ သင့္ရဲ့ ဟက္ဒစ္သုိေလွာင္စြမ္းအား မရွိေတာ့တဲ့အေၾကာင့္း ေနာက္ထပ္အသစ္ ထပ္သိမ္းခ်င္ေသးတယ္ဆုိရင္ အထဲက ေဒတာေတြကို လိုအပ္သေလာက္ ဖ်က္ျပီးမွသာ ဆက္လက္သိမ္းနုိင္ေၾကာင့္ ၀င္းဒိုးေဘာက္ကေလးတစ္ခုနဲ႔ သတိေပးပါတယ္။ အေရးမၾကီးတာေတြက ေနရာယူထားတာ မ်ားေနေတာ့ အေရးၾကီးတာေတြ ေနရာမရေတာ့တာ ေတြ႔ရတယ္။
လူ႔ဘဝမွာေရာ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ အရာအားလုံးကုိ လက္ခံနုိင္စြမ္းအား၊ သိမ္းဆည္းနုိင္စြမ္းအား ရွိပါရဲ့လား။ မလုိအပ္တာေတြကိုေရာ၊ လုိအပ္တာေတြကိုပါ ကိုယ့္ရဲ့ မန္မုိရီထဲမွာ အကုန္ ေနရာေပးနုိင္မႈ စြမ္းအားရွိၾကရဲ့လား။
ဘဝကို ဘယ္သူမွ ေပါ့ပါးျခင္းနဲ႔ စတင္လာၾကရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေလးလံျခင္းနဲ႔သာ စတင္လာရတယ္။ အသက္ၾကီးလာေလေလ၊ ကုိယ္ကပုိ၍အေနအထုိင္မတတ္ေလေလ၊ ပို၍ပို၍ ေလးလံလာေလေလ။ အဲဒီေလးလံလာတာေတြကုိ ဘာနဲ႔ ေပါ့ပါးေအာင္လုပ္ယူၾကရသလဲ။ ဆည္းပူးေလ့လာထားတဲ့ ဘဝအသိပညာေတြကို လက္ေတြ႔အသုံးခ်ျခင္းျဖင့္ ျပန္လည္ေပါ့ပါးေအာင္ လုပ္ယူရပါတယ္။ ဒါမွသာ ဘဝျဖစ္က်ဳိးနပ္လာတယ္။
ေလးလံလြန္းလွတဲ့ အလုိၾကီးမႈ၊ ေပါက္ကဲြမႈ၊ အလုိၾကီးမွန္း၊ ေပါက္ကဲြမွန္းေတာင္ မသိလုိက္မႈ၊ မနာလုိ၊ ဝန္တုိမႈ၊ အာရုံေတြေပၚမွာ ေကာင္းေသာစိတ္ႏွလုံး မထားလုိက္ႏုိင္မူ စသျဖင့္ ဘဝကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးမျဖစ္ေစႏုိင္တဲ့ ေဒတာ(data)ၾကီးေတြနဲ႔သာ ကိုယ့္ဘဝမီမိုရီထဲ(memory)မွာ ျပည့္ေနမယ္ဆုိရင္ အဲဒီသူဟာ လူျဖစ္ရုံကေလးနဲ႔ပဲ ဘဝကုိ ေလးေလးလံလံ ရပ္တည္ေနရေတာ့မွာပါ။
သည္းခံခြင့္လႊတ္ျခင္းျဖင့္ အဲဒီေလးလံမႈေတြေလွ်ာ့ခ်ရမယ္။ စာနာသနားျခင္းျဖင့္လည္း ေလွ်ာ့ခ်ရမယ္။ ကိုယ့္ထက္သာတယ္ထင္ရတဲ့ သူရဲ့အေပၚမွာလည္း ဝမ္းေျမာက္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေလွ်ာ့ခ်နုိင္ရပါမယ္။ ခ်စ္စိတ္၊ မုန္းစိတ္ အလြန္အကြ်ံ မျဖစ္ေစဘဲနဲ႔လည္း ေလွ်ာ့ခ်နုိင္ရပါမယ္။ ဒါမွသာ တကယ့္လူအျဖစ္နဲ႔ ဘဝကုိ မွတ္ေက်ာက္ထူႏုိင္ေတာ့မွာပါ။
တေန႔မွာ ဒႆနိကေဗဒ ပါေမာကၡၾကီးတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ရဲ့ တပည့္ေတြကုိ သင္ခန္းစာ အသစ္တစ္ခုသင္ေပးပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ စာသင္စားပဲြေပၚမွာ ဆီးျဖဴသီးသာသာ ေက်ာက္စရစ္ခဲအၾကီး၊ ျပီးေတာ့ ခပ္ေသးေသး ေက်ာက္စရစ္ခဲ၊ ေနာက္ျပီး သဲေတြကို သီးျခားစီ ပုံထားလုိက္ပါတယ္။ ေနာက္ဖန္ေရတေကာင္း အလြတ္တစ္ခုကိုလည္း တင္ထားပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း သူတုိ႔ရဲ့ ပါေမာကၡ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဒါေတြကို တင္ထားသလဲဆုိတာ စိတ္ဝင္တစား သိလုိေဇာနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။
ပါေမာကၡၾကီးဟာ အဲဒီ ပုံထားတဲ့ အရာေတြထဲက ေက်ာက္စရစ္ခဲအၾကီးအစားေတြကို အရင္ဆုံး ဖန္ေရတေကာင္း အလြတ္ထဲမွာ ထည့္လုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ရဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ျပည့္ျပီးလားလုိ႔ ေမးလုိက္တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက ျပည့္ပါျပီဆရာလုိ႔ ျပန္ေျဖၾကတယ္။
ဒါနဲ႔ ပါေမာကၡၾကီးက ေက်ာက္စရစ္ခဲအၾကီးေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ ဖန္ေရတေကာင္းထဲကို ေက်ာက္စရစ္ခဲမႊမႊအေသးစားေလးေတြကို ထပ္ထည့္လုိက္ျပန္တယ္။ ျပီးေတာ့ လႈပ္ခါလုိက္တယ္။ လႈပ္ခါလုိက္တဲ့အခါမွာ ေက်ာက္စရစ္ခဲမႊမႊအေသးစားေလးေတြဟာ အၾကီးစားေက်ာက္စရစ္ခဲေတြရဲ့ တစ္လုံးနဲ႔ တစ္လုံးၾကားမွာ ဝင္ေနရာယူတယ္။ ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ျပည့္ျပီလားလုိ႔ေမးျပန္တယ္။ ျပည့္ပါျပီဆုိတဲ့အေၾကာင္း ေက်ာင္းသားေတြက တညီတညြတ္တည္းေျဖၾကျပန္တယ္။
အဲဒီ အၾကီးစား၊ အေသးစားေက်ာက္စရစ္ခဲေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ ဖန္ေရတေကာင္းထဲကိုပဲ သဲေတြေလာင္းထည့္လိုက္ျပန္တယ္။ လႈပ္ရမ္းလုိက္တဲ့အခါ ေက်ာက္စရစ္ အေသးစားေလးေတြရဲ့ၾကားမွာ သူ႔ထက္ေသးငယ္တဲ့ သဲေတြဟာ ေနရာလြတ္မွန္သမွ် ဝင္ေနရာယူျပန္တယ္။ ေရွးနည္းအတူ ေက်ာင္းသားေတြကို ျပည့္ျပီလားလုိ႔ ေမးျပန္တယ္။ ျပည့္ပါျပီလုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြက ျပန္ေျဖၾကျပန္တယ္။
ျပီးေတာ့ ဆရာက ဖန္ေရတေကာင္းထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့ ေက်ာက္စရစ္ခဲအၾကီးစား၊ ေနာက္သူ႔ထက္ေသးငယ္တဲ့ ေက်ာက္စရစ္ခဲ မႊမႊ၊ ျပီးေတာ့ သဲေတြကို ျပန္ျပီး သြန္ခ်လုိက္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခါ ဖန္ေရတေကာင္းထဲကို သဲေတြ အရင္စထည့္လုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေက်ာက္စရစ္ခဲအေသးေလးေတြ ထပ္ထည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေက်ာက္စရစ္ခဲအၾကီးစားေတြ ထည့္လုိက္တဲ့အခါမွာ အေသးေတြရဲ့ၾကားမွာ ေနရာယူစရာမရွိေတာ့အတြက္ အကုန္အျပည့္ မထည့္နုိင္ေတာ့ပါဘူး။
အဲဒီအခါက်မွ ပါေမာကၡၾကီးက ေက်ာင္းသားေတြကို ဒီလုိ ရွင္းျပပါတယ္။ ေက်ာက္စရစ္ခဲအၾကီးေတြဟာ ကုိယ့္ဘဝမွာ အေရးထားရမယ့္ ကိစၥေတြနဲ႔ အလားသ႑ာန္တူပါတယ္။ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကုိယ့္က်န္းမာေရး၊ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္၊ ကုိယ့္သား၊သမီး စသျဖင့္ တျခားဟာေတြ ဆုံးရႈံးသြားရင္ေတာင္မွ အဆုံးအရႈံး မခံနုိင္တဲ့ အရာေတြနဲ႔ တူပါတယ္။
ေက်ာက္စရစ္ခဲ မႊမႊေသးေသးေလးေတြဟာ ကုိယ့္အလုပ္အကုိင္၊ ကိုယ့္အိမ္၊ ကုိယ့္ယာစတာေတြနဲ႔ တူပါတယ္။
သဲေတြကေတာ့ တျခား အေရးမၾကီးတဲ့ တျခားအေသးမႊား ကိစၥေလးေတြနဲ႔အလားတူပါတယ္။
ဘဝမွာ အေရးၾကီးတဲ့အရာေတြကို ဦးစားေပးမလုပ္ဘဲနဲ႔ သဲေတြလုိ အေသးအမႊားကိစၥေလးေတြသာ ေရွ့တန္းတင္ခဲ့မယ္၊ ဦးစားေပးလုပ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္စြမ္းအားေတြဟာ အေသးအဖဲြကိစၥေလးေတြနဲ႔ပဲ အခိ်န္ကုန္သြားပါလိမ့္မယ္။ အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥေတြအတြက္ အသုံးခ်စရာ အခ်ိန္၊ စြမ္းအား မက်န္ေတာ့ပါဘူး။
ဘဝမွာ အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥေတြကိုသာ ဦးစားေပး လုပ္ေဆာင္သြားမယ္ဆုိရင္ မဆုံးရႈံးသင့္တဲ့ အခြင့္ေရးေတြ မဆုံးရႈံးေတာ့ပါဘူး။ ေလးလံေနတဲ့ ဘဝကို လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာနဲ႔ပဲ ျဖတ္သန္းႏုိင္ေတာ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။
ေမာ္ကြန္းသစ္
