“ဦးဇင္းတုိ႔ရြာက ကန္စြန္းဥတစ္ဥကုိ လူဆယ္ေယာက္ေလာက္ ၀ုုိင္းစားတာေတာင္ ကုန္ဘူးဆို”
အဲဒီစကားကုိ တစ္ဖတ္ရြာ ဒကာမတစ္ေယာက္က စကားၾကဳံတာနဲ႔ ေမးလုိက္တာပါ။ ခ်က္ခ်င္းဆုိေတာ့ ေၾကာင္သြားတယ္။ ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိဘူး။ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာလည္း ကန္စြန္းဥတစ္ဥကုိ လူဆယ္ေယာက္ေလာက္ ၀ုိင္းစားတာေတာင္ မကုန္နုိင္တာမ်ဳိး ရြာမွာ တစ္ခါမွ မၾကဳံဖူး။ မၾကားဖူးပါဘူးေပါ့။
ဒါနဲ႔ အဲဒီ့စကား ဘယ္သူေျပာတာလဲ ေမးလုိက္တယ္။
ေျပာျပတာက ကုိနုိင္၀င္းတဲ့။ သူတုိ႔ရြာမွာ လာတုန္းက ေျပာသြားတာတဲ့။
အဲဒီ့စကား ကုိနုိင္၀င္းေျပာတယ္ဆုိကတည္းက သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ သူ႔ရာဇ၀င္ကုိ မသိလုိ႔ သူေျပာတဲ့စကား ထင္ေယာင္ထင္မွား ယုံမိတာေနမွာပါ။
ကုိနုိင္၀င္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကရယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားရယ္၊ ေက်ာင္းသားေတြရယ္၊ အတူတူ ခ်မ္းလုိ႔ မီးလွဳံေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကုိနုိင္၀င္းက ေျပာတယ္။
ညက ေျမြၾကီးတစ္ေကာင္ေတြ႔ပါတယ္တဲ့။ ေတာ္ေတာ္ၾကီးပါသတဲ့။ ေတြ႔ျပီးသမွ် ေျမြေတြထဲမွာ အဲဒီေျမြမွီတဲ့ ေျမြဟာ ေျမြမစစ္လုိ႔ပဲ ျဖစ္မယ္တဲ့။ (လုပ္ပုံ၊ လုပ္ပုံ)
ဒါနဲ႔ က်န္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက တအံ့တၾသ ေမးၾကတာေပါ့။
“နုိင္၀င္း ေျမြက ဘယ္ေလာက္ၾကီးတယ္”
အုိင္တင္ မသိမသာေလးေပးျပီး နုိင္၀င္းျပန္ေျဖတယ္။
“ေက်ာင္းေတာင္ဘက္က မၾကီးအုိပင္ၾကီးေလာက္ ၾကီးတယ္”
သူေျပာတဲ့ မၾကီးအုိပင္ၾကီးရဲ့ လုံးပတ္က ကေလးငါးေယာက္ေလာက္ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ ၀ုိင္းပတ္တာေတာင္ မွီခ်င္ခ်င္ရယ္။ သူ႔ေျမြ ၾကီးေၾကာင္း အဲဒီ့မၾကီးအုိပင္ၾကီးကုိ ပမာျပဳ ေျပာလုိက္တယ္။
ဒီေတာ့ ေဘးနားမွာ ရွိေနတဲ့ ဆရာေတာ္ပါ လန္႔သြားတယ္။ သူ႔ေက်ာင္းမွာ မၾကီးအုိပင္ၾကီးေလာက္ရွိတဲ့ ေျမြၾကီး တကယ္ရွိေနလားဆုိတဲ့ သံသယေလးနဲ႔ နုိင္၀င္းကုိ ေသခ်ာေမးလုိက္ျပန္တယ္။
ဆရာေတာ္က “ဟုတ္ပါ့မလား နုိင္၀င္းရာ။ မင္းေတြ႔တဲ့ ေျမြက မၾကီးအုိပင္ၾကီးေလာက္ ၾကီးတယ္ဆုိတာ”
နုိင္၀င္းကုိ ဆရာေတာ္က ရုတ္ခ်ည္း ၀င္ေမးလုိက္တာရယ္ေၾကာင့္ သူနဲနဲ လန္႔ေၾကာင္ ေၾကာင္သြားတယ္။
ဒီေတာ့မွ
“ထန္းပင္ေလာက္ေတာ့ရွိပါတယ္ဘုရား”
“ေဟ…ထန္းပင္ေလာက္ ၾကီးျပန္ပလား နုိင္၀င္း” ဆုိျပီး ထပ္ေမးလုိက္ေတာ့
“ထြန္တုံးေလာက္ေတာ့ရွိပါတယ္ဘုရား”
“ဘာကြ…မင္းေျမြ ထြန္းတုံးေလာက္ ၾကီးျပန္ပလား”ဆုိေတာ့
“၀ါးလုံးေလာက္ေတာ့ ရွိပါတယ္ဘုရား”
“ လာျပန္ျပီးလား ၀ါးလုံးေလာက္”
“ေျခရာၾကီးေတြ႔ပါတယ္ဘုရား”
“ ဘာ…ေျခရာျဖစ္သြားျပန္ပလား”
“အသံေတာ့ ၾကားလုိက္တာပဲဘုရား”
ဒီေတာ့မွ ဆရာေတာ္လည္း ႏိုင္၀င္းေလၾကီးတာမွန္း၊ ေသခ်ာသိသြားတယ္။ ကေလးဆုိေတာ့ နဲနဲ ေျခာက္သလုိလုိပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ ဆရာေတာ္က ေမးလုိက္တာပါ။ မေမးလုိ႔လည္းရဘူးေလ။ သူ႔ေျမြၾကီးက မၾကီးအုိပင္ၾကီးေလာက္ရွိေနတာကိုး။ လန္႔ခ်င္စရာ။
စစ္ေမးေလး ေမးလုိက္ကာမွ မၾကီးအုိပင္ၾကီးေလာက္ရွိတဲ့ ေျမြက၊ ေျမြရုပ္ပါ ေပ်ာက္ျပီး အသံပဲ ၾကားလုိက္ေတာ့တယ္ ျဖစ္သြားရတာပါ။
လူဆယ္ေယာက္ေလာက္ ၀ုိင္းစားတာေတာင္ မကုန္နုိင္တဲ့ ကန္စြန္းဥ ရြာမွာရွိေၾကာင္း ေလၾကီးခံလုိက္ရတဲ့ ဒကာမကုိ နုိင္၀င္းဆုိတာ ဒီလုိရာဇ၀င္နဲ႔လာတာပါလုိ႔ ရွင္းျပလုိက္မွ သူနာဂစ္အေမႊခံလုိက္ရမွန္း သေဘာေပါက္သြားရွာတယ္။ ဒကာမၾကီးကုိ သူ႔နာမည္အျပည့္စုံသိလားလုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့ သိပါဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ မိမိက
“မသိရင္မွတ္ထားဒကာမ။ သူ႔နာမည္ အျပည့္စုံ ေလအုိးနုိင္၀င္း”
ဘာပဲေျပာေျပာ ရာဇ၀င္ မသိရင္၊ ေလၾကီးမွန္းေတာင္ သိလုိက္မွာဟုတ္ဘူးရယ္။ ေဖ့ဘြတ္မွာ စာေတြ အငမ္းမရ လုိက္ရွာဖတ္ေနတုန္း၊ ကုိနုိင္၀င္းအေၾကာင္း သတိရသြားတာပါ။
ေမာ္ကြန္းသစ္
