ေမာ္ကြန္းသစ္

နုိင္၀င္းလုိပဲ ေလၾကီးတာလား

2012-01-31T23:59:00.000-08:00

“ဦးဇင္းတုိ႔ရြာက ကန္စြန္းဥတစ္ဥကုိ လူဆယ္ေယာက္ေလာက္ ၀ုုိင္းစားတာေတာင္ ကုန္ဘူးဆို”

အဲဒီစကားကုိ တစ္ဖတ္ရြာ ဒကာမတစ္ေယာက္က စကားၾကဳံတာနဲ႔ ေမးလုိက္တာပါ။ ခ်က္ခ်င္းဆုိေတာ့ ေၾကာင္သြားတယ္။ ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိဘူး။ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာလည္း ကန္စြန္းဥတစ္ဥကုိ လူဆယ္ေယာက္ေလာက္ ၀ုိင္းစားတာေတာင္ မကုန္နုိင္တာမ်ဳိး ရြာမွာ တစ္ခါမွ မၾကဳံဖူး။ မၾကားဖူးပါဘူးေပါ့။

ဒါနဲ႔ အဲဒီ့စကား ဘယ္သူေျပာတာလဲ ေမးလုိက္တယ္။

ေျပာျပတာက ကုိနုိင္၀င္းတဲ့။ သူတုိ႔ရြာမွာ လာတုန္းက ေျပာသြားတာတဲ့။

အဲဒီ့စကား ကုိနုိင္၀င္းေျပာတယ္ဆုိကတည္းက သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ သူ႔ရာဇ၀င္ကုိ မသိလုိ႔ သူေျပာတဲ့စကား ထင္ေယာင္ထင္မွား ယုံမိတာေနမွာပါ။

ကုိနုိင္၀င္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကရယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားရယ္၊ ေက်ာင္းသားေတြရယ္၊ အတူတူ ခ်မ္းလုိ႔ မီးလွဳံေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကုိနုိင္၀င္းက ေျပာတယ္။

ညက ေျမြၾကီးတစ္ေကာင္ေတြ႔ပါတယ္တဲ့။ ေတာ္ေတာ္ၾကီးပါသတဲ့။ ေတြ႔ျပီးသမွ် ေျမြေတြထဲမွာ အဲဒီေျမြမွီတဲ့ ေျမြဟာ ေျမြမစစ္လုိ႔ပဲ ျဖစ္မယ္တဲ့။ (လုပ္ပုံ၊ လုပ္ပုံ)

ဒါနဲ႔ က်န္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက တအံ့တၾသ ေမးၾကတာေပါ့။

“နုိင္၀င္း ေျမြက ဘယ္ေလာက္ၾကီးတယ္”

အုိင္တင္ မသိမသာေလးေပးျပီး နုိင္၀င္းျပန္ေျဖတယ္။

“ေက်ာင္းေတာင္ဘက္က မၾကီးအုိပင္ၾကီးေလာက္ ၾကီးတယ္”

သူေျပာတဲ့ မၾကီးအုိပင္ၾကီးရဲ့ လုံးပတ္က ကေလးငါးေယာက္ေလာက္ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ ၀ုိင္းပတ္တာေတာင္ မွီခ်င္ခ်င္ရယ္။ သူ႔ေျမြ ၾကီးေၾကာင္း အဲဒီ့မၾကီးအုိပင္ၾကီးကုိ ပမာျပဳ ေျပာလုိက္တယ္။

ဒီေတာ့ ေဘးနားမွာ ရွိေနတဲ့ ဆရာေတာ္ပါ လန္႔သြားတယ္။ သူ႔ေက်ာင္းမွာ မၾကီးအုိပင္ၾကီးေလာက္ရွိတဲ့ ေျမြၾကီး တကယ္ရွိေနလားဆုိတဲ့ သံသယေလးနဲ႔ နုိင္၀င္းကုိ ေသခ်ာေမးလုိက္ျပန္တယ္။

ဆရာေတာ္က “ဟုတ္ပါ့မလား နုိင္၀င္းရာ။ မင္းေတြ႔တဲ့ ေျမြက မၾကီးအုိပင္ၾကီးေလာက္ ၾကီးတယ္ဆုိတာ”

နုိင္၀င္းကုိ ဆရာေတာ္က ရုတ္ခ်ည္း ၀င္ေမးလုိက္တာရယ္ေၾကာင့္ သူနဲနဲ လန္႔ေၾကာင္ ေၾကာင္သြားတယ္။

ဒီေတာ့မွ

“ထန္းပင္ေလာက္ေတာ့ရွိပါတယ္ဘုရား”

“ေဟ…ထန္းပင္ေလာက္ ၾကီးျပန္ပလား နုိင္၀င္း” ဆုိျပီး ထပ္ေမးလုိက္ေတာ့

“ထြန္တုံးေလာက္ေတာ့ရွိပါတယ္ဘုရား”

“ဘာကြ…မင္းေျမြ ထြန္းတုံးေလာက္ ၾကီးျပန္ပလား”ဆုိေတာ့

“၀ါးလုံးေလာက္ေတာ့ ရွိပါတယ္ဘုရား”

“ လာျပန္ျပီးလား ၀ါးလုံးေလာက္”

“ေျခရာၾကီးေတြ႔ပါတယ္ဘုရား”

“ ဘာ…ေျခရာျဖစ္သြားျပန္ပလား”

“အသံေတာ့ ၾကားလုိက္တာပဲဘုရား”

ဒီေတာ့မွ ဆရာေတာ္လည္း ႏိုင္၀င္းေလၾကီးတာမွန္း၊ ေသခ်ာသိသြားတယ္။ ကေလးဆုိေတာ့ နဲနဲ ေျခာက္သလုိလုိပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ ဆရာေတာ္က ေမးလုိက္တာပါ။ မေမးလုိ႔လည္းရဘူးေလ။ သူ႔ေျမြၾကီးက မၾကီးအုိပင္ၾကီးေလာက္ရွိေနတာကိုး။ လန္႔ခ်င္စရာ။

စစ္ေမးေလး ေမးလုိက္ကာမွ မၾကီးအုိပင္ၾကီးေလာက္ရွိတဲ့ ေျမြက၊ ေျမြရုပ္ပါ ေပ်ာက္ျပီး အသံပဲ ၾကားလုိက္ေတာ့တယ္ ျဖစ္သြားရတာပါ။

လူဆယ္ေယာက္ေလာက္ ၀ုိင္းစားတာေတာင္ မကုန္နုိင္တဲ့ ကန္စြန္းဥ ရြာမွာရွိေၾကာင္း ေလၾကီးခံလုိက္ရတဲ့ ဒကာမကုိ နုိင္၀င္းဆုိတာ ဒီလုိရာဇ၀င္နဲ႔လာတာပါလုိ႔ ရွင္းျပလုိက္မွ သူနာဂစ္အေမႊခံလုိက္ရမွန္း သေဘာေပါက္သြားရွာတယ္။ ဒကာမၾကီးကုိ သူ႔နာမည္အျပည့္စုံသိလားလုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့ သိပါဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ မိမိက

“မသိရင္မွတ္ထားဒကာမ။ သူ႔နာမည္ အျပည့္စုံ ေလအုိးနုိင္၀င္း”

ဘာပဲေျပာေျပာ ရာဇ၀င္ မသိရင္၊ ေလၾကီးမွန္းေတာင္ သိလုိက္မွာဟုတ္ဘူးရယ္။ ေဖ့ဘြတ္မွာ စာေတြ အငမ္းမရ လုိက္ရွာဖတ္ေနတုန္း၊ ကုိနုိင္၀င္းအေၾကာင္း သတိရသြားတာပါ။

ေမာ္ကြန္းသစ္

တရားေဟာေနသည္

2012-01-11T23:49:00.000-08:00

ဘုန္းၾကီး။ ။ ဟုိတစ္ေန႔ကအလွဴမွာ၊ စားပဲြခင္း ဆယ္ခုလုိတာ ဘယ္သူေၾကာင့္ရသလဲ။

ပရိသတ္။ ။ အရွင္ဘုရားၾကာင့္ပါဘုရား။

ဘုန္္းၾကီး။ ။ ေအး...အဲဒါ...အကင္း။ ေနာက္...ထြန္းသိန္းသမီး၊ လင္ေနာက္လုိက္တာ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္သိလဲ။

ပရိသတ္။ ။ အရွင္ဘုရားေၾကာင့္ပါဘုရား။

ဘုန္းၾကီး။ ။ မင္းတုိ႔မေကြ်းခ်င္ၾကတဲ့၊ ေခြးေလ၊ ေခြးလြင့္ေတြ၊ မငတ္ေအာင္၊ ဒိုင္ခံေကြ်းထားနုိင္တာ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္လဲ။

ပရိသတ္။ ။ အရွင္ဘုရားေၾကာင့္ပါဘုရား။

ဘုန္းၾကီး။ ။ ေအး ျမင္တတ္ဖုိ႔လုိတယ္။ ဒါနဲ႔ တုိ႔ရြာၾကီး မတုိးတတ္တာ၊ မဖြင့္ျဖဳိးနုိင္တာ၊ အသိဥာဏ္မရွိၾကတာ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္လဲ။

ပရိသတ္။ ။ အရွင္ဘုရား...

ဘုန္းၾကီး။ ။ ဘာ..........။

ပရိသတ္။ ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ အရွင္ဘုရားပဲ၊ လုပ္ေပးပါဘုရား။

ေမာ္ကြန္းသစ္

မိန္းကေလးေတြ ဘာေၾကာင့္လွေနၾကျပီး၊ ဘာေၾကာင့္ ညံ့

2012-01-06T23:16:00.000-08:00

ေယာက်္ား။ ။ နင္တုိ႔ မိန္းကေလးေတြဟာ၊ ဘာေၾကာင့္ လွေနၾကျပီး၊ ဘာေၾကာင့္ ညံ့ေနၾကတာလဲ။

မိန္းမ။ ။ လွတာက ရွင္တုိ႔ ေယာက်္ားေတြက ခ်စ္ဖုိ႔။ ညံ့တာက ရွင္တုိ႔ ေယာက်္ားေတြကုိ ျပန္ခ်စ္ဖုိ႔။

ဧဝံ ေမ သုတံ

ေမာ္ကြန္းသစ္

ကေလးအငုိတိတ္ေအာင္

2012-01-02T23:51:00.000-08:00

ဖတ္စာ (၁)

အဲဒီပါးစပ္ၾကီးနဲ႔ပဲ၊

ေလယာဥ္တစ္စင္းလုိ၊

လူ႔ေ၀ဟင္မွာ၊ ပ်ံ၀ဲေနတာ

ၾကာေပါ့။

သကၠရာဇ္မ်ဥ္းမ်ားသာ၊

အုိေရာ္သြားတယ္…။

ဘယ္သူ႔ကုိမွလည္း၊

အျဖစ္ရွိေအာင္၊ သယ္မသြားနုိင္ၾကဘူး…။

ဖတ္စာ (၂)

ေလကုိမျမင္နုိင္ပါ၊

ေလတုိက္သည္ဟူ၍၊

သူ၏ သြားလာ၊လႈပ္ရွားမႈမ်ားကုိ၊ ၾကည့္ျပီး သိနုိင္ပါသည္။

စနစ္တက်၊ ေလကုိ၊ အသုံးခ်တတ္သူမ်ားအဖုိ႔၊

အမိႏိုင္ငံေတာ္တြင္ရွိေသာ မ်ဳိးဆက္သစ္အနာဂတ္လူငယ္မ်ား၏၊

ပူစီေဖာင္းမ်ားကို၊ ၾကိဳးစားလုိက္မႈတ္ေပးသင့္ပါသည္။

ေမာ္ကြန္းသစ္

3.1.2012

happy new year!!!

2011-12-31T08:26:00.000-08:00

ေသေကာင္ေပါင္းလဲအျဖစ္ေတြထဲ
အခ်ိန္မီ…
ျပန္လည္… က်န္းမာသြားၾကဖုိ႔ပဲ
ငါ…ေမ်ွာ္လင့္တယ္….။ (2011)
*************************

အံ၀င္ခြင္က်၊ ထြင္လုံးေတြၾကားမွာ၊
အခ်ိန္္မွန္မွန္အိပ္ပါ…အခ်ိန္မွန္မွန္စားပါ၊
ဖတ္ပါ…ရြတ္ပါ….က်င့္ပါ….စီစစ္ပါ...။

နာမက်န္းျဖစ္ေစခဲ့တဲ့
ကုိယ္စီအာပတ္ေတြကုိ၊
အျပီးတုိင္ သန္႔စင္ပစ္လုိက္ဖုိ႔ထိ၊
တုိ႔ေတြ…သေဘာေပါက္ၾကရေအာင္လား…။ (2012)
**************************************

ထူးေလာက္ပါဘူးကြာ….
ေစာင့္ၾကည့္ရအုံးမွာပဲ....။ (2013)
*************************

ေမာ္ကြန္းသစ္
31.12.2011

မက္လုံး

2011-12-25T23:24:00.000-08:00

ငါးေတြကုိ
လူေတြကမွ်ားသလုိ
လူေတြကို ငါးသဖြယ္
ျပန္မွ်ားေနတဲ့ အရာထဲမွာ သူပါတယ္....။
ကုိယ္က သူ႔ေနာက္ကုိ လုိက္တာရွိမယ္…။
ကုိယ္လုိက္ခ်င္ေအာင္ သူအထာေပးလုိက္တာလည္းရွိမယ္...။

ငါးစာကေတာ့ ေပါခ်င္မွ ေပါလိမ့္မေပါ့
လူစာကေတာ့ ေပါျပန္တယ္။

ဂုဏ္လား၊
ရာထူးလား၊
ေငြေၾကးလား၊
ပစၥည္းဥစၥာလား၊
ေနတုိးေလးလား၊
၀တ္မႈန္ေရႊရည္ေလးလား၊
ကလင္တန္လား၊
ယင္လပ္လား၊
ဘန္ကီမြန္းလား၊

ေလာဘပါးစပ္ၾကီးရွိမွေတာ့
ျမင္ျမင္သမွ်ကုိ
ကုိယ္က မႏွင္တတ္ရင္
အားလုံးဟာ လူစာေတြပဲေပါ့….။

ဂြက်တယ္...
ဂြအက်ဆုံးအရာေတြထဲမွာ
မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာနမ္းၾကီးက
ပုိျပီးေတာ့
ဂြအက်ဆုံးပဲ...။

မလဲႊသာဘူးဆုိတာကပဲ
က်ဳပ္တုိ႔အတြက္
ထြက္ေပါက္တစ္ခု ျဖစ္ေနျပန္ေတာ့
လဲႊသာေတာ့ျပန္ပါဘူးေလ…။

ကိုယ့္ကေလး အငုိတိတ္ဖုိ႔အတြက္ဆို
ကိုယ့္နုိ႔ရည္နဲ႔ကိုယ္
ရုိးရုိးသားသားေခ်ာ့တာကပဲ
ေကာင္းပါတယ္…။

သူမ်ားကုိ
ခင္ဗ်ား မွ်ားသလုိ
သူမ်ားကလည္း
ခင္ဗ်ားကုိ မွ်ားသြားခဲ့ျပီဆုိတာ
သိပါရဲ့လား….။

ခုေလာက္ဆုိ…
ငါးရသြားတဲ့
ငရဲမင္းတစ္ေယာက္
ငါးခူျပဳံးေလးေတာင္ ျပဳံးေနေရာ့မယ္…။

ေမာ္ကြန္းသစ္
26/12.2011

နာမယ္

2011-12-24T18:27:00.000-08:00

လူတစ္ေယာက္က သူ႔ရဲ့ ေရွ့သြားေလးတစ္ေခ်ာင္း နာေနတာနဲ႔ဲ သြားဆရာ၀န္ဆီမွာ ျပၾကည့္တယ္။

ဆရာ၀န္က စစ္ေဆးၾကည့္လုိက္တဲ့အခါမွာ သြားကုိ ႏႈတ္မွျဖစ္မယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း လူနာကုိ ေျပာျပလုိက္တယ္။

လူနာက ဆရာ၀န္ကို ေမးတယ္

“ႏႈတ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ကုန္က်မလဲဆရာ”

“တစ္ေခ်ာင္းတည္းဆုိရင္ သုံးေသာင္းပါ…အဲ…ႏွစ္ေခ်ာင္းႏႈတ္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေလးေသာင္းခဲြပဲယူပါတယ္…မ်ားလုိ႔ ေလွ်ာ့ေပးတဲ့ သေဘာပါ”

“ဒါဆုိ က်ဳပ္ႏွစ္ေခ်ာင္းႏႈတ္မယ္ဗ်ာ…ေလးေသာင္းခဲြပဲယူတဲ့…”

သေဘာေပါက္ၾကရဲ့လား မသိဘူး။ မေကာင္းတဲ့သြားက တစ္ေခ်ာင္းတည္းရယ္။ ႏွစ္ေခ်ာင္းႏႈတ္ရင္

ေစ်းခ်ဳိတယ္ဆုိေတာ့၊ ေကာင္းေနတဲ့ သြားပါ ႏႈတ္ခ်င္သြားတယ္….။

ေစ်းခ်ဳိတုိင္း လုိက္လုပ္ေနရင္လည္း ကုိယ္ပဲ နာမွာပါပဲေလ။ အခုေန ျဖစ္ခ်င္တာတစ္ခု ေျပာပါဆုိရင္ မေယာင္ရာ ဆီမလူးမိၾကေအာင္၊ ထိန္းေက်ာင္းေပးသူေတြ မ်ားမ်ားစားစား ရွိေစခ်င္တယ္။

ေမာ္ကြန္းသစ္

ၾကားလုိက္ေအာင္ နားစုိက္ေထာင္ေစခ်င္

2011-12-16T06:38:00.000-08:00

သတိေပးစာတဲ့…ဟုတ္တယ္။ သူတုိ႔ ေျပာသလုိဆုုိရင္ သတိေပးစာေပါ့။ မဆီမဆုိင္ လာဂလုိင္ေခါက္ေနတာကုိ တနည္း ေျပာင္းဖူးအူတုိင္နဲ႔ ပစ္ေပါက္ေနတာကို သူတုိ႔ဆုိတဲ့ သူတို႔ေတြက မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့ဆေစေၾကာင္းပါဆုိျပီး ေမးလ္၊ ေဖ့ဘြတ္မက္ေဆ့၊ ဖုန္း၊ ဖုန္းမက္ေဆ့ စသည္စသည္တုိ႔ကေန အခ်က္ျပတယ္။

ဒါသူတို႔ရဲ့ ေစတနာဆုိတာ က်ဳပ္က တ၀ၾကီး လက္ခံပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အဲသလုိမ်ဳိး ေျပာင္းဖူးအူတုိင္ ကိစၥေတြကို အေၾကာင္းအေထာက္အထား မခိုင္လုံဘဲနဲ႔ ဥပမာ ေျပာင္းဖူးအူတုိင္သမားေတြက ဘယ္သူဘယ္၀ွါပါလုိ႔ မျဖစ္စေလာက္မွ် သတိၱရွိျပတာကုိ မေတြ႔ခဲ့ပါမူ မည္သည့္ ကြန္ရက္နဲ႔မွ မဆက္သြယ္ေစလုိပါ။ တုိ႔ဦးဇင္းကလည္း ေစတနာကုိ ေ၀ဒနာထင္တယ္ေနာ္လုိ႔လည္း အေျပာမေစာနဲ႔အုံး။ ေတာ္ရုံတန္ရုံ အေသးဖဲြေလးေတြေလာက္နဲ႔ အခိ်န္မကုန္ေစခ်င္လုိ႔ပါ။ က်ဴပ္ကအားတာဟုတ္ဘူးဗ်။ (ေလခြ်န္ေနတယ္)

မိန္းမနဲ႔ ရဟန္းဆုိတာ မကင္းစေကာင္းပါဘူးဗ်ာ။ ရဟန္းစည္း၊ ရဟန္းေဘာင္ထဲကဆုိရင္ေပါ့။ ဆြမ္းေလးမငတ္ရုံ၊ မစို႔မပုိ႔ အသိေလး ေ၀မွ်ရုံေလာက္ေတာ့ သာသနာမွာ အနည္းနဲ႔အမ်ား ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရတာပဲဟုတ္ဘူးလား။
ၾကက္ပ်ံမက် စည္းစနစ္မက်မႈေတြရ့ဲၾကားမွာ ေပးထားတဲ့အပ္၊ ေပ်ာက္ရေကာင္းလားဆုိျပီး အမႈလာလုပ္ရင္ေတာ့ က်ဳပ္က ရံြလြန္းလို႔ မခ်ိတင္ကဲပဲ ထုိးထုိးအန္ခ်င္တယ္။ (ေျမစာပင္ျဖစ္ရတဲ့ အန္ပက္ကုိေတာ့ ႏွေျမာမိျပန္ေသး)
နည္းစပ္ရာ ပတ္၀န္းက်င္အရပဲ ေျပာၾကပါစုိ႔၊ ကာမမီးေတြ ညီးညီးထေနတဲ့ သူေတြၾကားမွာ ရဟန္း၀တ္ထားသူေတြကို ေရတြက္ၾကည့္ရင္ ဂဏန္းသခ်ၤာအရ အေတာ္ကြာလြန္းတာ သိၾကမွာပါ။
အဲဒီစက္ကြင္းေတြၾကားမွာ အနည္းစုဘက္ကေန၊ ရပ္တည္ေနရတဲ့ ရဟန္းေတြအေနနဲ႔ ကာမမုိး၊ ကိေလသာမုိးေတြ မစိုေအာင္ မနည္းေရွာင္ေနရပါတယ္။ (ရဟန္းမ၀တ္လည္း ကိေလသာေတြနည္းနုိင္သမွ် နည္းေအာင္ ၾကိဳစားအားထုတ္သူေတြလည္း ရွိၾကပါတယ္)

ကိစၥေလးရွိလုိ႔ ေက်ာင္းတုိက္ကေန အျပင္ထြက္လုိက္တာနဲ႔ မထင္မေပၚ၊ မေက်ာ္မေဇာ ဟန္ျပမယ္ေလးေတြကုိ မျမင္ခ်င္လည္း ေတြ႔ျမင္ေနရတာပါပဲ။ ကုိယ္က ၀တၳဳေငြမတတ္နုိင္လုိ႔ လုိရာခရီးကို လုိင္းကားစီးသြားအုံးမလား၊ ေတြ႔တာပဲ။ အငွါးကားစီးခဲ့ရင္လည္း လမ္းသြားလမ္းလာ အမ်ားဆုံးလုပ္ေနတာက လူေတြဆုိေတာ့ သူတုိ႔ ဖန္တီးထားသမွ် အရာေတြကို ေတြ႔ရမွာပဲေပါ့။
ဘယ္တတ္နုိင္မလဲ။ ဒီထက္ပုိလြန္ျပီး လူသူကင္းဆိတ္ရာ အရပ္ကိုမွ ကုိယ္ကမသြားနုိင္ေသးတာ။

ေတြ႔ျမင္ေနတဲ့ အာရုံေပၚမွာ တဏွာမပြါးမိေအာင္ ဘာ၀နာေလး အေဖာ္ေခၚထားရုံေပါ့။ ဒီထက္ပုိျပီးလည္း တတ္နုိင္ဘူးေလ။

တခ်ဳိ႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို တမင္သက္သက္ ကိစၥရွိလုိ႔ လာတာေတာင္မွ လမ္းသလားတဲ့ အ၀တ္စားက ၀တ္လာၾကေသးတာပဲ။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမေျပာပါနဲ႔လား၊ ဘုရားေပၚေတာင္ ဒီလုိ၀တ္လာၾကလုိ႔ တားျမစ္စာတမ္းေတြ ေအာင့္ေအာင့္အီးအီး ကပ္ထားရေသးတာပဲေလ။
တခါက သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းကုိ လာေတာ့ မဖြယ္မရာ၀တ္စုံ(တခ်ိဳ႔အဆုိအရ) သားအမိႏွစ္ေယာက္လုံး ၀တ္္လာၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆရာေတာ္က ဘုန္းၾကီးေၾကာင္းလာတာ အဲဒီလုိ ၀တ္လာရေကာင္းလားဆုိျပီး အျမင္ကပ္ကပ္နဲ႔ဒီလုိေျပာလုိက္တယ္။

“ဒကာမၾကီးေရာ၊ ဒကာမေလးေရာ ေျပာရအုံးမယ္။ က်ဳပ္တုိ႔ေက်ာင္းက သီလရွင္ေက်ာင္းဟုတ္ဘူးဗ်၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း။ ျပီးေတာ့ စာသင္တုိက္၊ သံဃာေတြ အမ်ားၾကီးေမြးထားတယ္။ အကုန္လုံး ကတုံးနဲ႔ ေယာက်ၤားစစ္စစ္ေတြခ်ည္းပဲ။ မဖြယ္မရာ ၀တ္လာလုိ႔ တစ္ခုခုျဖစ္လုိ႔ကေတာ့ က်ဳပ္က အာမခံဘူးေနာ္။ ေနာက္ကုိ ဆင္ျခင္ေစခ်င္ပါတယ္”…တဲ့။

ေျပာခ်င္တာက ဖန္တီးခ်င္တဲ့သူေတြက ေနရာမေရွာင္ ဒေရာေသာပါး၊ ရက္ရက္ေရာေရာကုိ ဖန္တီးေနတာဗ်။ အမ်ားစုရဲ့ၾကားက ကိစၥေတြကို အနည္းစုဘက္ကသူေတြက မျဖစ္သင့္တာ မျဖစ္ရေအာင္ အားတင္းကာကြယ္ထားရတယ္ဆုိတာပါပဲ။ ေပယ်ာလေတြ မေဖာ္ထုတ္မိေအာင္ ၾကိဳးစားေနၾကရတာပါ။

အျပင္ေလာကမွာတင္ ဒီကာမမီးေတြက ထြန္းညွိေတာက္ပေနတာဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ က်န္တဲ့ အင္တာနက္စတဲ့ေနရာေတြမွာလည္း ရွာေဖြေနသူေတြအတြက္ေတာ့ ေပါမွေပါ့။

ဒီကာမမုိးေတြ ဒီေလာက္ေနရာအႏွံ႔ျပားလုိက္ရြာေနမွေတာ့ ဒီေခတ္ဒီခါၾကီးကုိ ဘယ္သူခံနုိင္မတဲ့တုန္း။ အစေလးေဖာ္ေပးလုိက္ရင္ေတာ့ အစအေဖာ္ခံရသူက ေတာ္ရုံတန္ရုံစိတ္ထားနဲ႔ဆုိ ခံနုိင္ရည္ရွိပါ့မလားဗ်ာ။

တေန႔ကေတာင္ ကြန္ပ်ဴတာရီကာဗာေလး လက္ယားလုပ္မိတာနဲ႔ နညး္ပညာဆုိဒ္ေတြမွာ မသိတာေလး လုိက္ရွာရျပန္တယ္။ နည္းပညာေတြ ျဖန္႔ေ၀ေပးေနတဲ့ ကုိညီေနမင္း ဆုိဒ္ကုိလည္း ေရာက္ေရာ သူလည္း ကုိယ့္လုိ အျဖစ္သနစ္နဲ႔ ၾကဳံေနရတယ္ဆုိတာ ေတြ႔ရျပန္တာပါပဲ။ မဟုတ္မဟတ္ေတြ လာလာေရးလုိ႔ စီေဘာက္ုိ ျဖဳတ္ထားတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း၊ သူ႔နာမည္နဲ႔ တျခားဆုိဒ္ေတြမွာ မဟုတ္တာေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနေၾကာင္း ကုိညီေနမင္းေရးထားတဲ့ ပုိစ္ေလးေၾကာင့္ သိခဲ့ရတာပါ။

အခုက်ဳပ္ကုိခ်စ္တယ္လုိ႔ ထင္ရတဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမေတြက မ်က္ႏွာပူပူနဲ႔ သတိေပးေနၾကတာကုိ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။ သူ႔ဟာသူ လိင္ဆုိဒ္ေတြမွာ ေမာ္ကြန္းသစ္နာမည္နဲ႔ပဲ ေရးေရး၊ ေခမိႏၵနဲ႔ပဲေရးေရး ၾကိဳက္တာနဲ႔ေရးပါေစပါ့။ ဓာတ္ပုံလည္း ယူသုံးပါေစ။ က်ဳပ္က စြန္႔က်ဲတာ ၀ါသနာပါပါတယ္။ မရုိေသ့စကား တစ္ေန႔ကုိ အိမ္သာ သုံးခါ တက္တာသာၾကည့္။

ေစာေစာကေျပာသလုိ ေျပာင္းဖူးအူတုိင္သမားက ေတာ္ရုံတန္ရုံမွ် သတၱိရွိမျပပါဘဲနဲ႔ ဘယ္ကြန္ရက္ကမွ် အခ်က္မျပေစခ်င္ပါဘူး။

က်ဳပ္ တကယ္မေကာင္းမႈလုပ္ခဲ့ရင္ က်ဳပ္မွာ ေကာင္းျမတ္လွတဲ့ ရဟန္းအသုိင္းအ၀ုိင္း၊ ရဟန္းပတ္၀န္းက်င္ရွိတယ္။ ရဟန္းဘ၀အေနနဲ႔ လုပ္ခြင့္မရွိတာေတြ၊ က်ဳပ္လုပ္ခဲ့ရင္၊ ၀ိနည္းလမ္းေၾကာင္းအတုိင္း က်ဳပ္ကုိ သူတုိ႔ လုပ္သင့္တာ လုပ္ေပးပါလိမ့္။ ရဟန္းေကာင္းေတြက မေကာင္းတာလုပ္တဲ့ က်ဳပ္ကုိ၊ သူတုိ႔နဲ႔ အတူတကြ သံဃာ့ကိစၥေတြမွာ လက္တဲြမပါ၀င္ဖုိ႔ တားျမစ္ပါလိမ့္မယ္။

ေခတ္ရဲ့ တာ၀န္ကုိ ရတဲ့ေနရာက စြမ္းနုိင္သေလာက္ က်ဳပ္ထမ္းၾကည့္မယ္။ ဒါကုိဟားတုိက္ကာ ရယ္ရင္လည္း ဟားတုိက္တာကပဲ သူတုိ႔အတြက္ အဖတ္တင္မေပါ့။

မနာလုိတာလား၊ ၀န္တုိတာလား၊ က်ဳပ္ကုိ ျမင့္တယ္ထင္လို႔၊ ဆဲြခ်တာပဲလား၊ ႏွိမ့္ေနလုိ႔ပဲ စုိက္စရာမရွိတဲ့ သူတုိ႔လွံကုိ လာစုိက္တာလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ။ က်ဳပ္က စိတ္ဆုိးပါဘူး( ဘယ္သူမွန္းမသိပါဘဲနဲ႔)

သူသာ က်ဳပ္ထက္ခပ္ေစာေစာေလး လူ႔အသက္ထြက္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ေပါ့ေနာ္။ က်ဳပ္က အေမ့ေၾကးစည္ေလးနဲ႔ တူေ၀ေ၀လုပ္ကာ ပါးစပ္ထဲ ကူးတုိ႔က တစ္မက္ထည့္ျပီး၊ အမွ်ေတာင္ ေ၀လုိက္ခ်င္ပါေသး။

ဒါနဲ႔ မိတ္ေဆြတုိ႔ က်ဳပ္က အားတာဟုတ္ဘူးေနာ္။ ( ပဲၾကီးေလွာ္ ထုိင္၀ါးေနတာ)

ေမာ္ကြန္းသစ္
၁၆.၁၂.၂၀၁၁

လင္ေယာက်္ားအေရာင္းဆုိင္

2011-12-05T19:24:00.001-08:00

နယူးေယာက္ျမိဳ့က ျမိဳ႔လယ္ေခါင္ရဲ့ လမ္းတစ္လမ္းမွာ လင္ေယာက်္ားေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္တစ္ဆုိင္ဖြင့္ထား တယ္။ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအေနနဲ႔ အဲဒီဆုိင္ထဲကို ဝင္သြားျပီးေတာ့ ကုိယ့္စိတ္ၾကိဳက္ လင္ေယာက်္ားကုိ ေရြးျပီးဝယ္နုိင္တယ္။ အဲဒီ ဆုိင္မွာ အထပ္ေျခာက္ထပ္ရွိပါတယ္။ ဝင္ေပါက္မွာ လမ္းညႊန္ဆုိင္ဘုတ္တစ္ခု ဒီလုိ ေရးထားပါတယ္။

သင္ဟာ ဆုိင္ထဲကုိ တစ္ၾကိမ္ပဲ ဝင္ခြင့္ရွိပါတယ္။

အထပ္ေျခာက္ထပ္ရွိပါတယ္။ အထပ္ျမင့္သြားေလေလ ေရာင္းကုန္ေယာက်္ားေတြရဲ့ အရည္ေသြးဟာ ပိုျမင့္ေလေလျဖစ္သြားမွာပါ။

အထပ္တစ္ထပ္က ေယာက်္ားကုိ သင္ၾကိဳက္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ ယူလုိက္နုိင္ပါတယ္။ မၾကိဳက္ေသးရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္တစ္ထပ္တက္ျပီး ထပ္ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အထက္ထပ္ကို တက္ျပီးရင္ေတာ့ ေအာက္ထပ္က ေယာက်္ားကို ျပန္ျပီးေတာ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိေတာ့ပါဘူး။

ဆုိင္ထဲကေန အျပီးထြက္သြားမယ္ဆုိမွ ေအာက္ကုိ ျပန္ဆင္းခြင့္ ရွိပါတယ္။

ဒါနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ဆုိင္ထဲကုိ ဝင္လာပါတယ္။ သူ႔အတြက္ သင့္ေတာ္တဲ့ စိတ္ၾကိဳက္ ေယာက်္ားကုိ ဝယ္ယူဖုိ႔အတြက္ပါ။

ပထမအထပ္မွာ ေရးထားတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္တစ္ခုကုိ သူေတြ႔လုိက္တယ္။ ဖတ္ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ

အလုပ္အကုိင္ရွိ၍၊ ဘာသာေရး ကိုင္းရႈိင္းေသာ ေယာက်္ားမ်ား။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးက မေက်နပ္နုိင္ေသးပါဘူး။ အေပၚထပ္မွာ ဒီထက္ေတာ္တဲ့ ေယာက်္ားေတြ ရွိေသးတယ္ဆုိျပီး ဒုတိယထပ္ကုိ တက္သြားပါတယ္။ ဒုတိယအထပ္မွာ ေရးထားတာက

အလုပ္အကုိင္ရွိ၊ ဘာသာေရးကုိင္းရႈိင္းသည့္အျပင္ ကေလးပါခ်စ္တတ္ေသာ အမ်ဳိးသားမ်ား။

အမ်ဳိးသမီးက မေက်နပ္နုိင္ေသးပါဘူး။ ေနာက္အထပ္မွာ ဒီထက္ပိုေတာ္တဲ့ ေယာက်္ားေတြ ရွိေသးတယ္ဆုိျပီး ထပ္တက္သြားျပန္ပါတယ္။ တတိယအထပ္မွာ ေရးထားတာက

အလုပ္အကုိင္ရွိ၊ ဘာသာေရးကိုင္းရႈိင္း၊ ကေလးခ်စ္တတ္သည့္အျပင္ ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာ သန္႔ျပန္႔ေသာ အမ်ဳိးသားမ်ား။

အေပၚထပ္တက္ရင္ ရွိေသးတယ္ဆုိေတာ့ ဒါလည္း အဲဒီအမ်ဳိးသမီးက မေက်နပ္နုိင္ေသးပါဘူး။ ထပ္တက္ျပန္ပါတယ္။ စတုတၳထပ္မွာ ေရးထားတာက

အလုပ္အကုိင္ရွိ၊ ဘာသာေရးကိုင္းရႈိင္း၊ ကေလးခ်စ္တတ္၊ ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာ သန္႔ျပန္႔သည့္အျပင္ အိမ္မႈကိစၥအဝဝပါ ကူလုပ္တတ္ေသာ အမ်ဳိးသားမ်ား။

ပဥၥမထပ္မွာ စတုတၳထပ္ထက္ ပုိတဲ့ အမ်ဳိးသားမ်ား ရႏိုင္ေသးတာရယ္ေၾကာင့္ ပဥၥမထပ္ကို ထပ္တက္လုိက္ျပန္ပါတယ္။ အဲဒီအထပ္မွာ ေရးထားတာက

အလုပ္အကုိင္ရွိ၊ ဘာသာေရးကိုင္းရႈိင္း၊ ကေလးခ်စ္တတ္၊ ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာ သန္႔ျပန္႔၊ အိမ္မႈကိစၥအဝဝပါ ကူလုပ္တတ္သည့္အျပင္ အင္မတန္ခ်စ္တတ္ၾကင္နာတတ္ေသာ အမ်ဳိးသားမ်ား။

အေတာ္ဟုတ္သေလာက္ရွိေနေပမယ့္ အေပၚထပ္မွာ ရွိနုိင္ေသးတာရယ္ေၾကာင့္ ဆ႒မအထပ္ကုိ တက္လွမ္းျပန္ပါတယ္။ ဆ႒မအထပ္မွာ ေရးထားတာက

သင္ဟာ ဒီအထပ္ကုိ ေရာက္လာတဲ့ ေလးသိန္းငါးေသာင္းရွစ္ေထာင္ခုႏွစ္ရာငါးဆယ့္ခုႏွစ္ေယာက္ေျမာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအလႊာမွာ ဘာအမ်ဳိးသားမွ မရွိပါဘူး။ မေရာင့္ရဲနုိင္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြ အတြက္ အထီးက်န္မႈေတြပဲ ရွိပါတယ္။ လင္ေယာက်္ား အေရာင္းဆုိင္ကုိ လာတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

(အမ်ဳိးသားေတြလည္း ဒီအတုိင္းပဲေနမွာပါ)

လူမႈေရး၊ စီးပြါးေရး နုိင္ငံေရးစသျဖင့္ ဘယ္အရာမွာမဆုိ မေရာင့္ရဲနုိင္ခဲ့ရင္ အထီးက်န္မႈေတြ ဆက္လက္ရွိေနအုံးမွာပါ။

ဧဝံ ေမ သုတံ

ေမာ္ကြန္းသစ္

အထာက ဂလုိ

2011-11-22T22:59:00.000-08:00

(၁)

ငါးပိသိပ္ ငါးခ်ဥ္သိပ္ဘဝနဲ႔ လူကုိမွ

လင္ခန္း၊ မယားခန္း လာလာဖဲြ႔ခ်င္ၾကတာ

ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းပဲ အံ့အားသင့္ခ်င္စမ္းေတာ့….။

(၂)

ေလာကကုိမွ်ားတဲ့ သင့္မွ်ားခ်ိတ္မွာ

ဘာအမယ္ေတြနဲ႔ မိတ္ဖဲြ႔ထားပါသလဲ၊

သင့္ရဲ့ ကုိယ္သင္းရနံ႔လား၊

နီက်င္က်င္ လက္ဖက္ရည္လား၊

ရႈးေပါက္သည္အထိ အနံ႔လုိက္ေပးေသာ ေကာ္ဖီေတြလား၊

တတ္ေယာင္ဂါး သီအိုရီလား၊

ဟိုမေရာက္၊ ဒီမေရာက္ဝါဒလား၊

အလုပ္သေဘာဆန္တဲ့ ေဖာ္ေရြမႈလား၊

မဆီမဆုိင္ ခေလာက္တပ္ထားေသာ ေခြးအလွေတြလား၊

လန္႔စရာ လက္မွတ္တခ်ဳိ႔လား၊

ဓားျပမွတ္ပုံတင္ထားေသာ သမုိင္းလား၊

အေပၚယံသာ ဝတ္ဆင္ထားေသာ လူတခ်ဳိ႔လား၊

အိမ္ေရွ့က ျပီးျပီးေရာ ထမ္းသည္တခ်ဳိ႔လား၊

အဆင္းမွာ ဘီးတပ္၊ ဖရီးရုိက္ စီးခ်င္သူတခ်ဳိ႔လား၊

ေဟာရုံထက္မပုိေသာ ဓမၼဆရာတခ်ဳိ႔လား....။

(၃)

မွ်ားသူကုိယ္တုိင္က

ျဗဟၼစုိေလး လူးလူူးၾကည့္ရင္

မွ်ားခ်ိတ္က အလကားအမယ္ေတြဟာ

တကယ္ေတာ့ အလကားပါပဲ။

(၄)

သင္ဟာ

မိဘကုိရုိေသရတာ

က်င့္ဝတ္တစ္ခုအျဖစ္ သက္မွတ္ထားပါရင္

သစ္ပင္ေရေလာင္းရတာ

ဝတၱရားဆန္ဆန္ အသားက်ေနခဲ့ပါရင္...

မေက်နပ္လင့္ကစား ရန္သူကုိ

သင့္အစြယ္ မျမင္ႏိုင္ေလာက္တဲ့အထိ

ယဥ္ေက်းမႈအရ

ျပဳံးျပလုိက္ပါ။

(၅)

ဘဝဆိုတာ

အခြင့္အေရးပင္ေတြ ခပ္က်ဲက်ဲ စိုက္ထားတဲ့ ယာတစ္ခင္းပဲ။

ကုိယ္ၾကိဳက္တာ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တယ္

ကုိယ္မၾကိဳက္တာလည္း သူလုပ္သြားႏိုင္တာပဲ

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘဝက

တန္ျပန္ဝါဒနဲ႔လည္း

ယုိင္ပတ္ထားေသးတယ္။

ေမာ္ကြန္းသစ္

၂၃.၁၁.၁၁

ဘာေၾကာင့္ေလးလံေနၾကရသလဲ

2011-11-11T03:18:00.000-08:00

အပုိ Hard Dick တစ္လုံး လုိအပ္တာနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္က ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ့ သုိေလွာင္စြမ္းအားက ဂစ္ငါးရာပါ။ မ်ားမ်ား သုိေလွာင္ထားႏုိင္တယ္။ အခု အဲဒီ Hard Dick က ျပည့္ေတာ့မယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းကုိ ကြန္ပ်ဴဳတာမွာ အနီသေကၤတနဲ႔ ျပပါတယ္။

ဂစ္ငါးရာေတာင္ ျပည့္ေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ ငါဘာေတြမ်ားထည့္မိပါလိမ့္လ႔ုိ စဥ္းစားမိတယ္။ ျပန္စစ္ၾကည့္ပါတယ္။ ေဒတာ(data)ေတြကို တစ္ဖုိင္ခ်င္းစီ လုိက္စီစစ္လုိက္ေတာ့ အေရးမၾကီးတာေတြ အေတာ္မ်ားေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ အေရးမၾကီးတာဆုိတာ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္တာမွတပါး အျခားအျခားေသာ အရာကုိေျပာတာပါ။ ဖ်က္လုိက္ရင္လည္း ဘာမွအေရးမဟုတ္တဲ့အရာေတြပါ။

မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီမွာ အလည္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ဆီမွာ ဘုန္းဘုန္းဦးေဆကိႏၵရဲ့ တရားစီဒီအေခြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ဒါနဲ႔ ခဏငွါးလုိက္ဖုိ႔ ေျပာတယ္။ ဟက္ဒစ္ထဲကို ထည့္ျပီးရင္ ျပန္ေပးပါမယ္လုိ႔ေျပာျပီး ယူလာခဲ့တယ္။ ကြန္ပ်ဴတာမွတဆင့္ အိပ္စတာနယ္ ဟက္ဒစ္ထဲကို ထည့္သိမ္းၾကည့္ပါတယ္။ သင့္ရဲ့ ဟက္ဒစ္သုိေလွာင္စြမ္းအား မရွိေတာ့တဲ့အေၾကာင့္း ေနာက္ထပ္အသစ္ ထပ္သိမ္းခ်င္ေသးတယ္ဆုိရင္ အထဲက ေဒတာေတြကို လိုအပ္သေလာက္ ဖ်က္ျပီးမွသာ ဆက္လက္သိမ္းနုိင္ေၾကာင့္ ၀င္းဒိုးေဘာက္ကေလးတစ္ခုနဲ႔ သတိေပးပါတယ္။ အေရးမၾကီးတာေတြက ေနရာယူထားတာ မ်ားေနေတာ့ အေရးၾကီးတာေတြ ေနရာမရေတာ့တာ ေတြ႔ရတယ္။

လူ႔ဘဝမွာေရာ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ အရာအားလုံးကုိ လက္ခံနုိင္စြမ္းအား၊ သိမ္းဆည္းနုိင္စြမ္းအား ရွိပါရဲ့လား။ မလုိအပ္တာေတြကိုေရာ၊ လုိအပ္တာေတြကိုပါ ကိုယ့္ရဲ့ မန္မုိရီထဲမွာ အကုန္ ေနရာေပးနုိင္မႈ စြမ္းအားရွိၾကရဲ့လား။

ဘဝကို ဘယ္သူမွ ေပါ့ပါးျခင္းနဲ႔ စတင္လာၾကရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေလးလံျခင္းနဲ႔သာ စတင္လာရတယ္။ အသက္ၾကီးလာေလေလ၊ ကုိယ္ကပုိ၍အေနအထုိင္မတတ္ေလေလ၊ ပို၍ပို၍ ေလးလံလာေလေလ။ အဲဒီေလးလံလာတာေတြကုိ ဘာနဲ႔ ေပါ့ပါးေအာင္လုပ္ယူၾကရသလဲ။ ဆည္းပူးေလ့လာထားတဲ့ ဘဝအသိပညာေတြကို လက္ေတြ႔အသုံးခ်ျခင္းျဖင့္ ျပန္လည္ေပါ့ပါးေအာင္ လုပ္ယူရပါတယ္။ ဒါမွသာ ဘဝျဖစ္က်ဳိးနပ္လာတယ္။

ေလးလံလြန္းလွတဲ့ အလုိၾကီးမႈ၊ ေပါက္ကဲြမႈ၊ အလုိၾကီးမွန္း၊ ေပါက္ကဲြမွန္းေတာင္ မသိလုိက္မႈ၊ မနာလုိ၊ ဝန္တုိမႈ၊ အာရုံေတြေပၚမွာ ေကာင္းေသာစိတ္ႏွလုံး မထားလုိက္ႏုိင္မူ စသျဖင့္ ဘဝကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးမျဖစ္ေစႏုိင္တဲ့ ေဒတာ(data)ၾကီးေတြနဲ႔သာ ကိုယ့္ဘဝမီမိုရီထဲ(memory)မွာ ျပည့္ေနမယ္ဆုိရင္ အဲဒီသူဟာ လူျဖစ္ရုံကေလးနဲ႔ပဲ ဘဝကုိ ေလးေလးလံလံ ရပ္တည္ေနရေတာ့မွာပါ။

သည္းခံခြင့္လႊတ္ျခင္းျဖင့္ အဲဒီေလးလံမႈေတြေလွ်ာ့ခ်ရမယ္။ စာနာသနားျခင္းျဖင့္လည္း ေလွ်ာ့ခ်ရမယ္။ ကိုယ့္ထက္သာတယ္ထင္ရတဲ့ သူရဲ့အေပၚမွာလည္း ဝမ္းေျမာက္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေလွ်ာ့ခ်နုိင္ရပါမယ္။ ခ်စ္စိတ္၊ မုန္းစိတ္ အလြန္အကြ်ံ မျဖစ္ေစဘဲနဲ႔လည္း ေလွ်ာ့ခ်နုိင္ရပါမယ္။ ဒါမွသာ တကယ့္လူအျဖစ္နဲ႔ ဘဝကုိ မွတ္ေက်ာက္ထူႏုိင္ေတာ့မွာပါ။

တေန႔မွာ ဒႆနိကေဗဒ ပါေမာကၡၾကီးတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ရဲ့ တပည့္ေတြကုိ သင္ခန္းစာ အသစ္တစ္ခုသင္ေပးပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ စာသင္စားပဲြေပၚမွာ ဆီးျဖဴသီးသာသာ ေက်ာက္စရစ္ခဲအၾကီး၊ ျပီးေတာ့ ခပ္ေသးေသး ေက်ာက္စရစ္ခဲ၊ ေနာက္ျပီး သဲေတြကို သီးျခားစီ ပုံထားလုိက္ပါတယ္။ ေနာက္ဖန္ေရတေကာင္း အလြတ္တစ္ခုကိုလည္း တင္ထားပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း သူတုိ႔ရဲ့ ပါေမာကၡ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဒါေတြကို တင္ထားသလဲဆုိတာ စိတ္ဝင္တစား သိလုိေဇာနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။

ပါေမာကၡၾကီးဟာ အဲဒီ ပုံထားတဲ့ အရာေတြထဲက ေက်ာက္စရစ္ခဲအၾကီးအစားေတြကို အရင္ဆုံး ဖန္ေရတေကာင္း အလြတ္ထဲမွာ ထည့္လုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ရဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ျပည့္ျပီးလားလုိ႔ ေမးလုိက္တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက ျပည့္ပါျပီဆရာလုိ႔ ျပန္ေျဖၾကတယ္။

ဒါနဲ႔ ပါေမာကၡၾကီးက ေက်ာက္စရစ္ခဲအၾကီးေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ ဖန္ေရတေကာင္းထဲကို ေက်ာက္စရစ္ခဲမႊမႊအေသးစားေလးေတြကို ထပ္ထည့္လုိက္ျပန္တယ္။ ျပီးေတာ့ လႈပ္ခါလုိက္တယ္။ လႈပ္ခါလုိက္တဲ့အခါမွာ ေက်ာက္စရစ္ခဲမႊမႊအေသးစားေလးေတြဟာ အၾကီးစားေက်ာက္စရစ္ခဲေတြရဲ့ တစ္လုံးနဲ႔ တစ္လုံးၾကားမွာ ဝင္ေနရာယူတယ္။ ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ျပည့္ျပီလားလုိ႔ေမးျပန္တယ္။ ျပည့္ပါျပီဆုိတဲ့အေၾကာင္း ေက်ာင္းသားေတြက တညီတညြတ္တည္းေျဖၾကျပန္တယ္။

အဲဒီ အၾကီးစား၊ အေသးစားေက်ာက္စရစ္ခဲေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ ဖန္ေရတေကာင္းထဲကိုပဲ သဲေတြေလာင္းထည့္လိုက္ျပန္တယ္။ လႈပ္ရမ္းလုိက္တဲ့အခါ ေက်ာက္စရစ္ အေသးစားေလးေတြရဲ့ၾကားမွာ သူ႔ထက္ေသးငယ္တဲ့ သဲေတြဟာ ေနရာလြတ္မွန္သမွ် ဝင္ေနရာယူျပန္တယ္။ ေရွးနည္းအတူ ေက်ာင္းသားေတြကို ျပည့္ျပီလားလုိ႔ ေမးျပန္တယ္။ ျပည့္ပါျပီလုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြက ျပန္ေျဖၾကျပန္တယ္။

ျပီးေတာ့ ဆရာက ဖန္ေရတေကာင္းထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့ ေက်ာက္စရစ္ခဲအၾကီးစား၊ ေနာက္သူ႔ထက္ေသးငယ္တဲ့ ေက်ာက္စရစ္ခဲ မႊမႊ၊ ျပီးေတာ့ သဲေတြကို ျပန္ျပီး သြန္ခ်လုိက္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခါ ဖန္ေရတေကာင္းထဲကို သဲေတြ အရင္စထည့္လုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေက်ာက္စရစ္ခဲအေသးေလးေတြ ထပ္ထည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေက်ာက္စရစ္ခဲအၾကီးစားေတြ ထည့္လုိက္တဲ့အခါမွာ အေသးေတြရဲ့ၾကားမွာ ေနရာယူစရာမရွိေတာ့အတြက္ အကုန္အျပည့္ မထည့္နုိင္ေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီအခါက်မွ ပါေမာကၡၾကီးက ေက်ာင္းသားေတြကို ဒီလုိ ရွင္းျပပါတယ္။ ေက်ာက္စရစ္ခဲအၾကီးေတြဟာ ကုိယ့္ဘဝမွာ အေရးထားရမယ့္ ကိစၥေတြနဲ႔ အလားသ႑ာန္တူပါတယ္။ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကုိယ့္က်န္းမာေရး၊ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္၊ ကုိယ့္သား၊သမီး စသျဖင့္ တျခားဟာေတြ ဆုံးရႈံးသြားရင္ေတာင္မွ အဆုံးအရႈံး မခံနုိင္တဲ့ အရာေတြနဲ႔ တူပါတယ္။

ေက်ာက္စရစ္ခဲ မႊမႊေသးေသးေလးေတြဟာ ကုိယ့္အလုပ္အကုိင္၊ ကိုယ့္အိမ္၊ ကုိယ့္ယာစတာေတြနဲ႔ တူပါတယ္။

သဲေတြကေတာ့ တျခား အေရးမၾကီးတဲ့ တျခားအေသးမႊား ကိစၥေလးေတြနဲ႔အလားတူပါတယ္။

ဘဝမွာ အေရးၾကီးတဲ့အရာေတြကို ဦးစားေပးမလုပ္ဘဲနဲ႔ သဲေတြလုိ အေသးအမႊားကိစၥေလးေတြသာ ေရွ့တန္းတင္ခဲ့မယ္၊ ဦးစားေပးလုပ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္စြမ္းအားေတြဟာ အေသးအဖဲြကိစၥေလးေတြနဲ႔ပဲ အခိ်န္ကုန္သြားပါလိမ့္မယ္။ အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥေတြအတြက္ အသုံးခ်စရာ အခ်ိန္၊ စြမ္းအား မက်န္ေတာ့ပါဘူး။

ဘဝမွာ အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥေတြကိုသာ ဦးစားေပး လုပ္ေဆာင္သြားမယ္ဆုိရင္ မဆုံးရႈံးသင့္တဲ့ အခြင့္ေရးေတြ မဆုံးရႈံးေတာ့ပါဘူး။ ေလးလံေနတဲ့ ဘဝကို လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာနဲ႔ပဲ ျဖတ္သန္းႏုိင္ေတာ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ေမာ္ကြန္းသစ္

လူအမ်ဳိးမ်ဳိး

2011-09-09T03:43:00.000-07:00

မုိးသုံးမ်ဳိး

မုိးတိမ္ေတြအထပ္ထပ္တက္လာတယ္...လွ်ပ္စီးေတြ လက္တယ္....ျခိမ္းလည္းျခိမ္းတယ္....ဒါေပမယ့္ မရြာဘူး....

မုိးတိမ္ေတြအထပ္ထပ္တက္လာတယ္...လွ်ပ္စီးေတြ လက္တယ္....ျခိမ္းလည္းျခိမ္းတယ္....ရြာေတာ့ရြာတယ္...ကြက္ၾကား

မုိးတိမ္ေတြအထပ္ထပ္တက္လာတယ္...လွ်ပ္စီးေတြ လက္တယ္....ျခိမ္းလည္းျခိမ္းတယ္....ေျမၾကီးရွိသမွ် အကုန္ရြာတယ္

မုိးႏွင့္တူေသာ လူသုံးမ်ဳိး....

အေျပာကေတာ့ ေရႊမန္း...လုံးလုံးကို မကဘူး....

အေျပာကေတာ့ ေရႊမန္း....ကေတာ့ ခ်ဳိမုိင္မိုင္....

အေျပာကေတာ့ေရႊမန္း...ကေတာ့လည္း ေရႊမန္းစစ္စစ္ပဲ....

ပစၥည္းပစၥယေတြကို ကုသုိလ္နဲ႔လဲတာ....ဒါန

ေခါင္း၊ခါးေျခလက္ေတြကုိ ကုသုိလ္နဲ႔လဲတာ...သီလ

အသိဥာဏ္ေတြကို အသုံးခ်ကာ ကုသုိလ္နဲ႔လဲတာ...ဘာ၀နာ

ေမာ္ကြန္းသစ္

ကုိယ္တုိင္ေျဖဆုိရန္...

2011-08-23T22:53:00.000-07:00

သင့္အတြက္ သစၥာျပဳရန္

ေကာင္းမႈေတြ မည္မွ်ရွိေနျပီလဲ...

လမ္းျပရွင္ အစစ္ရဲ့ဝါဒကို

မည္မွ်လုိက္နာခဲ့ဖူးသလဲ...

လြတ္ေျမာက္ျခင္း အစစ္ကုိ

မည္မွ်ေတြ႔ရွိ ရွာေဖြျပီးျပီလဲ...

သာသနာေစာင့္ေရွာက္သူအစစ္ကုိ

မည္မွ်ကူညီျပီးျပီလဲ...

သင့္ဘဝအတြက္ တီထြင္ေပးသူအစစ္

မည္မွ်ရွိေနျပီလဲ...။

ေမာ္ကြန္းသစ္

24.8.2011

ထိုထုိမ်ားစြာ...

2011-08-17T21:42:00.000-07:00

(ဒီဃာ ဇာဂရေတာ ရတၱီ)

အိပ္မေပ်ာ္သူရဲ့ ညဟာ ပုိရွည္တယ္….

တစ္ဘ၀စာညေတြကို အဆုံးသတ္ဖုိ႔

ဒီတစ္ညကပဲ ရင္စီးခံလိုက္သလုိ

(ဒီဃ သႏၲႆ ေယာဇနံ)

ခရီးပန္းေနသူအတြက္ တစ္ယူဇနာခရီးဟာ ပုိရွည္တယ္ထင္ရတယ္…

ေခြးလို၊ ၀က္လို

အေသာေျပး

ေမာေမာေနရေတာ့

ဒီအခ်ိန္မွာ ေျခတစ္လွမ္းစာက ငါ့အတြက္ ယူဇနာမ်ားစြာ…

(ဒီေဃာ ဗာလာန သံသာေရာ သဒၶမၼံ အဝိဇာနတံ)

သူေတာ္ေကာင္းတရား မသိသူရဲ့ သံသရာဟာ ပိုရွည္တယ္…

ရွင္ေတာ္အရိေမတၱယ်သာ

ကယ္ထုတ္ကာ မသြားရင္ေပါ့

ငါ့သံသရာမွာေတာ့ေလ

သဲစုမက ဘုရားရွင္ေတြ

အထပ္အထပ္ပင္ ပြင့္ၾကဖို႔ျပင္…

ေမာ္ကြန္းသစ္

၁၅.၈.၂၀၁၁

ဝန္ထမ္းေကာင္းမွ...

2011-08-14T19:45:00.000-07:00

ရြာက ဘၾကီးတစ္ေယာက္ဟာ ရန္ကုန္ကုိ ေဆးလာကုေတာ့ သူ႔ကုိ အထူးကုေဆးခန္းတစ္ခုမွာ မိမိကုိယ္တုိင္ လုိက္ပုိ႔ရတယ္။ ေဆးခန္းကုိေရာက္ေတာ့ ေဆးခန္း၀န္ထမ္းမေလးေတြက ဘၾကီးရဲ့ နာမည္ကုိ ေဆးမွတ္တမ္း စာအုပ္ထဲမွာ မွတ္ဖုိ႔ေမးတယ္…

ေဆးခန္းက ျမန္မာျပည္တြင္းက ေဆးခန္း၊ မွတ္တဲ့၀န္ထမ္းက ျမန္မာ၊ ျပမယ့္ လူနာက ျမန္မာ၊ ကုေပးမယ့္ဆရာ၀န္ကလည္း ျမန္မာပါပဲ…ဒါေပမယ့္ နာမည္ကုိက်ေတာ့ ျမန္မာလုိ မေရးဘဲ အဂၤလိပ္လုိေရးေတာ့ တျခားလူေတြအတြက္ေတာ့ မသိဘူးေပါ့ေလ.ကိုယ့္ဘၾကီးအတြက္ေတာ့ အခက္ေတြ႔ပါေရာ။
ေဆးမွတ္တမ္း မွတ္မယ့္ ၀န္ထမ္းေကာင္မေလးက ဘၾကီးကုိေမးတယ္..
“ဘဘရဲ့ နာမည္”
ဘၾကီးကလည္း ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျဖတယ္...
“ဦးငွက္က်ား”

နာမည္ကုိ အဂၤလိပ္လုိ စာလုံးေပါင္းမယ့္ ေဆးခန္းက ၀န္ထမ္း ေကာင္မေလး အခက္ေတြ႔သြားတယ္။
သူ႔ၾကည့္ရတာ ျမန္းဂလိစ္ရွ္ကုိ သိပ္မပိုင္ဘူးထင္ပါတယ္.(ခ်က္တင္ မထုိင္လုိ႔ေနမွာ)
အဲဒီမွာ သူ႔ေဘးက လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ တစ္ေယာက္ကို လွမ္းေမးတယ္ ငွတ္ကို အဂၤလိပ္လုိ ဘယ္လုိေပါင္းလဲတဲ့
ေမးခံရတဲ့ ၀န္ထမ္းေကာင္မေလးက ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျဖတယ္
"ဘီအုိင္အာဒီ (bird)ဘဒ္ ငွက္ေပါ့ဟဲ့…ဒါေလးေတာင္ မသိဘူးလား"
အဲဒီလုိ ျပန္ေျပာေတာ့...
“ဟဲ့ အဲဒါက တိရိစၦာန္ငွက္…ဒါက လူငွက္ဟဲ့…”
မိမိလည္း သူတုိ႔ျဖစ္ပုံကိုၾကည့္ျပီး စိတ္မရွည္တာနဲ႔ ၀င္ေျပာလုိက္တယ္
“ဘာငွက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျမန္ျမန္မွတ္ေလဗ်ာ၊ အေရးထဲမွာ လူငွက္၊ တိရိစၦာန္ငွက္ျငင္းေနေသးတယ္၊ ဘယ္လုိပဲမွတ္မွတ္၊ ဦးငွက္က်ားျဖစ္ရင္ ျပီးေရာမုိ႔လား ဘဒ္တုိက္ဂါးလုိ႔သာ မွတ္ထားလုိက္”

၀န္ထမ္းေကာင္မေလးကလည္း တင္ပါ့ဘုရား လုိ႔ေျပာျပီး ေဆးမွတ္တမ္းမွာ ေရးလုိက္တယ္…ဘဇာတစ္လုံးမွ အီးလုိ မသိရွာေသာ ဘၾကီးငွက္က်ားကေတာ့ မ်က္လုံးေလး ေပကလပ္ေပလကပ္….

နယ္ဘက္မွာ ေရွးတုန္းက အဲဒီလုိ တိရိစၱာန္နာမည္ေတြ မွည့္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ဥပမာ...ဦးၾကြက္နီ၊ ဦးေခြးညဳိ၊ ေဒၚေခြးမ စသျဖင့္ မွည့္ေခၚၾကတယ္…။ အခု ဘၾကီးနာမည္က ဦးငွက္က်ားတဲ့…ငွက္နဲ႔ က်ားနဲ႔ ေပါင္းထားတာ.. ယပင့္နဲ႔ က်ားမဟုတ္ဘဲ ရရစ္နဲ႔ ၾကားမ်ား ျဖစ္ေလမလား စဥ္းစားၾကည့္ေသးတယ္. အေၾကာင္အၾကားနဲ႔ ငွက္ၾကားဆိုတာေတြလည္း ရွိတယ္မုိ႔လား…အဲဒီလုိ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ဖူးလုိ႔ ဘၾကီးကုိ ေသခ်ာျပန္ေမးၾကည့္ေတာ့ ငွက္ၾကား ဟုတ္ဘူးတဲ့…ယပင့္နဲ႔ က်ားတဲ့ ငွက္က်ားပါပဲတဲ့၊ ငွက္နဲ႔ က်ားနဲ႔ကုိ တမင္ေပါင္းထားတာတဲ့…။ ခက္ကျပီ…က်ားကပဲ မိုးေပၚမွာ ပ်ံတက္ရမလို…ငွက္ကပဲ မပ်ံပဲ ေျမၾကီးမွာ လမ္းပဲေလွ်ာက္ရေတာ့မလုိ…ဦးက်ားပ်ံဆုိလည္း ေတာ္ေသး။ အခုေတာ့ က်ားေနာက္ ငွက္ပါလား..ငွက္ေနာက္ က်ားပါလား….အင္း…အဆင္ေျပသလုိသာ…ေကာင္းလင့္…

ေမာ္ကြန္းသစ္
၁၅.၈.၂၀၁၁

မွန္ကန္ရင္...

2011-08-14T04:20:00.000-07:00

“မွန္ကန္မႈ” တဲ့

က်န္တာမေျပာပါနဲ႔လား

ၾကည့္ေနၾက မွန္ေလးကုိပဲ

အေျပးကန္မိပါတယ္

ကဲြတယ္…ဟုတ္တယ္ မွန္ကန္ရင္ ကဲြတယ္…..

ေမာ္ကြန္းသစ္

၁၂.၈.၂၀၁၁

အေကာင္းဘက္က ျမင္ပါတယ္...

2011-08-12T20:31:00.000-07:00

အေကာင္းဘက္ကခ်ည္း ျမင္ေနရလုိ႔

ငါ့စိတ္ေတြ တျဖည္းျဖည္းေလးလံ

ခလုတ္မွန္းသိလွ်က္

ေက်ာ္လႊားဖုိ႔ စိတ္မကူးခဲ့ဘူး

တမင္တုိက္ျဖစ္ေအာင္ကုိ တုိက္ခဲ့ေသးတာ...

ငရုပ္သီးစပ္စပ္

ႏွစ္သက္ရင္ေတာ့ စားသုံးႏိုင္တယ္

ေရသန္႔ရွိမယ္…အခ်ဳိေတြရွိတယ္

အ၀င္ေကာင္းဖို႔ပဲကြာ

ၾကိဳက္သလုိသာ ေလာင္းကူေပါ့

အထြက္မွာေတာ့ ဘာနဲ႔ ခ်ဴမလဲ…စဥ္းစား….

အေကာင္းျမင္သူဆုိတာ...

အမွားကို ခြင့္လႊတ္ပစ္တာဟုတ္မွန္း

သိခဲ့သင့္တာေပါ့

အခုေတာ့ အားလုံးေမွာက္ရက္လဲျပီ။

ထပ္တူ မထြန္းညွိခ်င္ေတာ့တဲ့တေန႔

အေကာင္းျမင္တဲ့သူကို မေကာင္းျမင္ႏုိင္ၾကတာကိုပဲ

ငါက ကြ်မ္းထုိးရယ္လိုက္ခ်င္ေသးရဲ့…

ေမာ္ကြန္းသစ္

ျမိဳ႔ၾကီးသားေလး ကြ်န္ေတာ္

2011-08-11T03:35:00.000-07:00

လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္က မိမိတုိ႔ နယ္ကလူေတြဟာ ျမဳိ႔ျပနဲ႔ သိပ္မနီးေသးပါဘူး။ ျမိဳ႔သူ၊ ျမဳိ႔သားဆုိရင္ အထင္ၾကီးတုန္းကာလ။ အထူးသျဖင့္ ရန္ကုန္သား၊ မႏၱေလးသားမ်ားဆုိရင္ ပုိလုိ႔ အထင္ၾကီးၾကတာ။ ကုိယ္ကုိတုိင္ကလည္း ျမဳိ႔သားအရမ္းျဖစ္ခ်င္တာ၊ ျမိဳ႔ၾကီးသား စစ္စစ္ၾကီး မဟုတ္ရင္ေတာင္မွ ျမိဳ႔မွာ အေျခခ်၊ လုပ္ကုိင္ေနခ်င္တာ..။ ျမိဳ႔မွာ ေနရရင္ျပီးေရာ။ ဒါမွရြာျပန္လာရင္ ရြာကလူေတြက သိပ္အထင္ၾကီးျခင္းခံရတာ..။ ေရေႏြးေသာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ထမင္းဖိတ္ေကြ်းတာမ်ဳိးလည္း ခံၾကရတယ္။ အိမ္ရွင္ေတြကလည္း ဂုဏ္ယူၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ျမိဳ႔က အေၾကာင္းေတြ ဟုိဟုိဒီဒီ ေျပာျပလုိက္ရင္ အားလုံးက ၀မ္းသားလုိ႔ ျပဳံးလုိ႔..။ ရန္ကုန္ေရာက္ဖူးတယ္ဆုိရင္ပဲ တယ္ဟုတ္လွျပီ၊ လူရာ၀င္ဖုိ႔ရာ ရန္ကုန္ဘယ္နွစ္ေခါက္ ေရာက္ဖူးလဲဆုိတာက ပုိအေရးၾကီးၾကတာ။ အေခါက္ေရးမ်ားတဲ့သူက ဆရာၾကီးပဲ။ ျမိဳ႔မွ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူေတြဆုိရင္ ပုိလုိ႔ေတာင္ ဆရာၾကီးျဖစ္ေသး။

ေနာက္တစ္ခုက ရြာကလူေတြ စိတ္ထဲမွာ ျမိဳ႔သား ရန္ကုန္သားဆုိရင္ စကားေလးကအစ ၀ဲတဲတဲေလးလုိ႔ ယူဆၾကတယ္။ (ယားနားေပါက္ခ်င္ေနတာ မသိလုိ႔ေနမွာ) ျမိဳ႔႕သားဆုိရင္ စကား၀ဲရမယ္။ တခါတရံ အခ်င္းခ်င္း ျမိဳ႔သားစတုိင္လုပ္ျပီး ေနာက္ေျပာင္ၾကျပီဆုိရင္ စကား ခပ္၀ဲ၀ဲေလး ေျပာတာက ပုိျပီး အခရာၾကလုိ႔ေနေတာ့တယ္.။ ဥပမာ အိမ္တစ္အိမ္ကို ၀င္လုိက္လုိ႔ အဲဒီအိမ္မွာ ေမြးထားတဲ့ ေခြးက ေဟာင္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဆဲြတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီလုိ အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ ဟဲ့ေခြး ဟဲ့ေခြး လုိ႔ ေလးေလးနက္နက္ ေျပာလုိက္တယ္ဆုိရင္ ဒီေကာင္ေတာသား၊ ဟယ္ေခြး…ဟယ္ေခြးလုိ႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ၀ဲတဲတဲေလးေျပာလုိက္ရင္ ဒါက ျမိဳ႔းသား။

ရြာက ေအာင္စုိးဆုိတဲ့ သေကာင့္သားတစ္ေယာက္က "ယာထဲ၊ေတာထဲ လုပ္ရတာ သိပ္ေအာက္တန္းၾကတယ္။ ရြာမွာမေနေတာ့ဘူး၊ ရန္ကုန္တက္ျပီး အလုပ္လုပ္မယ္" လုိ႔ ၾကဳံး၀ါးျပီးသကာလ ရန္္ကုန္ကုိ တက္သြားတယ္။ လူကလည္း ခပ္ၾကြားၾကြားရယ္။

ရန္ကုန္ေရာက္လုိ႔ ႏွစ္ရက္အၾကာမွာ လူၾကဳံနဲ႔ ရြာကို စာတစ္ေစာင္ပါးတယ္။ သိပ္သတိရလုိ႔ပါတဲ့။ အဲဒီစာထဲမွာ ေရးထားတာတစ္ခုက ရြာအေျခ ဘယ္လုိေျပာင္းျပီလဲတဲ့။ မသိရင္ သူကပဲ နွစ္ရွည္လမ်ား ရန္ကုန္မွာ အေနၾကာတဲ့ ပုံစံ။ ရြာကုိ မျပန္္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာေနတဲ့ ပုံစံမ်ဳိး။ ရြာက ထြက္သြားတာ ႏွစ္ရက္ေလာက္ကေလးနဲ႔ ရြာအေျခေန ဘယ္လုိေျပာင္းျပီလဲတဲ့။ သူ႔အိမ္က စပါးက်ီကိုပဲ မီးနဲ႔ ရႈိ႔ပစ္လုိက္ရမယ့္ အခ်ဳိးမ်ဳိး၊ သူ႔နွမေလးကုိပဲ ႏွစ္ရက္အတြင္းမွာ အေျခေနေျပာင္းလဲသြားေအာင္ ထီးျပင္ကုလား အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္နဲ႔ ထည့္ေပးလုိက္ရမယ့္ပုံ။

တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ျမိဳ႔မွာ အဆင္မေျပဘူးထင္တယ္။ ရြာကုိျပန္ေရာက္လာတယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္ဖူးတယ္ဆုိရင္ပဲ ျပီးေရာ ဆုိတဲ့ အခ်ဳိးမ်ဳိးပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ ထင္တဲ့အတုိင္းပဲ။ ကားေပၚကဆင္းတာနဲ႔ ဘာမဆုိင္၊ ညာမဆုိင္ သူ႔ဟာသူ ထင္းျဖတ္ေနတဲ့ ေမာင္ေထြးဆုိတဲ့ လူကုိ ေလသံက အထက္စီးေလသံနဲ႔၊ ျပီးေတာ့ ၀ဲတဲတဲေလး တမင္လုပ္ေျပာတယ္... “ဟာ ေမာင္ေထြးၾကီးလား။ ငါ့ညီေတာင္မွ ဘာမွ သိပ္မေျပာင္းလဲေသးဘူးကုိး” ျပီးေတာ့…

“ေတာသူေတာင္သားေတြရဲ့ ဘဝကုိ ငါကုိယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္ကြာ၊ သူတုိ႔ခမ်ာ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ၾကရတာမုိ႔လား ငါရန္ကုန္ကို ျပန္မတက္ျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိရင္ မင္းဆီကုိလာျပီး ထင္းျဖတ္နည္း ျပန္သင္ရအုံးမယ္..ကူညီပါအုံးေနာ္ သယ္ရင္း”

ကဲ…ၾကည့္ မေျပာဘူးလား။ တစ္ပတ္ေလာက္ ျမိဳ႔မွာေနခဲ့တဲ့သူက ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္လာခဲ့တဲ့ ေတာသူေတာင္သားမ်ားရဲ့ အေျခခံ အလုပ္လည္းျဖစ္တဲ့ ထင္းျဖတ္နည္းကို ေမ့သြားလုိ႔ ျပန္သင္ရအုံးမယ္ဆုိပဲ။

ဒါနဲ႔ ညေနေစာင္းေတာ့ ရြာထဲ ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္လည္တယ္။ ပါးစပ္ကလည္း ေတြ႔ကရာလူ ေလွ်ာက္ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ရန္ကုန္ကုိ ေရာက္ဖူးသလား၊ မေရာက္ဖူးရင္ တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ ေရာက္ဖူးတယ္ဆုိရေအာင္ သြားၾကည့္ေစခ်င္တယ္ကြာ စသျဖင့္ သူရန္ကုန္က ျပန္လာတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကုိ နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ ၾကြားေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီလုိ ရြာရုိးကုိးေပါက္ ေလွ်ာက္လည္ရင္း ရြာထိပ္က ဘၾကီးစိန္ေအာင္ အိမ္ေရွ႔ကုိ ေရာက္ပါေလေရာ။ ဘၾကီးစိန္ေအာင္ရဲ့ အိမ္ေရွ႔မွာ ႏွစ္ရွည္မၾကီးပင္အုိၾကီးတစ္ပင္ ရွိတယ္။
သူက ဘၾကီးစိန္ေအာင္ကုိ ျမင္ေတာ့ စျပီးႏႈတ္ဆက္လုိက္တယ္။

“ဘုိးဘုိး ေနေကာင္းတယ္ေနာ္…မေတြ႔တာေတာင္ၾကာျပီ”
ဘုိးဘုိးတဲ့ၾကည့္၊ ရြာကလူေတြ အဲဒီလုိ ဘယ္သူမွ ေခၚဘူး၊ ဘၾကီးလုိ႔႔ပဲ ေခၚၾကတာ။
ဒါနဲ႔ ဘၾကီးကလည္း

“ေအး ေကာင္းပါတယ္ မင္းျပန္လာျပီေပါ့”
“ဟုတ္တယ္ ဘုိးဘုိး၊ ျပန္လာတယ္ဆုိပါေတာ့…ဘုိးဘုိးကုိ ရန္ကုန္တစ္ေခါက္ေလာက္ ေရာက္ဖူးေစခ်င္တယ္
ရြာက ဘုရားထက္ တန္ခိုးပုိၾကီးတဲ့ ေရႊတိဂုံဘုရားၾကီးဖူးရေအာင္လုိ႔ပါ”

လုပ္ခ်လုိက္ျပန္ျပီ၊ ေျပာပုံက ျမိဳ႔ဘုရားနဲ႔ ေတာဘုရား၊ ဘုရားအခ်င္းခ်င္း ရန္္တုိက္ေပးေနတဲ့ေလသံ၊ ရြာကဘုရားသာ သက္ရွိဆုိရင္ ေတာဘုရား ႏွိမ္ရေကာင္းလားဆုိျပီး ထထုတယ္…။
ဒါနဲ႔ ဘၾကီးက
“ေအးကြယ္ ဘတုိ႔တစ္သက္ေတာ့ မေရာက္ဖူးေလာက္ေတာ့ပါဘူး”
“ေရာက္ဖူးေအာင္ေတာ့ သြားေစခ်င္တယ္ ဘုိးဘုိးရယ္…ဒါနဲ႔ ေနပါအုံး ဘုိးဘုိးအိမ္ေရွ႔ မၾကီးပင္ၾကီးက အေတာ္ၾကီးထြားလာပါလား”

ၾကည့္…လုပ္ပုံ..လုပ္ပုံ…။ သူ႔ကုိယ္သူ အဲဒီမၾကီးအုိပင္ၾကီး စစုိက္စဥ္ကတည္းက ရန္ကုန္ကုိ ေရာက္ေနတဲ့ပုံစံမ်ဳိး။

ဘၾကီးကလည္း ဘယ္ရမလဲ အျမင္ကပ္ကပ္နဲ႔ ဒီလို ေျပာခ်လုိက္တာ…
“ေအးကြယ္…မင္းရန္ကုန္ကုိ သြားတဲ့ေန႔ကစျပီး အဲဒီမၾကီးပင္ၾကီးကုိ ငါ ရွိရွိသမွ် ေျမၾသဇာေတြ လွိမ့္ေကြ်းပစ္တာ”

ဒီလုိ ရဲြ႔ေျပာတာေတာင္ ျမိဳ႔ျပန္ သေကာင့္သားက ေတာဓေလ့၊ ေတာအထာ အကုန္အတိတ္ေမ့သြားတဲ့ ေလသံမ်ဳိးနဲ႔ ဆက္လုပ္လုိက္ေသးတယ္…ေသာက္က်င့္က…။

“ေအာ္…သစ္ပင္ေတြ ၾကီးထြားဖုိ႔ဆုိတာ ဒီလုိ ေျမၾသဇာေတြ ေကြ်းရတာကုိး…ဟုတ္တယ္ေနာ္ ဘုိးဘုိး”
“ေအးသိပ္ေသခ်ာတာေပါ့…ေမာင္ေအာင္စုိးရယ္...ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ လူကုိလည္း ၾကီးထြားေစခ်င္ရင္ အဲဒီလုိ ေျမၾသဇာေကြ်းရတယ္…မယုံရင္ မင္းအေမ့ေနာက္ေယာက်္ား မင္းပေထြးကုိလည္း သြားေကြ်းၾကည့္လုိက္၊ မင့္အေမ့ကုိ မင္းမသနားရင္ေပါ့လကြာ”

ဘၾကီးက အဲဒီလုိ ထပ္ေျပာခ်လုိက္ေတာ့မွ တစ္ပတ္ၾကာ ျမိဳ႔သား ေအာင္စုိးလည္း ေမြးေမေက်းဇူး ေစာ္ကားရာ ေရာက္မွာဆုိးလုိ႔လားေတာ့ မသိဘူး။ ဘၾကီးအိမ္ေရွ႔ကေန ခ်က္ခ်င္း လွည့္ထြက္သြားေတာ့တာပဲ။

ေမာ္ကြန္းသစ္
၁၁.၈.၂၀၁၁

ဖ်ားနာၾကည့္တယ္...

2011-08-07T03:07:00.000-07:00

ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေက်ာင္းမသြားခ်င္လို႔ ဖ်ားနာခ်င္ေယာင္ေဆာင္တယ္။ သားသမီးေတြရဲ့ က်န္္းမာေရးကုိ အလြန္ဂရုစိုက္တတ္တဲ့ မိဘေတြက အစားမွား ရင္ျပည့္လုိ႔ အန္ရင္ေတာင္မွ ေနမေကာင္းဘူးဆုိျပီး ဘယ္မွ မသြားခုိင္းေတာ့ဘူး...။ အိမ္မွာပဲ ေအးေဆးေနခြင့္ေပးတယ္။ ျပီးေတာ့ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးကေလး ထားတယ္...။ ေက်ာင္းတက္ရမွာ ပ်င္းတတ္တဲ့ မိမိက ဒါကို အခြင့္ေကာင္းယူျပီး မအန္ခ်င္လည္း ပါးစပ္အာေခါင္ထဲ လက္ထုိးကာ မရရေအာင္ ၾကိဳးစားအန္တယ္...။ အန္တာကုိ အေမသိရင္ ျပီးျပီ...။ ဟုိေကာင္ေလး ဘာလုိ႔ေက်ာင္းမသြားလဲလုိ႔ အေဖ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကေမးရင္ အေမ့ဆီက အန္ေၾကာင္း ေထာက္ခံစာ ျပလုိက္ရုံပဲ...။ဂြတ္ထ း)

တစ္ေန႔မွာ ေက်ာင္းကုိ ျမိဳ႔နယ္က က်န္းမာေရး စစ္ေပးတဲ့ အဖဲြ႔ေရာက္လာတယ္...။ဆရာဆရာမေတြကလည္း ေက်ာင္းလာရင္ ေသခ်ာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္လုပ္လာဖုိ႔ မွာလုိက္တယ္...။ တစ္ကုိယ္ေရ က်န္္းမာေရး စစ္မယ္ဆုိလား....။ ဒါနဲ႔ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေမ့ကုိ ဆရာမေျပာတဲ့အတုိင္းေျပာရတယ္...။

အေမက ေက်ာင္းမသြားခင္ ေသခ်ာ ေရခ်ိဳးေပး..လက္သည္းေျခသည္းေတြညွပ္...သနပ္ခါးေတြလည္း လိမ္းေပးလုိက္တယ္...။ အေဖကေတာ့ ညစ္ညစ္ပက္ပက္ မျဖစ္ေစနဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္လုပ္သြားၾကတဲ့...ဖီးလိမ္းျပင္ဆင္ေပးေနတဲ့ အေမ့ေဘးကေန မွာတယ္...။ အထူးသျဖင့္ မိမိကုိေျပာတယ္...ဟုိေကာင္ေလးက မင္းမွာ ေရာဂါတစ္ခုရွိတဲ့ အေၾကာင္းက်န္းမာေရး ဆရာ၀န္ၾကီးေတြကုိ ေသခ်ာ ေျပာျပလုိက္အုံးတဲ့...သားမွာ အာေခါင္ထဲကုိ လက္ ႏႈိက္ႏႈိက္ျပီး အန္တတ္တဲ့ အက်င့္ရွိတယ္လုိ႔ ေျပာျပတဲ့...။

အခုေတာ့ ဟန္ေဆာင္ရဲေတာ့ဘူူး...မေတာ္တဆ ဖ်ားနားခဲ့ရင္ေတာင္ မဖ်ားခ်င္၊ မနာခ်င္ေတာ့ဘူး...။ ဒါေပမယ့္ကုိယ့္ေဘးမွာ အေမရွိေနရင္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး...(မေတာ္တဆ ဖ်ားနာေနတုန္း အေမ့ကုိ သတိရလုိ႔ စိတ္ေျခဦးတည့္ရာ ေကာက္ျခစ္လိုက္တယ္)

ေမာ္ကြန္းသစ္

အတြင္းအား ရွိဖုိ႔လုိတယ္

2011-08-03T01:35:00.000-07:00

(၁)
စာဖတ္တာေကာင္းလား ေကာင္းပါသည္။ လူတုိင္း စာဖတ္သင့္သည္။ စာဖတ္မွသာ စာကရလာသည့္ အသိပညာႏွင့္ အရာရာ ခ်ိန္ထိုးဆုံးျဖတ္ႏုိင္သည္။ အမွားအယြင္း နည္းႏုိင္သမွ် နည္းသြားေပမည္။ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ စကားေျပာခြင့္ရသည့္ အခါတုိင္းလည္း ထုံအအ ျဖစ္မေနေတာ့ဘဲ ရႈ႔ေထာင့္ အမ်ိဳးမ်ဳိးမွ ေဆြးေႏြးတင္ျပနုိင္ေပသည္။ စာဖတ္ျခင္းျဖင့္လည္း အႏုပညာတစ္ရပ္ကို ေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ေပ၏။

သုိ႔ေပမင့္ သူ႔အရြယ္ႏွင့္သူ ခ်ိန္ထုိးဖတ္သင့္သည္။ စာဖတ္သူက အသိဥာဏ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အရြယ္အားျဖင့္ ေသာ္ လည္းေကာင္း ႏုငယ္ေနလွ်င္ ဖတ္သည့္စာက ထုိသူ လုိက္မမွီႏုိင္သည့္ အေတြးအေခၚ၊ ယုတၱိလြန္စာေပမ်ားျဖစ္ေနပါမူ ဒုကၡေရာက္သြားႏုိင္သည္။ ရင့္က်က္မႈမရွိေသးေသာ အေတြးအေခၚမ်ားႏွင့္ ယုတၱိလြန္ စာေပနွင့္ အျခားျခားေသာ အႏုပညာမ်ား ေရာေမႊမိျပီဆုိလွ်င္ ထုိသူ မလြယ္ေတာ့ေပ။

မိမိတို႔ ဆယ့္ေလးႏွစ္၊ ဆယ့္ငါးႏွစ္ အရြယ္ေလာက္ကျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္း ကုိရင္တစ္ပါးက စာဖတ္တာ အလြန္၀ါသနာပါသည္။ ကာတြန္း၊ ပုံျပင္၊ ဇာတ္ေတာ္၊ ၀တၳဳမ်ိဳးစုံဖတ္သည္။ ထုိဖတ္သည့္စာအုပ္မ်ားထဲမွာ သူအလြန္ႏွစ္သက္သည့္အရာက ယုတၱိလြန္ သိုင္း၀တၳဳမ်ားျဖစ္သည္။ သုိင္းစာအုပ္ထဲမွ “၀ုန္း” ” ဒုိင္း” “ ဖုံး” “ဒုိင္း” ေတြ ဖတ္ေနရလွ်င္မူ ဆြမ္းစားဖို႔ေတာင္ ေမ့ေမ့သြားတတ္သည္။

တစ္ညမွာ သူသုိင္း၀တၳဳဖတ္ေနတုန္း ညဥ့္နက္လွသျဖင့္ “သူငယ္ခ်င္း သြားအိပ္ၾကရေအာင္လုိ႔” ေျပာဖူးသည္။ ေျပာေတာ့ သူက...
“ခဏေလးပါကြ…ေနပါအုံး…၀တၳဳက အရမ္းေကာင္းေနတယ္…ငါဖတ္ျပမယ္…နားေထာင္”ဆုိျပီး ၀တၳဳစာမ်က္ႏွာမွာပါေသာ “ဖုန္းဒုိင္း” ခ်ကြက္မ်ားကို တစ္လုံးမက်န္ ဟန္က်ပန္က်.. ဖတ္ျပေလေတာ့သည္။ မိမိလည္း အားနာနာႏွင့္ နားေထာင္ေပးေနမိသည္။ ၀တၳဳစာအုပ္ထဲမွ မင္းသားကုိလည္း သူေကာက္ခ်က္ခ် ခ်ီးက်ဴးေထာပနာျပဳျပန္သည္။ “ဒီမင္းသားျဖစ္ေနလို႔ေပါ့ကြာ…ဒုိ႔ျမန္မာမင္းသားတခ်ဳိ႔ဆုိရင္ သြားျပီ၊ ဒီေတာင္ထိပ္ေပၚက ဒီလုိမ်ဳိးေလသုိင္းနဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ျပီး ခုန္ဆင္းႏုိင္မလဲ…လွိမ့္ခ်ပစ္ဖုိ႔ေလာက္ပဲ စိတ္ကူးမွာ.. ဒီမင္းသားကေတာ့ ေတာ္ပါေပတယ္…”ဟု သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမွာ မရွိသည့္ မုတ္ဆိပ္ေမြးမ်ားကုိ ရွိသလုိလုိႏွင့္ အနားသက္ ဟန္ေရးျပကာ ခ်ီးက်ဴးျပသည္။

(၂)
ေက်ာင္းမွာ ၀တၳဳစာအုပ္ဖတ္တာကို ဆရာေတာ္ကမၾကိဳက္၊ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းက ခုိးခုိးဖတ္သည္။ စာသင္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္၊ နားေနခ်ိန္မ်ားတြင္ ေခ်ာင္တစ္ေနရာရာမွာ သူစာဖတ္ေနေပလိမ့္မည္။ အထူးသျဖင့္ သုိင္း၀တၳဳဘုတ္အုပ္မ်ား။

ၾကာလာတဲ့အခါ သုိင္း၀တၱဳကို ဖတ္ရုံမွ်မဟုတ္…သုိင္း၀တၳဳထဲမွာပါသည့္ မင္းသားက သူျဖစ္ခ်င္လာသည္။ တကယ့္လက္ေတြ႔ဘ၀တြင္၀ယ္ သူက သုိင္းေလာကအဖဲြ႔သားမ်ား၏ ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ၾကီးျဖစ္ခ်င္လာသည္။ ျဖစ္ခ်င္လာေတာ့ သူ႔ဆႏၵအတုိင္း သူက်င့္သည္။ သုိင္းေလာက၏ အဓိက မရွိမျဖစ္ လိုအပ္သည္က အတြင္းအား၊ သူ႔ကုိ ယွဥ္ျပိဳင္လာသူတုိင္း အတြင္းေၾက ေၾကသြားၾကဖုိ႔အတြက္ အတြင္းအားရရွိေရး မျဖစ္မေန သူက်င့္ရေပေတာ့မည္။ ဒီေတာ့ ညအခါ လသာသာမွာ သူမနား…သုိင္းကစား၍သာေနသည္။ သူသိုင္းက်င့္ဖုိ႔ရန္ ေရြးလုိက္သည့္ေနရာက
နံပါတ္တစ္ ဆရာေတာ္ မျမင္သည့္ေနရာျဖစ္ရမည္။
နံပါတ္ႏွစ္ အတြင္းအားသန္႔စင္ေရးတြက္ ေလေကာင္းေလသန္႔ရရွိေသာ ေနရာျဖစ္ရမည္။
နံပါတ္သုံး အရာအားလုံးကုိ တတ္ႏုိင္သမွ် စီးပုိး ၾကည့္ရႈႏုိင္ေသာ ေနရာျဖစ္ရမည္။

သူသက္မွတ္ထားေသာ အခ်က္လက္မ်ားႏွင့္ ျပီးျပည့္စုံဆုံးေနရာက သုံးထပ္ေက်ာင္းၾကီး၏ ေခါင္မိုးေပၚ။ ဒီထက္ေကာင္းေသာေနရာ ဒီေနရာမွတပါး အျခားမရွိ။

ညတုိင္း သူေခါင္းမိုးေပၚ တက္က်င့္သည္။ မိမိတုိ႔တေတြ ေယာင္လုိ႔ေတာင္ မတက္ရဲ့သည္ ေခါင္မို႔းေပၚ သူေအးေဆးတက္သည္။ ညတစ္နာရီ၊ ႏွစ္နာရီေလာက္ဆုိလွ်င္ သူ႔ ၀ုန္းဒုိင္း က်င့္သံေတြ တခ်က္ခ်က္ ၾကားရသည္။

ၾကာလာေတာ့ ေခါင္မုိးေပၚ၀ယ္ ညတုိင္း သုိင္းတက္တက္က်င့္ေနေၾကာင္း ဆရာေတာ္နားဆီ သတင္း ေပါက္ၾကားသြားသည္။ ဆရာေတာ္က မနက္တြင္ သံဃာအားလုံး ေခၚသည္။ သူ႔ကုိ ေခါင္မုိးေပၚ ေနာက္မတက္ဖုိ႔ေၾကာင္း့ သံဃာအလည္မွာ ဆုံးမသည္။ ေခါင္းမုိးေပၚ တက္လုိ႔ရသမွ် အေပါက္အားလုံးကုိလည္း တံခါးပိတ္ခိုင္းလိုက္သည္။ အဲဒီေနာက္တြင္ ေခါင္မိုးေပၚတြင္ သူ႔က်င့္ခြင့္မရ..
သုိ႔ေသာ္…ျပႆနာမရွိ သူသက္မွတ္ထားေသာ အခ်က္မ်ား အားလုံး ပ်က္စီးသြားျခင္းမဟုတ္၊ တစိတ္တေဒသ က်န္ေသးသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဇဲြေလွ်ာ့လိုက္လုိ႔မျဖစ္။ ရသည့္ေနရာမွာ အခြင့္ေရးေပးေရင္ ေပးသလုိ က်င့္ရမည္။ သုိင္းေလာက ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ၾကီးျဖစ္ေရးအတြက္ ခို္င္မာစြာခ်ခဲ့သည့္ သႏၵိ႒ာန္ကုိ လြယ္လြယ္ႏွင့္ ပ်က္သြားလုိ႔မျဖစ္။

(၃)
ထုိအခ်ိန္တုန္းက တရုတ္သုိင္းကားေတြကုိ ျမန္မာ့အသံႏွင့္ ျမ၀တီတုိ႔မွလည္း အျပဳိင္အဆုိင္ ျပသေနဆဲကာလျဖစ္သည္။ ထုိျပသေနဆဲ ဇာတ္ကားေတြထဲမွာ သူအႏွစ္သက္ဆုံးကားက ကုိယ္ရံေတာ္ႏွင့္ ေက်ာက္စိမ္းေဒ၀ီ…ဇာတ္လုိက္မင္းသား နာမည္က ကိုးရႊင္။ ကုိးရႊင္ကုိ သူအရမ္းသေဘာက်သည့္ အခ်က္က မင္းသားကုိးရႊင္၏လက္စဲြ သဲမိုးဓားသုိင္း။ ဓားျပား ေသးေသးကေလး၏ ထိပ္ဖူးေလးကုိ ေျမၾကီးမွာ ေထာက္လုိက္လွ်င္ သဲေတြက မိုးသည္းဘိသကဲ့သုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ပလူပ်ံ၊ ေဘးက မိစၦာေကာင္ေတြလည္း အကုန္ဒုကၡေရာက္သြားေတာ့သည္။ အဲဒါကို ၾကည့္ျပီး သူေကာက္ခ်က္ခ်သည္။ ဒါဟာ သုိင္းေလာကရဲ့ မရွိမျဖစ္ အတြင္းအားေၾကာင့္ ဒီလုိ သဲမိုးေတြရြာႏုိင္တာ…

ထုိစကားမွန္၏။ သာမန္လူတစ္ေယာက္က ကုိယ္ရံေတာ္မင္းသားေလး ကုိးရႊင္ကုိင္ေဆာင္သည့္ ဓားျပားထက္ အဆမတန္ၾကီးမားေသာ ေဂၚျပားၾကီးႏွင့္ သဲေတြကုိ အလီလီအၾကိမ္ၾကိမ္ ထုိးပက္ရင္ေတာင္မွ ထုိပုံထုိႏွယ္မ်ဳိး လူဆုိးေတြအားလုံး ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္သြားမည္မဟုတ္။ အတြင္းအားရွိသူက ဓားျပားေပါက္စနကေလးႏွင့္ သဲေတြ ပလူပ်ံေအာင္လုပ္ႏုိင္သည္။ ေရေပၚမွာ ရွပ္ေျပး ေျပးႏုိင္သည္၊ အႏွစ္ႏွစ္ခါခါ အားကုန္က်င့္ျပီးမွ ေလေပၚတြင္ ပ်ံႏုိင္ေလေသာ စ်ာန္ရပုဂၢဳိလ္မ်ားကုိ အတြင္းအားရွိသူက ပ်င္းသနားကေလး သနားသည္။ သူ႔လုိ မလႈပ္မရွက္ သြားႏုိင္တာမ်ဳိးေတာင္ မဟုတ္။ ရန္သူေတြႏွင့္ သတ္ရင္းပုတ္ရင္း ေလထဲမွာ အေတာင္ရွိေသာ ငွတ္တစ္ေကာင္လုိေတာင္ ပ်ံ၀ဲႏုိင္ပါေသးေတာ့…။
သူ၀တၳဳခုိးဖတ္ေနတုန္း ဆရာေတာ္မိသြားလွ်င္ စာအုပ္ကုိသိမ္းသည္။ ၾကိမ္လုံးႏွင့္ ခုႏွစ္ခ်က္ရုိက္သည္။ ဒါလည္း သူက လုံး၀မျဖဳံ…။ စာအုပ္ဆုိင္မွာ ၀တၳဳစာအုပ္ကို ဆရာေတာ္သိမ္းသြားေၾကာင္း ၀န္ခံသည္။ ျပီးေတာ့ စာအုပ္တန္ဖုိးအတုိင္း ေပးေလ်ာ္သည္။ ေနာက္ ထပ္ငွါး၊ ထပ္ဖတ္ျပန္သည္။ ဒီလုိ လုပ္ခဲ့သည္က အၾကိမ္ၾကိမ္အလီလီ…။

သူ႔က်င့္စဥ္တစ္ခုရွိေသးသည္။ ထိုက်င့္စဥ္မွာ ဖေယာင္းတုိင္ကို မီးထြန္းျပီး ၾကမ္းျပင္တစ္ေနရာရာမွာ ပထမ စိုက္ထူလုိက္သည္။ ျပီးရင္ သူက ဖေယာင္းတုိင္အနားမွာ သူ႔ရဲ့လက္ ေရွ႔တစ္ဆန္႔သာသာအကြာအေ၀း တရားထုိင္သလုိ ထုိင္လုိက္သည္။ သူ႔အတြင္းအားျဖင့္ ဖေယာင္းတုိင္မီးကုိ သတ္ျငွိမ္းဖုိ႔ပဲျဖစ္သည္။ အတြင္းအားက်င့္စဥ္ မည္မ်ွအားေကာင္းလာေၾကာင္းကုိ အဓိက စမ္းသပ္သည့္ က်င့္စဥ္ပဲျဖစ္သည္။

ထိုအေနထားအတုိင္း သူ႔ရဲ့လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေရွးကုိ အားပါပါ ဆန္႔ထုတ္လုိက္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဖေယာင္တုိင္မီးက မေသ။ ထုိနည္းအတုိင္း ေနာက္တစ္ၾကိမ္ သတ္ျငိမ္းျပန္သည္။ သူ၏ အရွိန္ပါပါ လက္ဖ၀ါးေလအဟုန္ေၾကာင့္ ဖေယာင္းတုိင္မီးက ရုန္႔ရင္းဆန္ခက္ ေ၀့လည္ရမ္းသြားသည္။ ဒါေပမယ့္ မီးမေသေသး။ တတိယအၾကိမ္ ၾကိဳးစားအားထုတ္လုိက္ေတာ့ ဖေယာင္တုိင္မီးက ေသသြားျပီ။ သူ႔အတြင္းအားေၾကာင့္ေတာ့မဟုတ္။ ခႏၶာကုိယ္ လႈပ္ရွားလိုက္သည့္အခါ ခႏၶာကို္ယ္ႏွင့္အတူ ခႏၶာကုိယ္ေပၚမွ သကၤန္းစကပါ လုိက္လႈပ္ရွားသြားျခင္းျဖစ္၍ သကၤန္းစ ခပ္ေသာေလေၾကာင့္ ဖေယာင္းတုိင္မီးက ေသသြားျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီအခ်က္ကို သူမစဥ္းစားမိတာလား. ဒါမွမဟုတ္ တမင္သက္သက္ သူ၏ အတြင္းအားကုိ ခ်ီးက်ဴးခ်င္ေသာ စိတ္ေၾကာင့္လားေတာ့မသိ။ သူ႔ပါးစပ္က ၾကီးက်ယ္ေသာ ေအာင္ျမင္မႈၾကီးတစ္ခု ရသည့္အလား ေရရြတ္လုိက္သည္။
“ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈနဲ႔ လုပ္တဲ့ အလုပ္တုိင္းဟာ တစ္ၾကိမ္မဟုတ္၊ တစ္ၾကိမ္ေတာ့ ေအာင္ျမင္ၾကစျမဲပါပဲ…ဟဲ…ဟဲ…”

(၄)
နယ္က အသက္ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါး ညက မီးရႈိ႔ အသက္ခံလုိက္ရသည့္အေၾကာင္း မိမိတုိ႔ ဆရာေတာ္ထံဖုန္းလာသည္။ ထုိဆရာေတာ္ၾကီးမွာ မိမိတုိ႔ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ၾကီး၏ ဥပဇၥ်ယ္ဆရာေတာ္ အရင္းလည္း ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္က ထိုကိစၥေၾကာင့္ ရြာကုိ ျပန္သြားသည္။ ထုိကိစၥလက္သည္ေပၚေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္သင့္တာ ေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ပဲျဖစ္သည္။
ရက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္အၾကာမွာ ဆရာေတာ္ ရန္ကုန္ကုိ ေန႔လည္ကားႏွင့္ ျပန္ၾကြလာသည္။ လမ္းမွာ ကားကပ်က္ေန၍ အခါတုိင္းအခ်ိန္ထက္ ေနာက္က်ျပီးမွ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ဆရာေတာ္ ေရာက္လာသည့္ အခ်ိန္က ညႏွစ္နာရီခဲြအခ်ိန္…

သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ခ်ဥ္ေထာင္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ဖေယာင္တုိင္မီးႏွင့္ အတြင္းအားက်င့္ျပီးသကာလ အတြင္းအားေတြ ျဖစ္ညွစ္သုံးလုိက္ရေသာေၾကာင့္ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနေလသည္။ တျခား သံဃာအာလုံးလည္း က်ိန္းေနၾကသည္။
ဆရာေတာ္က သူသီတင္းသုံးသည့္ ေက်ာင္းထဲကို ၀င္ဖုိ႔ တံခါးကို တြန္းဖြင့္လုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဆရာေတာ္ရဲ့ က်ယ္ေလာင္ေသာ အာေမဋိတ္ အသံ
"မီး…မီး…"
“ေဟ့ေကာင္ေတြ ထပါ..ထပါ” ဟု ကုိရင္၊ ဦးဇင္းေတြကုိလည္း ပ်ာသလဲလဲ လွမ္းႏွဳိးေနရင္းႏွင့္ သူ႔မွာ ပက္ထားသည္ အေပၚရုံ သကၤန္းၾကီးကုိ အသင့္ပါလာေသာ ေရသန္႔ဘူးထဲမွ ေရႏွင့္ ျမန္ျမန္ျဖန္းကာ မီးစစဲြေနျပီျဖစ္ေသာ သူငယ္ခ်င္း၏ ခ်ဥ္ေထာင္ကုိ ဖုံးအုပ္လုိက္သည္။ ဆရာေတာ္သာ သူတပါးတည္း ရုန္႔ရင္းဆန္ခက္ျဖစ္ေနသည္။ အိပ္ဟန္ဆုိး၍ ခ်ဥ္ေထာင္ျပင္ပ ေရာက္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းက ႏုိးဖုိ႔ ေနေနသာသာ ဆံခ်ည္တစ္ေရြ႔မွ်ပင္ မလႈပ္။

ဆရာေတာ္၏ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈေၾကာင့္ မီးက ေသသြားသည္။
ဆရာေတာ္ ေဒါသူပုန္ထသြားသည္။ ၾကိမ္လုံးယူကာ သူငယ္ခ်င္းကုိ ရုိက္၍ႏွဳိးသည္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ေက်ာင္းေဆာင္တြင္ အိပ္ေနသည့္ သံဃာအားလုံးကုိ အကုန္ထဖုိ႔ ေျပာလုိက္သည္။
အဓိကတရားခံ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ သံဃာအားလုံး အကုန္တန္းစီ ထုိင္ခိုင္းသည္။ ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကို စျပီး ဆူေလေတာ့သည္။

“ငါကေတာ့ ငါ့ရဲ့ ဥပဇၥ်ယ္ဆရာေတာ္ မီးရႈိ႔အသတ္ခံလုိက္ရလုိ႔ ရြာျပန္တယ္။ ရြာျပန္ေတာ့လည္း လက္သည္တရားခံက မေပၚေတာ့ လြန္စြာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျပန္တယ္။ အခု ရန္ကုန္ကုိ ျပန္လာျပန္ေတာ့လည္း ေက်ာင္းေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေတြ႔လုိက္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းက မီးေလာင္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္း။ ေလာင္တာကလည္း မင္းရူးလုိ႔ ေလာင္တာ။ မဟုတ္တရုတ္ အတြင္းအားက်င့္မႈေတြေၾကာင့္ မင္းခ်ဥ္ေထာင္မီးေလာင္တာကုိ မင္းက မီးေလာင္ေနတဲ့ ခ်ဥ္ေထာင္ေဘးမွာ ဘာမွမျဖစ္သလုိပဲ၊ အိပ္ေနလုိက္တာ။ ငါသာ ျပန္မလာရင္ ငါ့ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းလုံးလည္း ျပာျဖစ္ျပီ။ အဲေတာ့ မင္းအတြင္းအားကုိ ဒီတစ္ခါ ငါကုိယ္တုိင္ စိန္ေခၚမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္..ကဲ..ေမွာက္ကြာ..”
ဆရာေတာ္က သူငယ္ခ်င္းကုိ ေမွာက္ခို္င္းသည္. ျပီးေတာ့ ၾကိမ္လုံးႏွင့္ ရုိက္သည္။ လက္ကုိ တအားလႊဲေဆာ္သည္။ ဆရာေတာ္ရုိက္တာကို ေဘးက ၾကည့္ေနေသာ မိမိတုိ႔ပင္ လန္႔သည္။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းက ထင္သေလာက္ ဟန္မပ်က္ ေအးေအးေဆးေဆးပင္။ ဆရာေတာ္က ဆယ္ခ်က္ရုိက္ျပီး လက္သာ ေညာင္းသြားသည္။ သူငယ္ခ်င္းက ေအးေဆး။
ဦးဇင္းၾကီးတပါး ထပ္အရုိက္ခိုင္းျပန္သည္။ ဆယ္ခ်က္။ သူငယ္ခ်င္းက အကယ္တႏၱဳအတြင္းအား ရေနျပီလားမသိ။ ပ်င္းေတာင္းပ်င္းေသးတယ္ ဆုိသည့္ သေဘာ…။ အခ်က္ႏွစ္ဆယ္ ရုိက္ျပီး ဆရာေတာ္က ရုိက္တာ ရပ္ခိုင္းလုိက္သည္။ ျပီးေတာ့ သူက်ိန္းသည့္ အခန္းထဲသုိ႔ တံခါးကုိ ၀ုန္းဒုိင္းအသံၾကာေအာင္း ပိတ္ကာ ၀င္သြားေတာ့သည္။

တျခားသံဃာအားလုံးက အထူးသျဖင့္ မိမိက “သူငယ္ခ်င္း နာလား ဘယ္လုိေနလဲ” ေမးေတာ့ သူကေအးေဆးစြာ ျပန္ေျပာသည္။

“နာေတာ့ နာတာေပါ့ကြာ..ဒီလိုရုိက္ခ်က္မ်ဳိး မင္းတုိ႔ ခံၾကည့္စမ္းပါ မင္းတုိ႔ ေသးထြက္မတတ္ နာလိမ့္မယ္…ဟဲ…ဟဲ…ေတာ္ေသးတာေပါ့ ငါက အတြင္းအားက်င့္ထားေပလုိ႔ ႏုိ႔မုိ႔စုိ မလြယ္ဘူး…”

ေအာ္…သူငယ္ခ်င္းရယ္… ဒီေလာက္ အဗ်င္းခံရတာေတာင္မွ သူ႔အတြင္းအားက ကယ္ေပလုိ႔တဲ့...။

(၅)
ဘယ္အရာမဆုိ အတြင္းအားလုိေပသည္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ပါးက သူလိုခ်င္ခဲ့၍ က်င့္ခဲ့ေသာ အတြင္းအားမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္။ ပတ္၀န္းက်င္၏ ရုိက္ခက္မႈေၾကာင့္ မိမိကုိယ္ကိုမိမိ တုန္လႈပ္မႈျဖစ္မသြားရသည့္ အတြင္းအားမ်ဳိး၊ ကုိယ့္အရြယ္၊ ကုိယ့္အသိဥာဏ္ႏွင့္ မလုိက္ေလ်ာေသးသည့္ စာပဲဖတ္ဖတ္၊ တရုတ္ကား၊ ကုိရီးယားကားေတြကိုပဲ ၾကိဳက္လုိ႔ၾကည့္ၾကည့္၊ ဖတ္ေပါ့၊ ၾကည့္ေပါ့…
ဒါေပမယ့္ ထုိအရာေတြက ေပးလုိက္သည့္ ယုတၱိလြန္ ဒါမွမဟုတ္ သာမန္ အတြင္းအားေတြကုိ ကိုယ့္သႏၱာန္မွာရွိသည့္ အတြင္းအားႏွင့္ ခ်ိန္ထိုးျပီ ေလ်ာ္ညီစြာ ျပန္တုိက္ခိုက္ႏုိင္ဖုိ႔ေတာ့ လုိေပလိမ့္မယ္….။

ေမာ္ကြန္းသစ္
၃.၈.၂၀၁၁

လူလည္ေခါင္မွာ ကုိကုိေခၚနဲ႔

2011-08-01T02:08:00.000-07:00

မႏွစ္ကျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့ ၀ါဆုိခါနီးအခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ငံ့လင့္ရွာခဲ့သည့္ ၀ါဆုိသကၤန္းကပ္ေတြကုိလည္း အလႈိင္လႈိင္ ၾကြခြင့္ရသြားသည္။ မိမိတုိ႔ေက်ာင္းတြင္ ရပ္ေ၀းမွာ ေရာက္ေနၾကေသာ နယ္ဘက္က ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမမ်ားက ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း စုေပါင္း ၀ါဆုိသကၤန္းဆပ္ကပ္ေလ့ရွိၾကသည္။ အဲဒီ၀ါဆုိသကၤန္းကပ္ခ်ိန္ဆုိလွ်င္ မေတြ႔တာၾကာျပီျဖစ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ ဆုံေတြ႔ခြင္ရသည္။

၀ါဆုိသကၤန္းကပ္ျပီးခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းတုန္းကအေၾကာင္းေတြ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ စကားေတြ ေျပာေနၾကစဥ္ သူငယ္ခ်င္း ဗုိလ္ေပါက္စက မိမိရဲ့ ဟန္းဖုန္းကုိ ေကာက္ကုိင္ၾကည့္သည္။ ျပီးေတာ့

“ဟင္…တုိ႔ဦးဇင္း ဟန္းဆက္က ဖုန္းပဲ ဆက္လုိ႔ ရတာပလား ဘာဖန္ရွင္မွလည္း မပါဘူး”လုိ႔ ေျပာေတာ့ ေျပာလက္စစကားေတြ ခဏရပ္ပစ္လုိက္ၾကျပီး မိမိရဲ့ ဖုန္းပဲဆက္လုိ႔ရတယ္ဆုိသည့္ ဖုန္းေလးကုိ အားလုံး ၀ုိင္းၾကည့္ၾကသည္။

မိမိက “ဖုန္းပဲဟာ…ဖုန္းဆက္ရရင္ ေတာ္ျပီေပါ့ကြာ…”

“ဟုတ္ေသးဘူးေလ…မမ္ပီသရီး၊ မမ္ပီဖုိးေလးေတာ့ပါအုံးမွေပါ့…ဒါမွ ဦးဇင္းသြားရင္း၊လာရင္း တရားေတြ ၾကည့္လုိ႔၊ နားေထာင္လုိ႔ရမွာေပါ့၊ ျပီးေတာ့ ကင္မရာေလးပါ ပါရင္ ပိုေကာင္းတယ္၊ လက္ေဆာ့ ရုိက္လုိ႔ရတယ္”

“ေတာ္ပါျပီကြာ…ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ခုိက္ ခဏကုိင္တာပါ။ ျပီးေတာ့ ၄၅၀စီဒီမမ္ေအ ဟန္းဆက္ေတြက ဖန္ရွင္ဆုံတာ ရွားတယ္မို႔လား”

“မရွားဘူးဦးဇင္း…အခု တပည့္ေတာ္ ကုိင္တဲ့ ဟန္းဆက္က ဖန္ရွင္စုံတယ္။ ဦးဇင္း သုံးမလား
တပည့္ေတာ္ အခုကုိင္ေနတဲ့ ဟန္းဆက္ လွဳခဲ့မယ္”ဟုဆုိကာ
မိမိက အေျဖပင္ မေပးလုိက္ရ။ အဖုံးလွပ္၊ ကဒ္ျဖဳတ္ကာ ဖန္ရွင္စုံလွေသာ သူ႔ဟန္းဆက္ႏွင့္ မိမိဟန္းဆက္ကို လဲလွယ္မႈ ျပဳေလေတာ့သည္။

သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ စကားေျပာေနစဥ္မွာ မိမိဒကာ တစ္ေယာက္ေရာက္လာသည္။ ဒကာက ၀တ္ျပဳျပီး…
“ဦးဇင္း ၀ါဆုိသကၤန္းကပ္ခ်င္လို႔ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ ဦးဇင္းဖုန္းကို ဆက္ေနတာ မရဘူးဘုရား။ ဒါနဲ႔ တခါးတည္း ေက်ာင္းကို လာလုိက္တာ… အခုတခါးတည္း ၾကြေပးႏုိင္မလားဘုရား”

မိမိလည္း ေက်ာင္းမွာ ၀ါဆုိသကၤန္းကပ္ျပီးခ်ိန္ျဖစ္သျဖင့္ အားေနေသာေၾကာင့္ “ေအာ္…ရပါတယ္ဒကာ..အိမ္မွာပဲမို႔လား”

“တင္ပဘုရား တပည့္ေတာ္အိမ္မွာ ကပ္မွာပါ။ ရပ္ေဆြ၊ ရပ္မ်ဳိးေတြကုိလည္း နည္းနည္းပါးပါး ဖိတ္ထားတယ္ဘုရား”

“ေအာ္ ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္ဒကာ..ဦးဇင္း သကၤန္းရုံလုိက္ပါအုံးမယ္…ခဏေစာင့္ပါ” ဟုေျပာကာ သကၤန္းကို ခပ္ျမန္ျမန္ရုံလုိက္သည္။

သကၤန္းရုံျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြကုိလည္း ေနာက္ေတြ႔ၾကတာေပါ႔ကြာဟု ႏွဳတ္ဆက္ကာ ဒကာရဲ့ ကားေပၚတြင္ လုိက္ပါလာခဲ့သည္။ ဖုန္းကုိေတာ့ ခ်ိတ္ေနက် မိမိခါးမွာပင္ ခ်ိတ္ခဲ့သည္။

ကားေပၚမွာ ဒကာေတာ္ႏွင့္ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကသည္။

"ဦးဇင္းတုိ႔ ရဟန္းဘ၀ကုိ တပည့္ေတာ္ အရမ္းအားက်တယ္ဘုရား။ အိမ္ေထာင္သားေမြးကိစၥေတြမရွိေတာ့ တရားကုိ ေကာင္းေကာင္းအားထုတ္လုိ႔ရတယ္ဘုရား၊ လူေတြလုိလည္း မရႈပ္ေတာ့ဘူးေပါ့ ဘုရား။ ေနာက္ျပီး အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္လုိ႔ ဦးဇင္းတုိ႔နဲ႔ စကားေျပာမိတုိင္းလည္း မိန္းမအနံ႔ မပါဘူးဘုရား၊ တရားသေဘာခ်ည္းသက္သက္ပဲ ၾကားရတာ။ တပည့္ေတာ္တုိ႔ လူေတြအခ်င္းခ်င္းကေတာ့ ဟုတ္ပါဘူးဘုရား..။ မေျပာလုိက္နဲ႔ ေျပာလုိက္တာနဲ႔ ကိေလသာအညွီနံ႔ေတြ ေထာင္းေနတဲ့ ဘူတာပဲ ျပန္ျပန္ဆုိက္ၾကတာဘုရား…"

မိမိက ဟုတ္ပါတယ္ဒကာ စသျဖင့္၊ စသျဖင့္ ဒကာရဲ့စကားကုိ အလုိက္သင့္ကေလးသာ ေနာက္က လိုက္ေထာက္ေပးေနခဲ့သည္။

ဒကာက ကိေလသာ အညွီအနံ႔ေတြ ေတာ္ေတာ္ပဲ စိတ္ကုန္လုိ႔လားေတာ့ မသိ၊ သူ႔အသံေတြက သံေ၀ဂအသံေတြ၊ ေနာင္တအသံေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနသည္။ ဒကာက ဆက္ျပီး ေျပာျပန္သည္။

“အင္း…ကိေလသာေတြ..ကိေလသာေတြဘုရား ငရဲေတာ့ ေဇာက္ထုိးၾကၾကရအုံးမယ္…တပည့္ေတာ္တုိ႔မွာ သိလွ်က္နဲ႔ မုိက္ေနၾကတာဘုရား…. ဘယ္ေလာက္ပဲ သံေ၀ဂရရ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေနာင္တစိတ္ေတြ၀င္၀င္ ေဖၾကီးေခၚသံ၊ ေမာင္ေမာင္ေခၚသံ၊ ကိုကိုေခၚသံေတြ ခြ်ဲခြ်ဲႏဲြ႔ႏဲြ႔အထာေတြ ျပန္ၾကားျပန္ျမင္ရင္လည္း သံေ၀ဂစိတ္ေတြ ေနာင္တစိတ္ေတြဟာ ဘယ္ေပ်ာက္ကုန္ျပန္လဲ မသိဘူးဘုရား အကုန္ေပ်ာက္ကုန္ေရာ...ျပီးေတာ့ ျပန္သာယာျပန္တာပါပဲ ဘုရား”

ဒကာက အဲဒီလုိေတြ ေျပာေနစဥ္ မိမိလည္း စိတ္ကူးထဲမွာ “ေအာ္…ရဟန္းဘ၀ လူေတြအားက်လည္း အားက်ခ်င္စရာပါပဲ…ဒကာေျပာသလုိ ေဖေဖ၊ ကိုကုိ၊ ေမာင္ေမာင္ေတြမွ ရွိဘဲဟု အေတြး၀င္ေနခုိက္…

ကိုကုိေရ…ဖုန္းလာေနတယ္…ကိုကုိ…ဖုန္းလာေနတယ္ေနာ္….ကိုကုိ..ဖုန္းလာေနပါတယ္ဆို ေျပာေနတာ မၾကားဘူးလား…မုန္းခ်င္စရာဂ်ီး... ေခၚမၾကား ေအာ္မၾကား…မိန္းကေလးအသံ၊ ရုိးရုိးေျပာေနသည္ပင္ မဟုတ္၊ ခပ္ခြ်ဲခြ်ဲျဖစ္ေနသည့္အသံ၊ ပထမတစ္ခါျပီးေတာ့ ဒုတိယတစ္ခါ ထပ္ေအာ္ျပန္သည္။ ဒကာ့ကို တခ်က္ေ၀့ၾကည့္လုိက္သည္။ ကားေမာင္းေနတုန္းမုိ႔ မအားလုိ႔ မကိုင္တာလား...။ ဒကာေတာ္ကလည္း ျပန္ၾကည့္သည္။ ဒုတိယတစ္ခါ ကိုကုိေခၚသံအဆုံး တတိယတစ္ခါတြင္ ေကာင္းမေလးက ခြဲ်ေနသည့္ ေလသံျဖင့္ကိုကိုေခၚမည္အလုပ္မွာ ဒကာေတာ္က

“ဘုန္းဘုန္း…ဖုန္း ကိုင္လုိက္ေလဘုရား” မိမိလည္း ေၾကာင္သြားကာ
“အမ္ ဒကာရဲ့ ဖုန္းကအသံ မဟုတ္ဘူးလား”
“ဘယ္ကလာ….တပည့္ေတာ္ဖုန္းက အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တာဘုရား…ဘုန္းဘုန္း…ဖုန္းပါတယ္မို႔လား…”
“ဟုတ္ပါတယ္…”
မိမိခါးတြင္ ခ်ိတ္ထားသည့္ အိပ္ထဲမွ ဖုန္းကို ဗ်ာကယာ ထုတ္ၾကည့္လုိက္သည္။ ဟုတ္ပ မိမိရဲ့ဖုန္းက ျမည္ေနသည္ပဲ…”ကိုကုိေရ…”တဲ့။ ဒကာေတာ္ကို အေတာ္မ်က္ႏွာပူသြားသည္။ ဖုန္းကို ျပန္ေျဖလုိက္ေတာ့ ဖုန္းလွဴခဲ့သည္႔ သူငယ္ခ်င္းဗုိလ္ေပါက္စ။
ဟဲလုိေျပာျပီး "မင္းက ဖုန္းသံကုိ ဘာသံၾကီးထည့္ခဲ့တာလဲ"ဟု ခ်က္ခ်င္းပင္ ေမးလုိက္မိသည္။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း နားမလည္သျဖင့္ ဘာေျပာတာလဲဘုရားဟု ျပန္ေမးသည္။
“ဖုန္းထဲကို ထည့္ခဲ့တဲ့ Ring tone အသံေလကြာ”
သူငယ္ခ်င္းက သေဘာေပါက္သြားကာ
“ေအာ္…တပည့္ေတာ္ဖုန္းကိုု တပည့္ေတာ္ အဲဒီကုိကုိေရဆုိတဲ့ ေကာင္းမေလး Ring tone အသံ ေပးထားမိတာ…တပည့္ေတာ္ ဦးဇင္းကုိ ေျပာင္းေပးဖို႔ ေမ့သြားတယ္…တပည့္ေတာ္ အဆင္ေျပလားလုိ႔ ေခၚၾကည့္တာပါ ဦးဇင္း….အဲဒီ ဟန္းဆက္ လုိင္းဆဲြအား ေကာင္းတယ္ေနာ္ဘုရား ေခၚလိုက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း၀င္….
မိမိလည္း သူ႔ေၾကာင့္ ကိေလသာေတြအေၾကာင္းေတြ ထုတ္ေဖာ္ညည္းညဴရင္း၊ ရဟန္းေတြရဲ့ ဘ၀ကုိ လြန္စြာမွ အားက်ရွာေသာ ဒကာေတာ္ေရွ႔တြင္ လြန္စြာစိတ္မသက္မသာျဖစ္ရျပီး၊ စိတ္တုိမိသြား၍
“မင္းအေမၾကီး…ခ်က္ခ်င္း၀င္”ဟုေျပာကာ ဖုန္းကုိ ျပန္ခ်လုိက္သည္။

လမ္းမွာေတာ့ ဒကာေတာ္ဆီက ကိေလသာေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ေနရတဲ့ သူ႔ရဲ့သံေ၀ဂေတြ၊ ေနာင္တေတြလည္း ဆက္လက္ မၾကားရေတာ့ေပ။
မၾကားရတာပဲ ေကာင္းသည္. ဆက္ေျပာေနရင္ မ်က္ႏွာပူဖုိ႔ အေတာ္ေကာင္းသည္။
ကားေပၚမွာ ဒကာႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္တည္းမုိ႔ ေတာ္ေသးသည္။ ေတာ္ၾကာ အိမ္ေရာက္မွ တရားေဟာေနစဥ္ တရားနာ ပရိသတ္ေတြအၾကား ဖုန္းကထျမည္မွျဖင့္...

“သံသရာရွည္တယ္ဆုိတာ ကိေလသာ၊ အမုိက္ေမွာင္ေတြေၾကာင့္ ရွည္ေနတာ မဟုတ္ဘူးလား”
“ဟုတ္ပါတယ္ဘုရား”
“ေအး…ဒကာေတာ္ ေစာေစာက ကားေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလုိ ေဖေဖေခၚရင္ သာယာလုိက္၊ ေမေမေခၚရင္ သာယာလုိက္နဲ႔ ဒီၾကားထဲ ကုိကုိေခၚသံေတြ ေမာင္ေမာင္ေခၚသံေတြက ရွိေသးတယ္။ ဒါေတြကုိ သာယာေနလုိ႔ မျဖစ္ေပဘူး.. အဲဒီလုိသာ သာယာေနမယ္ဆုိရင္ သံသရာလည္းရွည္မယ္…အပါယ္တံခါးေရာ ပိတ္ပါအုံးမလား”
“မပိတ္ပါဘူးဘုရား”
“အဲဒီ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေလးေတြကုိလည္း ေ၀းေ၀းကေရွာင္ရင္းနဲ႔၊ မရရေအာင္ ၾကိဳးစားျဖတ္ၾကရမယ္…သေဘာပါရဲ့လား…တုိ႔တရားနာပရိသတ္”
ကိုကိုေရ…ဖုန္းလာေနတယ္...ကုိကုိ…ဖုန္းလာေနတယ္ေနာ္….ကိုကိုေရ…ဖုန္းလာေနပါတယ္ဆုိ…
မုန္းခ်င္စရားဂ်ီး...ေခၚမၾကား…ေအာ္မၾကား….

ေမာ္ကြန္းသစ္
၁.၈.၂၀၁၁

ဗုဒၶ၀င္မွတ္စု (၃)

2011-07-31T04:36:00.000-07:00

၂၁။ ဘုရားေလာင္၏ ေနျပည္ေတာ္>>>ကပိလ၀တ္ျပည္ (သကၠတုိင္း၊ မဇၥ်ိမေဒသ)။

၂၂။ ဖြားျမင္ရာ အရပ္>>>ကပိလ၀တ္ျပည္ႏွင့္ ေဒဝဒဟျပည္ၾကား လုမၺိနီအင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္။

၂၃။ လကၡဏာဖတ္သူ ပုဏၰားပညာရွိ>>>(၈) ဦး။

၂၄။ ဘုရားျဖစ္မည္ဟု ေဟာသူ>>>ေကာ႑ညပုဏၰား။

၂၅။ ခမည္းေတာ္>>>သုေဒၶါဓနမင္းၾကီး။

၂၆။ မယ္ေတာ္>>>သီရိမဟာမာယာေဒဝီ။

၂၇။ ဘုရားေလာင္း၏ နာမည္>>>သိဒၶတၳ။

၂၈။ မိေထြးေတာ္>>>မဟာပဇာပတိေဂါတမီ(မာယာေဒဝီ၏ ညီမ)

၂၉။ ဖြားဖက္ေတာ္ (၇) ဦး>>>ယေသာ္ဓရာ၊ အာနႏၵာ၊ ကာဠဳဒါယီအမတ္၊ ဆႏၵအမက္၊ ေဗာဓိပင္၊ ေရႊအုိးၾကီးေလးလုံး၊ က႑ကျမင္း။

၃၀။ လက္ထပ္သည့္အသက္>>>(၁၆) ႏွစ္အရြယ္။

ေမာ္ကြန္းသစ္

ေသာက္လက္စေကာ္ဖီခြက္ထဲက ကဗ်ာ

2011-07-26T22:32:00.000-07:00

ေရးလက္စေတြ ခဏေခါက္ထားလိုက္တယ္။
ေသာက္လက္စေကာ္ဖီခြက္ကို ခ်ၿပီး ဖတ္လက္စ ကဗ်ာကိုပဲ ဆက္ဖတ္မိတယ္။ ''ညီေလး ဖတ္ဖို႔ '' ဆိုပဲ။

ဘ၀က မ်ိဳသိပ္မႈေတြနဲ႕ က်င့္သားရခဲ့တာ
ၾကာလွေပါ့...
ၾကိဳးကိုင္ၾကမ္းမွ လိမၼာတယ္လို႔
ငါတို႔ အမိ်ဳးေတြ ေျပာေလ့ရွိတယ္
အဲဒါ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊
လူဆုိတာ ရတနာပဲ ညီေလး။

ေက်ာပိုးအိပ္ထဲ
စာအုပ္ေတြ အျပည့္သိပ္ထည့္
ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်လို႔
စာခ်ည္းပဲက်က္မေနနဲ႔။

ဘ၀မွာ
ဘယ္သူ႕ကိုမွ မထိခိုက္ဘူး၊
ကိုယ့္အတြက္လည္း နစ္နာမသြားဘူးဆိုရင္ေပါ့
မင္းၾကိဳက္တာလုပ္ပစ္လိုက္စမ္း
ဦးထုပ္မေဆာင္းတဲ့
ဆိုင္ကယ္ေမာင္းသမားကို ဖမ္းသလို
ငါ မင္းကို လက္လွမ္းတားမွာ မဟုတ္ဘူး။

ဒါေပမယ့္
ေလွာင္ကန္ထဲ အထည့္ခံထားရတဲ့
ငါးကေလးေတြရဲ႕ ဒုကၡကို စာနာတတ္ဖို႔
မင္း စာမ်ားမ်ားဖတ္ဖို႕ေတာ့ လုိလိမ့္မယ္။

ကမၻာ့ေျမပံုၾကီးေရွ႕ခ်ၿပီး
တူေအာင္အဆြဲက်င့္ေနရံုနဲ႕
မင္းနဲ႕ ကမၻာၾကီးနီးလာမွာ မဟုတ္ဘူး
ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ေနရတဲ့
ငါတို႔၀န္းက်င္မွာ
လူသားအခ်င္းခ်င္းစာနာတတ္ေအာင္
မင္းစာမ်ားမ်ားဖတ္ေစခ်င္တယ္။

အသက္ရွဴက်ပ္ေနတဲ့ ငါတို႔ကမၻာေျမမွာ
ငါးကေလးတစ္ေကာင္ရဖို႕အတြက္
ဘယ္ေတာ့မွ တီမတူးနဲ႕ ညီေလး၊
လူဆိုတာ ေသြးနဲ႕ကိုယ္ သားနဲ႕ကိုယ္
ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ထားတာမဟုတ္လား

ငါဆြဲလက္စ ဖဲခ်ပ္ဟာ
မင္းအတြက္လက္ခံတဲ့အခါ
အမွန္တရားဆိုတဲ့ နံပါတ္ကလြဲၿပီး
ဘာနဲ႔မွ ေဆးေပးမီးယူမလုပ္ပစ္နဲ႕ေနာ္....။

ကဗ်ာက ဒါပါပဲ။
ဒါပဲဆိုေပမယ့္ ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီကေတာ့ ေအးခဲသြားတယ္။
စီးကရက္မေသာက္တတ္တာပဲ ခပ္ေကာင္းေကာင္း။
ႏႈတ္ခမ္းမီးေလာင္သြားမွာ စိုးလို႔၊
အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုက ထုတ္ေ၀တဲ့ ႏွစ္လည္စာေစာင္ကို အမွတ္တမဲ့ လွန္ေလွာရင္း ၿငိယွက္သြားေစတဲ့ ကဗ်ာ။
ကဗ်ာေရးသူက 'ကိုသစ္ (ေကတုမတီေဆာင္)' တဲ့၊
ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ အမည္ကို မက်က္မိေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ ၀မ္းစာအေတာ္မ်ားမ်ား ဒါမွမဟုတ္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးတစ္ခုကို
ႏွလံုးသားနဲ႔ ထမ္းထားတာ ေသခ်ာေနပါတယ္။
ညီေလးဖတ္ဖို႔ တဲ့။
မရင့္က်က္ေသးတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို ညီေလး လို႕ ေခၚရင္ ခုဖတ္ေနမိတဲ့သူလည္း ညီေလး ေပါ့။

(၂)

ဘ၀က မ်ိဳသိပ္မႈေတြနဲ႕ က်င့္သားရခဲ့တာ
ၾကာလွေပါ့...
ၾကိဳးကိုင္ၾကမ္းမွ လိမၼာတယ္လို႔
ငါတို႔ အမိ်ဳးေတြ ေျပာေလ့ရွိတယ္
အဲဒါ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊
လူဆုိတာ ရတနာပဲ ညီေလး။

ကဗ်ာရဲ႕ အစပိုဒ္က ေမာင္းနွင္လိုက္တဲ့ အေတြးေတြက ငယ္စဥ္က စာသင္ဇရပ္ေလးဆီ ေက်ာင္းျပန္တက္သြားၾကပါတယ္။
ၾကိမ္လံုး၀င့္သံေတြ၊ ေအာ္ဟစ္ ၾကိမ္းေမာင္းသံေတြၾကားမွာ အားငယ္စိုးရြံစြာ ရုန္းထေနရတဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အိပ္မက္ေတြကို ျပန္ထူေပးခ်င္ေနမိပါရဲ႕။
ေစတနာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ကရုဏာေဒါေသာေတြနဲ႕ မသဲမကြဲ ေရာေထြးပစ္တတ္တဲ့ စာသင္ခန္းေတြကို အၾကိမ္ၾကိမ္ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ညီေလးဟာ ကဗ်ာဖတ္သူကိုယ္တိုင္ျဖစ္ေနခဲ့ပါေရာလား။
ကဗ်ာေရးသူကိုယ္တိုင္ကေရာ။

ၾကိဳးကိုင္ၾကမ္းမွ လိမၼာသတဲ့လား။
မဟုတ္ဘူး မဟုတ္ဘူး။
လႊတ္ခ်လိုက္၊
လႊတ္ခ်ပစ္လိုက္။
လက္ဆင့္မကမ္းခ်င္ပါနဲ႕ေတာ့။
ကဗ်ာဆရာနဲ႕ အတူ ေရာေယာင္ေအာ္မိတယ္၊

လူဆိုတာ ဘာသာစကားရွိတယ္။
ဘာသာစကားမရွိတဲ့ ခိုင္းႏြားတစ္ေကာင္ဆိုရင္ေတာင္ 'ဟိတ္' ဆိုတဲ့ အသံကို ဘာသာျပန္တတ္တာပါပဲ။
''လူသားတစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္
နုညံ့ျခင္းျပိဳင္ပြဲ မရွိတာကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ရယ္သြမ္းေသြးလိုလွပါတယ္ '' ဆိုတဲ့ ကဗ်ာဆရာၾကီး ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ရဲ႕ စကားက ပိုၿပီး အမွတ္ရစရာပါ။

မ်က္ရည္ေတြ ေ၀၀ါးေနတဲ့ၾကားထဲ
အဲဒီ ၾကိမ္လံုးေတြေနာက္ကို ၀င္ပုန္းၾကည့္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။
လူဆိုတာ ရတနာပဲ တဲ့။
မိဘဆရာေတြကို ထိထိရွရရွ လြမ္းမိသြားပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပ ဲ(ေျပာခြင့္လည္း မရခဲ့ပဲ) ရင္ဘတ္ထဲမွာ တေငြ႕ေငြ႕ေလာင္ခဲ့တဲ့စကားေတြကိုေတာ့ ေနာက္ထပ္မိ်ဳးဆက္တစ္ခုရဲ႕ နွလံုးသားထဲ ဆက္ေလာင္ျမိဳက္ဖို႕ ခ်န္မထားလိုေတာ့တာ ေသခ်ာသြားပါတယ္။

(၃)

ေက်ာပိုးအိပ္ထဲ
စာအုပ္ေတြ အျပည့္သိပ္ထည့္
ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်လို႔
စာခ်ည္းပဲက်က္မေနနဲ႔။

ေက်ာင္းမွန္မွန္တက္ စာမခက္။ စာမွန္မွန္က်က္ အတန္းတက္။ နံရံေပၚက တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ ကန္ခ်က္ေတြကို အလူးအလဲ ပုတ္ထုတ္ဖို႔ ကုန္းထ။ ညီေလးက ေက်ာပိုးအိပ္ထဲကို စာအုပ္ေတြ အျပည့္အသိပ္ ထည့္ၿပီးခ်ိန္မွာ ညီေလးကိုလည္း စာသင္ခန္းေတြထဲ အၿပီးအပိုင္ ထုိးထည့္ခံလိုက္ရေတာ့တာပါပဲ။
ညီေလးကိုယ္တိုင္က စာသင္ခန္းေတြထဲ တုိး၀င္သြားတာလား၊
တစ္စံုတစ္ရာက တြန္းပို႕လိုက္တာလား။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႕ထိ ညီေလးက စာသင္ခန္းထဲမွာ။
ၿပီးေတာ့ ညီေလးကိုယ္တိုင္ကလည္း သင္ခန္းစာျဖစ္သြားခဲ့ေသးရဲ႕။
ေဟာဒီမွာ
သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္ေတြ မ်ားလားတယ္၊
မေတာက္တေခါက္ သိတာေတြ မ်ားလာတယ္။
မေသခ်ာတာေတြ မ်ားလာတယ္။
ပန္းတိုင္ေတြ မ်ားလာတဲ့အထိ အႏၱရာယ္ၾကီးထြားေစတဲ့ အဲဒီသင္ရုိးဆန္လြန္းတဲ့ ေန႕ရက္ေတြထဲမွာ
ညီေလးေရ အမွန္တကယ္ေရာ ေပ်ာ္ပါရဲ႕လားကြယ္ ။

ဘ၀မွာ
ဘယ္သူ႕ကိုမွ မထိခိုက္ဘူး၊
ကိုယ့္အတြက္လည္း နစ္နာမသြားဘူးဆိုရင္ေပါ့
မင္းၾကိဳက္တာလုပ္ပစ္လိုက္စမ္း
ဦးထုပ္မေဆာင္းတဲ့
ဆိုင္ကယ္ေမာင္းသမားကို ဖမ္းသလို
ငါ မင္းကို လက္လွမ္းတားမွာ မဟုတ္ဘူး။

လူေတြရဲ႕ စိတ္နဲ႔ စာရိတၱထက္ ဗဟိဒၶကိုပဲ တို႔မီးရွိဳ႕မီးလုပ္တတ္တဲ့ အကန္႕အသတ္ေတြကို ေဖာက္ထြက္နိုင္ဖို႕၊ အဲဒီ သူေျပာလူေျပာလူ႕က်င့္၀တ္ေတြထဲ ေရာေယာင္ၿပီး လူျဖစ္မရွံဳးဖို႔ ။
၂၁ ရာစုကို ၂၁ ရာစုအတိုင္းေနတတ္ဖို႕ေတာ့ အတိအက်လိုအပ္တယ္။
စိတ္ကုိသာ လွပေအာင္ ၀တ္ဆင္တတ္ရင္ အေပၚယံအေၾကာင္အက်ားေတြက ဘယ္လိုမွ သိမ္ငယ္စရာမရွိဘူး။

ဒါေပမယ့္
ေလွာင္ကန္ထဲ အထည့္ခံထားရတဲ့
ငါးကေလးေတြရဲ႕ ဒုကၡကို စာနာတတ္ဖို႔
မင္း စာမ်ားမ်ားဖတ္ဖို႕ေတာ့ လုိလိမ့္မယ္။

ကမၻာ့ေျမပံုၾကီးေရွ႕ခ်ၿပီး
တူေအာင္အဆြဲက်င့္ေနရံုနဲ႕
မင္းနဲ႕ ကမၻာၾကီးနီးလာမွာ မဟုတ္ဘူး
ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ေနရတဲ့
ငါတို႔၀န္းက်င္မွာ
လူသားအခ်င္းခ်င္းစာနာတတ္ေအာင္
မင္းစာမ်ားမ်ားဖတ္ေစခ်င္တယ္။

အေရးၾကီးတယ္၊
အေရးၾကီးေနတယ္။
အေရးတၾကီး ျဖစ္ေနတယ္။
ကမၻာၾကီးရဲ႕ နာမက်န္းမႈေတြၾကား လူေတြ စာရိတၱဆင္းရဲလာၾကတယ္။
ကိုယ့္ရိုးသားခြင့္ကို သူတစ္ပါးဆီမွာလက္ျဖန္႕ေတာင္းေနၾကရတယ္။
တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္ကို တစ္ေယာက္က တံခါးပိတ္ပစ္လုိ္က္ၾကတယ္။
ကမၻာတစ္ျခမ္းက စစ္ပြဲတစ္ပြဲဟာ
ကမၻာတစ္ျခမ္းက ငတ္မြတ္ေခါင္းပါမႈဟာ
ကမၻာတစ္ျခမ္းက ငလ်င္နဲ႕ မုန္တုိင္းေတြဟာ
ကိုယ့္ရဲ႕ ေခါင္းတစ္ျခမ္းကိုက္ေ၀ဒနာေလာက္ အေရးမၾကီးဘူး တဲ့။
တကယ္က အဲဒီလို မဟုတ္ဘူးေနာ္။
ကမၻာျပဳမိုးေတြ ရြာဖို႔ ညီေလးရဲ႕ လက္ေတြကို ေဆးေၾကာထား၊
ကမၻာျပဳပန္းေတြ ပြင့္ဖို႕ ညီေလးရဲ႕ စိတ္ေတြြကို ပ်ိဳးထား။
ကမၻာေျမကို သင္ယူဖို႔ေတာ့ ညီေလးကိုယ္တိုင္ရဲ႕ အေရးေပၚကိစၥ။
ကဗ်ာဆရာနဲ႕အတူ။
ညီေလးနဲ႕အတူ ကမၻာေျမရဲ႕ စာမ်က္နွာေတြကို ဖတ္ၾကရမွာပါ။

အသက္ရွဴက်ပ္ေနတဲ့ ငါတို႔ကမၻာေျမမွာ
ငါးကေလးတစ္ေကာင္ရဖို႕အတြက္
ဘယ္ေတာ့မွ တီမတူးနဲ႕ ညီေလး၊
လူဆိုတာ ေသြးနဲ႕ကိုယ္ သားနဲ႕ကိုယ္
ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ထားတာမဟုတ္လား

ငါဆြဲလက္စ ဖဲခ်ပ္ဟာ
မင္းအတြက္လက္ခံတဲ့အခါ
အမွန္တရားဆိုတဲ့ နံပါတ္ကလြဲၿပီး
ဘာနဲ႔မွ ေဆးေပးမီးယူမလုပ္ပစ္နဲ႕ေနာ္....။

ေကာ္ဖီက ေအးစက္သြားၿပီမို႕ ကဗ်ာကိုပဲ ေမာ့ခ်ပစ္လိုက္တယ္။

ဓမၼဂဂၤါ

အိပ္မက္

2011-07-25T20:12:00.000-07:00

နတ္သား တစ္ပါးႏွင့္ ေတြ႔သည္၊ ဖူးစာေရးနတ္ေတာ့ မဟုတ္တာ ေသခ်ာသည္၊ လူေတြ ျပဳလုပ္သမွ် အေကာင္း၊ အဆုိးႏွစ္ရပ္ကုိ သတင္းမ်ားမွတဆင့္ မွတ္တမ္းတင္ရင္း၊ နိဗၺာန္ေစာ္ အလုပ္ပါ ပူးတဲြ တာ၀န္ယူသည့္ သတင္းေစာင့္နတ္ျဖစ္မည္ဟူ၍ ကုိယ့္ဘာသာကုိပဲ ခန္႔မွန္္းၾကည့္သည္၊ (နတ္မင္းၾကီးကုိယ္တုိင္ကလည္း သူ႔ကုိယ္သူ ဘာဂ်ဴတီက်သည့္ နတ္ဆုိတာ ေျပာမသြားခဲ့ေပ)

”အသင္လူသား အမ်ားအက်ဳိး ရြက္သယ္ပုိးတာ နည္းလွခ်ည္လား”

“ဟာ...မနည္းပါဘူး၊ နတ္မင္းၾကီးရဲ့”

“အိမ္း..တခ်ဳိ႔လူေတြမ်ား အမ်ားေကာင္းက်ုိဳးအတြက္ သူတုိ႔လုပ္ခဲ့သမွ်ေတြကုိ သတင္းေတြကေန ငါ့မွာ ျမင္ရ၊ ၾကားရလြန္းလုိ႔ ၾကာလာေတာ့ မ်က္စိရႈပ္၊ နားရႈပ္ေတာင္ ျဖစ္လာတယ္…အသင့္မွာျဖင့္”

”ေအာ္….ဒီလိုပါ နတ္မင္းၾကီး”

“ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိးလည္း သူတုိ႔နဲ႔ ထပ္တူနည္းပါး လုပ္တာပါပဲ….ဒါေပမယ့္ သူတို႔လုိ မိတၱဴမ်ားမ်ား ပြါးႏုိင္စြမ္းေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးမွာ မရွိေၾကာင္းပါ နတ္မင္းၾကီး၊ ျမင္ခ်င္၊ ၾကားခ်င္ရင္ျဖင့္ အရွင္နတ္မင္းၾကီးက ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိးကုိ အဲဒီအစြမ္းအစကုိသာ ေပးသနားေတာ္မူပါ…။

မိတၱဴမ်ားမ်ား ပြါးႏုိင္ခြင့္ရွိၾကေစ...။

ေမာ္ကြန္းသစ္

၁၉.၇.၂၀၁၁

လူ႔စိတ္

2011-07-24T00:23:00.000-07:00

ေမ်ာက္ကေလးတစ္ေကာင္က

ဟုိေျပာင္ျပ ဒီေျပာင္ျပ

ဟုိကုိင္းကူး ဒီကုိင္းကူး

အသံကလည္း ဂ်စ္တူးတူးနဲ႔

ဂဏွာကုိ မျငိမ္ဘူး။

အိပ္စက္ဖုိ႔ တစ္ညတာ

ေစာေစာအိပ္ေပ်ာ္ေလမလားလုိ႔

ခပ္ေစာေစာပဲ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့တယ္…

သုိ႔ေသာ္လည္းေလ…ထုိသုိ႔ေသာ္ေပါ့…။

သူနဲ႔အတူ...ေကာ္ဖီေသာက္ရရင္ ေကာင္းမယ္

သူနဲ႔အတူ...ပန္းျခံထဲ ေလွ်ာက္လည္ရရင္ ေကာင္းမယ္

သူနဲ႔အတူ...ထီးတစ္ေခ်ာင္းထဲ ႏွစ္ေယာက္ေဆာင္းရရင္ ေကာင္းမယ္

သူနဲ႔အတူ...ရင္ေမာရတဲ့ အနမ္းေလးေတြ… အလွည့္က် ေပးရရင္ေကာင္းမယ္

သူနဲ႔အတူ...တည္းခုိခန္းမွာ………အဲ…အဲ…

ေအာ္….ဟုတ္တယ္…ဟုတ္ပါတယ္….

ငါ့စိတ္ကုိလည္း

ေမ်ာက္စိတ္လို႔ ေခၚရင္ေကာင္းမယ္…..။

ေမာ္ကြန္းသစ္

17.7.2011

လူသားအားလုံးေလးစားလည္း အပုိပဲ

2011-07-20T06:08:00.000-07:00

“အသင္လူသား ထစမ္း”

“ဘာလဲဟ”

“ေအာင္မာ ေအာင္မာ ငါ့ကုိမ်ား ဘာလဲဟတဲ့”

“ဂါရ၀တရား နည္းလွခ်ည္လား”

“ငါက နတ္ျဖစ္ေပေတာ့သကုိး”

“နတ္ယုံတဲ့ လူစားမဟုတ္ဘူး”

“ဘာ” “ဒီေလာက္ ကုိ္ယ္ထင္ျပတာကုိပဲ မင္းက နတ္မယုံဘူး ဟုတ္လား”

“ငါက လူဘ၀မွာတုန္းက ရာထူး၊ ဂုဏ္သိန္ အင္မတန္ၾကီးမားခဲ့တဲ့လူကြယ့္...
မင္းတုိ႔ ဌာနကုိ ငါပဲ...ဦးစီးခဲ့ရတာေလကြယ္၊ အခု ငါျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ မစို႔မပို႔ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေလးေၾကာင့္ နတ္ျပည္မွာ နတ္သား ျဖစ္ရတာ၊ ငရဲမင္းက ဗီဇာေတာ့ သိပ္မေပးလုိက္ဘူးကြယ္...”

“ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ၊ အဲဒီ ရာထူးက ခင္ဗ်ားနဲ႔ နတ္ျပည္မွာ ပါသြားလုိ႔လား၊ ခင္ဗ်ားက အခုထိ အဲဒီရာထူးနဲ႔ တာ၀န္ယူစဲလား”

“လူ႔ကိစၥက လူ႔ကိစၥပဲေလကြယ္…၊ နတ္သားပါဆုိမွ အဲဒီ လူ႔ကိစၥေတြ ဘယ္ရွိေတာ့ပါ့မလဲကြယ္၊ မင္းတုိ႔ပဲ လူျ႔ပည္တုန္းက ငါ့ကုိ ေလးစားလွခ်ည္ရဲ့ဆုိ၊ ဟုိဟာေလး လုိခ်င္ရင္လည္း ေလးစားရ၊ ဒီေနရာ အဆင္မေျပလုိ႔ ေျပာင္းခ်င္ျပန္ရင္လည္း ေလးစားရ၊ ပူေဇာ္ရနဲ႔…အခုေတာ့ ဘယ္လုိျဖစ္ပ”

“အခု လုိခ်င္ေနတဲ့ ပါမစ္ေတြ ေပးနုိင္ေသးလုိ႔လား နတ္မင္းၾကီး”

“အမ္… ဒါေတာ့ ဘယ္ေပးနုိင္ေတာ့မွာလဲ၊ အခု မင္းတုိ႔ ဌာနမွာ ငါ့ေနရာကို ယူထားတဲ့ လူကုိ ေျပာၾကည့္ေပါ့…”

“ဒါဆုိရင္ေတာ့ နတ္မကလုိ႔ သိၾကားပဲ ျဖစ္ပေလ့ေစ…ေဆာရီးပဲ…အိပ္ေရးပ်က္တယ္…အိပ္ေရး မ၀ရင္ က်ဳပ္အေၾကာင္းေကာင္းေကာင္း သိတယ္ေနာ္၊ နတ္ျပည္ကုိ ျပန္ၾကြတာေတာင္ ေျခသံ မထြက္ေစနဲ႔၊ ကဲ…ကဲ ၾကြ….ၾကြ…” (နတ္သားခမ်ာ အာဏာမပါေလေတာ့ သူ႔လာရင္းကိစၥကိုေတာင္ ေျပာမသြားခဲ့ရရွာေပ)

လူေလးစားခံသင့္ပါသလား၊ အဲဒီေမးခြန္းအတြက္ ကုိယ့္ဟာကုိပဲ ျပန္ေျဖလုိက္ပါတယ္။ လူတင္မကပါဘူး၊ သတၱ၀ါအားလုံးက ေလးစားတာ ခံယူသင့္တာေပ့ါ။ ေလးစားခံရတယ္ဆုိတာ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ၾကိဳးစားမႈတစ္ရပ္ေၾကာင့္ ရရွိလာတဲ့ အက်ဳိးရလဒ္ကို က်န္တဲ့ေလာကသားေတြက ထုိက္ထုိက္တန္တန္ ဂုဏ္ျပဳမႈတစ္ခုေပပဲ။ သူ႔တစ္ေယာက္စာအတြက္ ရလာတဲ့ အက်ဳိးတရားဆုိရင္ တစ္ေယာက္စာနဲ႔ ထုိက္တန္သေလာက္ ဂုဏ္ျပဳၾကမွာေပါ့။ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ဆုိရင္ေတာ့ ဒီထက္မက အမ်ားၾကီး ဂုဏ္ျပဳ ပူေဇာ္ၾကရ၊ ေလးစားၾကရတာပါပဲ။ ကုိယ့္ကုိ ေလးစားၾက၊ ပူေဇာ္ၾကတာဟာ အစစ္လား အတုလား၊ ရာထူးေတြ၊ ဂုဏ္ေတြကုိ ျမင္လုိ႔ အေပၚယံသက္သက္ ေလးစားျခင္းခံရတာလားဆိုတာကိုေတာ့ ခဲြျခားတတ္ဖုိ႔ လုိေပလိမ့္မယ္၊ (သိသိၾကီးနဲ႔ မုိက္ရင္လည္း မုိက္ေပါ့)

ဘယ္ေနရာမွာမဆုိ ေစတနာေလး ထားျပီးလုပ္ေပးပါ။ ရာထူးေတြ၊ ဂုဏ္ေတြ ျမင့္မားသေလာက္ ေစတနာေတြက ျမင့္မားေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပိုလုိ႔ေတာင္ ေကာင္းပါေသးတယ္။ အဲဒါေတြမရွိလည္း ေစတနာထားေပးပါ။ ေစတနာဆုိတာ လူ႔စိတ္က ဖန္တီးထုတ္လုပ္လုိက္တာျဖစ္လို႔ ရာထူး၊ ဂုဏ္ေတြ မပါလည္း ရပါတယ္။ ေစတနာကုိ ေလးစားခံရတာမွ တကယ့္အစစ္ ေလးစားၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိက္ကားသမားက ကိုယ္ရဲ့ဆုိက္ကား ငွါးစီးသူေတြကို တန္ရာတန္ေက်း ပုိက္ဆံေတာင္းျပီး၊ ေတာ္ရုံတန္ရုံ စိတ္ထားနဲ႔ပဲ လုိရာခရီးကို ပုိ႔ေပးတယ္ဆုိရင္ အဲဒီဆုိက္ကားသမားဟာ ဆုိက္ကားသမားပါပဲ၊ ဒီထက္မပုိပါဘူး၊ လုိရာခရီးကို ေခ်ာေခ်ာ့ေမြ႔ေမြ႔ေရာက္ပါေစေတာ့ရယ္လုိ႔ ကုိယ့္ရဲ့ စိတ္ကုိ ေစတနာစိတ္ေလး ေျပာင္းေပးလုိက္တယ္ဆုိရင္ သူတပါးတုိ႔ရဲ့ လုိရာခရီးကုိ ေရာက္ေအာင္ပို႔ေပးနုိင္တဲ့အတြက္ သူဟာ အရွင္သခင္ ျဖစ္လုိ႔ေနေတာ့တယ္။ အလုပ္ခ်ည္းသက္သက္က ကံမျဖစ္ပါဘူး၊ ေစတနာပါမွသာ ကံစစ္စစ္ျဖစ္သြားတာပါ။ "ေစတနာ ကမၼံ အဟံ ၀ႏၵာမိ ဘိကၡေ၀"တဲ့။ ေကာင္းကံျဖစ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္ကုိ ေကာင္းတဲ့ေစတနာမ်ားနဲ႔ အရင္းစတည္လိုက္ပါ။ ေစတနာအရင္းခံ မဟုတ္တဲ့ ေလးစားမႈ၊ ပူေဇာ္မႈမ်ဳိး ျဖစ္ေနလုိ႔ကေတာ့ လူသားအားလုံးေလးစားလည္း အပုိပဲ။

ေမာ္ကြန္းသစ္
20.7.2011

လက္သစ္ မိစၧာ

2011-07-19T09:33:00.000-07:00

သံေယာင္ေတြမွာ

ယီးေလးခုိတဲြ
ကုိယ္ယုံၾကည္ရာပဲ
တစ္ဖက္စြန္း နင္းခဲ့တယ္....

ဘုရားစကားေတြက..
အသားေတာင္က်ေနေပါ့…
သူ႔အတုိင္းပဲ ထားထားခဲ့တာေလ...

ျမင့္ျမတ္မႈတဲ့လား
အျမင္မခမ္းနားရင္ေတာ့
သြားစမ္းပါ... ေရႊခ်ဖုိ႔
ၾကီးက်ယ္မႈကိုေတာင္
ဆစ္ေဆးသုတ္လုိက္ျပီ။

တရားဆရာက
သံသရာစက္၀ုိင္းနဲ႔
တံခါးလာအေခါက္ ငါက...
သားငယ္ေရးတဲ့ ၀လုံးေလးေၾကာင့္
မူးခ်ာေနာက္...။

ေမာ္ကြန္းသစ္
၁၉.၇.၂၀၁၁

ရဟန္းတုိ႔ ဣေျႏၵ

2011-07-17T22:32:00.000-07:00

ရဟန္းတစ္ပါးရဲ့
သခၤန္းစာမွာ
ေပယ်ာလေတြက မ်ားလြန္းလွေပါ့
အဲဒီေပယ်ာလေတြကုိ
ေဖာ္ျပခြင့္ မရွိၾကတာကုိက
ေပယ်ာလေတြနဲ႔ သူ႔ကမၻာေျမဟာ
ပုိလွသြားတာ…။

သိပ္လွတာေလးမ်ားေတြ႔ရင္ သိမ္းပုိက္ခ်င္ၾကတယ္။ လုိခ်င္တာမရၾကေတာ့ ကုိယ့္ဟာကုိေရာ၊ တပါးသူကုိပါ ႏွိပ္စက္ခ်င္ၾကျပန္ေရာ…။ ဒီၾကားထဲ မိန္းေမာေတြေ၀မႈေတြ ျဖစ္လုိက္ၾကတာလည္း ဒုနဲ႔ေဒး။ တခ်ဳိ႔ၾကေတာ့ သိမ္းပုိက္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ၊ ႏွိပ္စက္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ၊ ေတြေ၀တတ္ တဲ့ စိတ္ေတြဟာ ကုိယ့္ရဲ့ သႏၱာန္မွာ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ျဖစ္လာခ်င္းပဲ အျပင္ကုိ ေဖာ္ထုတ္လုိက္ၾကတယ္။ ခ်ဳပ္တည္းႏုိင္စြမ္း မရွိၾကဘူး။ ပုထုဇဥ္လက္မွတ္ကေလးတစ္ခုတည္းနဲ႔ ထင္ရာလုပ္ပစ္လုိက္တတ္ ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႔တတ္ႏုိင္သေလာက္ ထိန္းၾကတာမ်ိဳးလည္း ရွိပါတယ္။

မဇၥ်ိမပဋိပဒါဆုိတာ သိပ္ေပၚျပဴလာျဖစ္တဲ့ စကားလုံးေလးမုိ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိထားၾကပါတယ္။ ဘ၀အတြက္၊ သံသရာအတြက္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကတဲ့အခါ အလည္တည့္တည့္ကသြားဖုိ႔ ေျပာထားတဲ့ ဗုဒၶဘုရားရွင္ရဲ့ စကားလုံးေလးပါပဲ။

ေလာဘနဲ႔ သိမ္းပုိက္တဲ့ အစြန္းမွာလည္း မေလွ်ာက္မိေစနဲ႔။
ေဒါသနဲ႔ ႏွိပ္စက္တဲ့ အစြန္းကိုလည္း မကပ္မိ၊ မေလွ်ာက္မိေစနဲ႔၊
အလည္တည့္တည့္ကသာ သြားပါေလ..တဲ့။

ဘုရားရွင္က ေလာကသားေတြအတြက္ အရင္ဦးဆုံး ခ်ျပခဲ့တဲ့ တရားဦးေလးပါပဲ။

အာရုံတစ္ခုခုနဲ႔ၾကဳံေတြ႔လာရင္ ျဖစ္လာတဲ့ စိတ္ကေလးကုိ ခ်ဳပ္တီးႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့သူဟာ ဣေျႏၵရွိတယ္လုိ႔ ေခၚတာပါ။ ခပ္စိမ္းစိမ္းေလးေျပာရရင္ ဟန္ေဆာင္မႈတစ္ခုပါပဲ။ သိမ္းပုိက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ၊ နာၾကည္းမုန္းတီးတတ္တဲ့ စိတ္ေတြဟာ ပုထုဇဥ္လူသားပဲ ျဖစ္မိမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္တာကုိ မျဖစ္ရေလေအာင္ ဟန္ေဆာင္ရတယ္၊ ဣေျႏၵေဆာင္ရတာပါပဲ။ ဒါမွသာ အစြန္းႏွစ္ဖတ္လြတ္တဲ့ မွ်တတဲ့စိတ္ထားရွိသူ ျဖစ္သြားတာပါ။

ေလာကမွာ မယူတတ္ရင္ ကုိယ္က ရလုိက္တာက နည္းနည္းရယ္။ အဲဒီ နည္းနည္းေလးကုိပဲရဖုိ႔ ေပးဆပ္လုိက္ရတာက အမ်ားၾကီး။ ဒါကုိ လူေတြက သတိမထားၾကဘူး။ ကုိယ္လိုခ်င္တာကို အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ရလုိက္တယ္ပဲထား.. ဒါေပမယ့္ ကုိယ္သတိမထားလုိက္တဲ့ အရာေတြက ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ကုိယ့္ကုိ ခ်ဳပ္ကုိင္ထားလုိက္လဲ၊ ကုိယ့္သံသရာက ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွည္လ်ားသြားသလဲဆုိတာကုိေတာ့ ေတြးၾကည့္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္။

တစ္ဖတ္သက္ဆုိတဲ့ စကားလုံးေလးက အစြန္းဘက္ကုိ ဦးတည္တယ္ဆုိတာ သိသာပါတယ္။ လူေတြဟာ ကုိယ့္ရဲ့ လုိအပ္ခ်က္ေလး ျဖည့္ဆည္းဖုိ႔အတြက္ တစ္ဖတ္ကုိ သတ္ပစ္လုိက္ၾကတယ္။ တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ အေတြးအေခၚ၊ အေျပာအဆုိ၊ အလုပ္အကုိင္ေတြနဲ႔ပဲ ေနခ်င္ၾကတယ္။

ဦးေလးက သူ႔ရဲ့တူေလးကို ေမးပါတယ္။
“မင္းၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မွာလဲ”တဲ့။ ဒီေတာ့ တူေလးက ျပန္ေျဖတယ္။ “စစ္ဗုိလ္ၾကီးလုပ္မယ္”တဲ့။ ဦးေလးက ျပန္ေမးတယ္ “အသတ္ခံရမွာ မေၾကာက္ဘူးလား” တူေလးက “ဘယ္သူက သတ္မွာလဲ” တဲ့။ “ရန္သူကေပါ့”လို႔ ဦးေလးကျပန္ေျပာေတာ့ “ဒါဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ္ရန္သူလုပ္မယ္”တဲ့။
ဒီလုိပါပဲ။ လူေတြဟာ လူေကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူဆုိးပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္က လုပ္လုိက္ရတဲ့ ဘက္ကခ်ည္း ေနခ်င္ၾကတယ္။ အဲဒီလို သေဘာတရားမ်ဳိးေတြရွိၾကလုိ႔လည္း ဘုရားရွင္က အဲဒီအစြန္းေတြကေန လြတ္ေအာင္ အလည္တည့္တည့္ကုိ ေလွ်ာက္ခိုင္းတာပါ။

ရဟန္းဆုိတာ ေလွ်ာက္မိတတ္တဲ့ အစြန္းေတြကုိ ဣေျႏၵနဲ႔ ဖ်က္စီးပစ္လိုက္တာပါ။ ျဖစ္တတ္တဲ့ ေလာဘ ေဒါသ၊ မာန္မာနေတြကုိ ရဟန္းတစ္ပါးရဲ့ သခၤန္းစာမွာ ေပယ်ာလျမဳပ္ပစ္လုိက္ရတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ရွိေတာ့ရွိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေပယ်ာလလုပ္ထားတာ။

အဲဒီ ျမဳပ္ထားတဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန္မာနေတြကို ရဟန္းကုိယ္တုိင္ကလည္း အျမဲျမဳပ္ထားနုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားထားရတယ္၊ တစ္စုံတစ္ေယာက္က လာျပီးေတာ့လည္း ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အက်ဳိးမရွိတဲ့အတြက္ တူးဆြေဖာ္ထုတ္ပုိင္ခြင့္ မရွိပါဘူး။ ရဟန္းကုိယ္တုိင္ကလည္း ခြင့္မေပးရဘူး။ အဲဒါကုိ ဘာ၀နာလုိ႔လည္း ေခၚၾကပါတယ္။

သိမ္းပုိက္ခ်င္စရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ႏွိပ္စက္ခ်င္စရာေတြ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ အာရုံေတြက ျမင္လာတဲ့အခါ၊ ၾကားလာတဲ့အခါ၊ အနံ႔ရလာတဲ့အခါ၊ အရသာ၊ ထိေတြ႔မႈေတြနဲ႔ ၾကဳံလာတဲ့အခါမွာ ျပဴတစ္၊ ျပဴတစ္ လုပ္လာတတ္တဲ့ စိတ္ကေလးကုိ ျငိမ္ျငိမ္ကေလးကုတ္ေနေအာင္ ဘာ၀နာစြမ္းအားနဲ႔ ျပန္ေမာင္းထုတ္လုိက္တာပါပဲ။ အဲဒီလုိ ျပဳလုပ္လုိက္တဲ့အတြက္ ရလာတဲ့ စြမ္းအားကေတာ့ ခ်မ္းသာမႈဆုိတာပါပဲ။ ျဖစ္လာတဲ့ စိတ္ကုိ ျဖစ္လာခ်င္းပဲ လႊတ္ေပးလုိက္ၾကည့္ပါလား၊ ခဏျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ေတာ့ ထင္ရတာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစိတ္ခ်မ္းသာမႈက အစစ္မဟုတ္ပါဘူး။ အာရုံက လူကုိ ျပဴစားျခင္း ခံလုိက္ရတာပါပဲ။ အပ်င္းေျပရုံေလာက္သာ ဖန္တီးေပးတာျဖစ္ပါတယ္။

ေမာ္ကြန္းသစ္
18.7.2011

ရဟန္းနဲ႔ အခ်စ္ကဗ်ာ

2011-07-13T00:21:00.000-07:00

လျပည့္ညမွာ
ခ်စ္တင္းေနွာေနတဲ့
ခ်စ္သူႏွစ္ဦးအေၾကာင္း
ကဗ်ာအရိပ္မွာ ပုံႏွိပ္ေဖာ္ၾကည့္တယ္

ခံစားခ်က္က
လားလားမွ မရွိေလေတာ့....
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ဖုိ႔ ေ၀းေရာ
မွင္စြန္းမခံရေသးတဲ့ စာရြက္ဟာ
ခုထိ....သူေတာ္စင္ၾကီးကုိျဖစ္လိ္ု႔ ..........

စိတ္ကူးေတြကုိ အထပ္ထပ္
တြင္းတူးရွာလိုက္ရဲ့

ေခါင္းေပၚမွာ
အကုသုိလ္ေတြပဲ
တခုျပီးတခု
ျပဳတ္ျပဳတ္က်လာတယ္….။

ေမာ္ကြန္းသစ္
13.7.2011, 1:00pm.

စ်ာန္ရ ရေသ့ၾကီး

2011-07-12T03:49:00.000-07:00

အထာမဆန္
ထုိမူဟန္ေလးေပါ့
ငါ့ စိတ္အေကြးမွာ လာခ်ိတ္
စိပ္ပုတီးေလး ေပ်ာက္သြားျပန္တယ္..း)

နာမည္မ်ားရဲ့ ပုိင္စုိးမႈ

2011-07-07T08:27:00.000-07:00

(၁)
နတ္သားတစ္ပါးက ဘုရားရွင္ကုိ ေလွ်ာက္တယ္။ ေလာကမွာ အရာအားလုံးကုိ ပုိင္စိုးထားတဲ့ အရာဟာ ဘာပါလဲတဲ့။ ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္က ျပန္ေျဖတယ္။ အမည္နာမတဲ့။ သက္ရွိသက္မဲ့ အရာခပ္သိမ္း အမည္နဲ႔ မကင္းၾကဘူးတဲ့။

တေလာက ဂဂၤါဆုိတဲ့နာမည္ေလးကုိ ႏွစ္သက္မိေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ စကားစပ္မိရာက ေျပာျပျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီနာမည္ကုိ ဓမၼနဲ႔ ေပါင္းစပ္ျပီးေတာ့ ဓမၼဂဂၤါဆုိတဲ့နာမည္နဲ႔ အသြင္သြင္စီးျပေနတာကုိ ဘေလာ့ေလာကမွာ ရင္းႏွီးေနၾကတယ္။

သူငယ္ခ်င္းကေျပာတယ္။ အဲဒီနာမည္ကုိ မင္းၾကိဳက္တယ္ဆုိရင္ ဓမၼဂဂၤါနဲ႔ နာမည္တူလည္းမျဖစ္ေအာင္၊ မင္းၾကိဳက္တဲ့ ဂဂၤါဆုိတာလည္းပါရေအာင္၊ အဓိပၸါယ္လည္း သီးျခားကေလးျဖစ္သြားရေလေအာင္ "အဓမၼဂဂၤါ"လုိ႔ ေပးလုိက္ေပါ့တဲ့။ ဓမၼဂဂၤါနဲ႔ “အ” အကၡရာေလးတစ္လုံးပဲ ျခားနားသြားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဓမၼေရွ႔က “အ” က နာမည္အတုိင္း တကယ္ပုံေဖာ္လုိက္ရင္ ဘုန္းဘုန္းေဒ၀ဒတ္တုိ႔စီ အေရာက္ပုိ႔မယ့္ “အ”

(၂)
လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္တုန္းကပါ။ ဒကာမတစ္ေယာက္က သူ႔သမီးေလးအတြက္ အမည္ေရြးေပးဖုိ႔ နားပူနားဆာလာလုပ္တယ္။ ဒါနဲ႔ တတ္သေလာက္၊မွတ္သေလာက္ ဆန္ဂုိဏ္းေတြဘာေတြနဲ႔ တြက္ခ်က္ျပီးေတာ့ ေပးလုိက္တယ္။ အခု ေပးလုိက္တဲ့နာမည္နဲ႔ သူတို႔ေခၚေနၾကတဲ့နာမည္က တျခားစီျဖစ္ေနတယ္။ “ဂ်ဴးဂ်ဴး”တဲ့။ ဘယ္လုိအဓိပၸါယ္လဲေတာ့ မသိဘူး၊ ဂ်ဴးဂ်ဴးတစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိေတာ့ အေမက ညီမေလးတစ္ေယာက္ ေမြးေပးလိုက္ျပန္တယ္။ ညီမေလးက အဂၤါသမီေလးပါျဖစ္ေနတာမုိ႔ “ဇူးဇူး”လုိ႔ သူတုိ႔ ေခၚၾကျပန္တယ္။ ေနာက္အိမ္နားနီးခ်င္း တစ္ေယာက္က သမီးေလး တစ္ေယာက္ေမြးလုိက္ျပန္ေရာလား။ သူ႔ကုိက်ေတာ့ သူ႔အေဖက အျမဲတုိင္းလုိလုိ အရက္မူးမူးေနတတ္တာမုိ႔ “မူးမူး”လုိ႔ ခ်စ္စႏုိးေခၚၾကျပန္္တယ္။ ညီမတေတြ ဂ်ဴးဂ်ဴး၊ ဇူးဇူး၊ မူးမူး ဆုိျပီး ေခၚရတာလည္းလြယ္၊ မွတ္ရတာလည္း လြယ္သြားတယ္။

(၃)
တခါက ဖုိးေထာင္ဆုိတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ရွိသတဲ့။ တေန႔မွာ ရန္ကုန္ကုိသြားရင္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက ဖုိးေထာင္ကုိ အျခားသူေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးလုိက္တယ္။

“သူက ေအပရယ္ခ်စ္ၾကည္တဲ့။ ဟုိဘက္က တစ္ေယာက္က ေမရြက္စိမ္းတဲ့။ ေဘးက ဂ်ဴလိွဳင္မုိ႔မို႔၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က ဇြန္ပြင့္ျဖဴ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က ဒီဇင္ဘာႏွင္းဦးလုိ႔ေခၚတယ္”
နာမည္မ်ားေရွ႔မွာ အဂၤလိပ္လနာမည္ေတြ ထည့္ထည့္ျပီး ေခၚၾကတာကုိ ဖုိးေထာင္တစ္ေယာက္ သေဘာေပါက္သြားတဲ့အခါ…

“ကြ်န္ေတာ္နာမည္လည္း မွတ္ထားၾကပါ၊ ၾသဂုတ္ဖုိးေထာင္လုိ႔ေခၚပါတယ္”

မိတ္ဆက္ေပးတဲ့ နာမည္ေတြက ကဆုန္ပြင့္၊ ၀ါဆုိမုိးဦးစသျဖင့္ ျမန္မာလေတြနဲ႔သာ ပူးတဲြေနခဲ့ၾကရင္ ဖုိးေထာင္တစ္ေယာက္ သူ႔ရဲ့ နာမည္ေရွးက တပုိးတဲြေတြ၊ ေတာ္သလင္းေတြမ်ားထည့္ေျပာေလအုံးမလား။

ေမာ္ကြန္းသစ္
9:10pm, 7.7.2011

ဗုဒၶ၀င္မွတ္စု (၂)

2011-07-05T07:30:00.001-07:00

၁၁။ ေနာက္ဆုံးစံခဲ့ေသာ နတ္ျပည္>>>တုသိတာနတ္ျပည္၊

၁၂။ နတ္သားအမည္>>>ေသတေကတုနတ္သား၊

၁၃။ ၾကည့္ျခင္းၾကီးငါးပါး>>>
(၁) ဘုရားျဖစ္ရာ လူ႔သက္တမ္း၊
(၂)ဘုရားျဖစ္ရာကြ်န္း၊
(၃)ဘုရားျဖစ္ရာ ေဒသ၊
(၄)ဘုရားျဖစ္ရာ မ်ဳိးႏြယ္၊
(၅)မယ္ေတာ္၏ သက္တမ္း၊

၁၄။လူ႔သက္တမ္း>>>ႏွစ္(၁၀၀)သက္တမ္း၊

၁၅။ကြ်န္း>>>ဇမၺဴဒီပကြ်န္း၊

၁၆။ေဒသ>>>မဇၥ်ိမေဒသ၊

၁၇။မ်ဳိးႏြယ္>>>သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးႏြယ္၊

၁၈။မယ္ေတာ္၏အသက္>>>ဘုရားေလာင္းေတာ္ကုိ ဖြားျမင္ျပီး (၇)ရက္တြင္ မယ္ေတာ္နတ္ရြာစံသည္။

၁၉။ပဋိသေႏၶယူေသာေန႔>>>မဟာသကၠရာဇ္-၆၇ ခုႏွစ္၊ ၀ါဆုိလျပည့္၊ ၾကာသာပေတးေန႔။

၂၀။ဖြားျမင္ေသာေန႔>>>မဟာသကၠရာဇ္-၆၈ ခုႏွစ္၊ ကဆုန္လျပည့္၊ ေသာၾကာေန႔။

ေမာ္ကြန္းသစ္
8:00pm,5.7.2011

ဗုဒၶ၀င္မွတ္စု (၁)

2011-07-01T07:22:00.000-07:00

ဘုရားရွင္အေၾကာင္း ေမးလုိက္ရင္ မိမိအပါ၀င္ ခ်က္ခ်င္းမသိေသးေသာသူမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္တယ္။ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သိသင့္၊သိထုိက္တာေတြကို ဆက္လက္ မွ်ေ၀မယ္။

ဗုဒၶ၀င္မွတ္စု (၁)

၁။ဗ်ာဒိတ္ခံယူေသာ ဘ၀>>>သုေမဓာရွင္ရေသ့ဘ၀။

၂။ဗ်ာဒိတ္ခံယူေသာကမၻာ>>>သာရမ႑ကမၻာ။

၃။သာရမ႑ကမၻာတြင္ ပြင့္ေတာ္မူေသာ ဘုရားမ်ား>>>
(၁) တဏွာကၤရာ၊
(၂) ေမဓကၤရာ၊
(၃)သာရဏကၤရာ၊
(၄)ဒီပကၤရာ၊

၄။ဗ်ာဒိတ္ေပးေသာဘုရားရွင္>>>ဒီပကၤရာ။

(၅)ဗ်ာဒိတ္ခံယူေသာေန႔ >>>ကဆုန္္လျပည့္ေန႔။

(၆)ပါရမီျဖည့္ဖက္အမ်ဳိးသမီး>>>သုမိတၱာ။

(၇)ပါရမီျဖည့္ရာကာလ>>>>>>သုေမဓာရွင္ရေသ့ဘ၀မွ ေ၀ႆႏၲရာမင္းၾကီးဘ၀အထိ၊ ေလးသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္း။

(၈)ျဖည့္ဆီးခဲ့ေသာ ပါရမီမ်ား>>>ဒါန၊ သီလ၊ နိကၡမ၊ ပညာ၊ ၀ီရိယ၊ ခႏၲီ၊ သစၥာ၊ အဓိ႒ာန၊ ေမတၱာ၊ ဥေပကၡာ၊ စုစုေပါင္း (၁၀) ပါး။

(၉)ပါရမီျဖည့္ရျခင္း ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား>>>သတၱမ်ား၏ ေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူရန္္။

(၁၀)စြန္႔ျခင္းၾကီးငါးပါး>>>>>>(၁) စည္းစိမ္ဥစၥာကုိ စြန္္႔လွဴျခင္း၊ (၂) သားသမီးကုိ စြန္႔လွဴျခင္း၊ (၃) ဇနီးမယားကုိ စြန္႔လွဴျခင္း၊ (၄) ကုိယ္၊ လက္အဂၤါကုိ စြန္လွဴျခင္း၊ (၅) အသက္ကုိစြန္႔လွဴျခင္း၊

ေမာ္ကြန္းသစ္
8:2pm, 1.7.2011

ရာထူးခန္႔အပ္ထားျခင္းကိစၥ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြ

2011-06-28T09:19:00.000-07:00

"ရာထူးဂုဏ္သိန္၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ၊ တေန႔တျခား၊ ဒီေရအလားကဲ့သုိ႔၊ တုိးပြါးစည္ပင္ပါေစသတည္း"
အလွဴအတန္းေတြမွာ မိမိရဲ့ ဆရာေတာ္က ဒကာ၊ ဒကာမေတြကို ေပးေလ့ရွိတဲ့ ဆုေပးထဲက တစ္ပုိင္းတစ္စရယ္ပါ။ ရာထူးေတြ တုိးပြါးပါေစေပါ့ေလ။ ရာထူးကုိ လူသားေတြအားလုံး မက္မက္ေမာေမာရွိခဲ့ၾကလုိ႔လည္း အနာနဲ႔ေဆးတည့္ၾကသလုိ ဒီဆုေပးနဲ႔ လူေတြဟာ တည့္လာၾကတဲ့ အစဥ္လာရွိခဲ့ၾကတာျဖစ္မယ္။ ရာထူးေတြတတ္္ပါေစ၊ ဂုဏ္ေတြတုိးပြါးပါေစလုိ႔ ဆုေပးလုိက္ရင္လည္း လူေတြရဲ့မ်က္ႏွာမွာ ျဖစ္ေသာ္ရွိ၊ မျဖစ္ေသာ္ရွိ ျပဳံးေရာင္ေလးေတြ သမ္းလုိ႔။

ရာထူးက လူေတြကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္လည္း လုပ္တတ္တယ္၊ ရူးသြားေအာင္လည္း လုပ္တတ္တယ္။ သူ႔ကုိရတဲ့သူဘက္က ျပဳံးရယ္ႏုိင္ေပမယ့္၊ မရတဲ့သူအဖုိ႔က်ေတာ့ ရာထူးကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ေက်ကဲြၾကရတယ္။ အမုန္္းေတြပြါးၾကရတယ္၊ အကုသုိလ္ေတြ တစ္စျပီးတစ္စ တုိးပြါးလာၾကရတယ္။ ေခတ္ေတြ၊ တစ္ေခတ္ျပီးတစ္ေခတ္ ေျပာင္းလဲလာၾကတဲ့အခါမွာ ရာထူးကုိ ေတာ္လွန္္ႏုိင္တဲ့ ေခတ္ဆုိတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ ျပည္နယ္၀န္္ၾကီးရာထူးရဖုိ႔အတြက္ ကုိယ့္ဦးေလး အရင္းေခါက္ေခါက္ရဲ့ ၀န္္ၾကီးရာထူး ကိုေတာင္ မွ အသည္းအသန္ ျပန္လုခဲ့ဖူးတဲ့ တူေတာ္ေမာင္မ်ဳိးၾကဳံခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေတာင္ ဦးေလးက တူေတာ္ေမာင့္မွာ အေဖမရွိေတာ့အတြက္ သားအျဖစ္နဲ႔လည္း ေမြးစားထားေသးဆုိပဲ။ ဦးေလးလည္း ေရြးေကာက္ပဲြအျပီးမွာ တူေတာ္ေမာင့္ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ပဲ ဘ၀ကူးသြားရရွာတယ္။

လူေတြသာ ရာထူးကို မက္ေမာၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ပုထုဇဥ္ရဟန္းေတြလည္း မက္ေမာၾကတာပါပဲ။ ရာထူးေလး ႏွစ္က်ပ္ခဲြသားေလာက္ မက္လုံးေပးလုိက္ရင္ ဘနဖူးကိုပင္ ဒူးနဲ႔ တက္တုိက္ရဲတဲ့ ရဟန္းေတြ ရွိၾကေသးတာပါ။ ျမတ္္စြာဘုရားရွင္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူတာ တစ္ႏွစ္သားေလာက္ပဲ ရွိေသးတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ျမဳိ႔ရြာအႏွံ႔ျပားကုိလည္း မေရာက္ေသးပါဘူး၊ တရားေတာ္ေတြကိုုလည္း မ်ားမ်ားစားစား မေဟာရေသးပါဘူး။ သူ႔သာသနာမွာ ရဟန္းဦးေရ စာရင္းေကာက္ၾကည့္လုိက္ရင္လည္း တစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္သာ ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒီရဟန္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္ထဲမွာ ပုထုဇဥ္ရဟန္းေတြလည္းပါ၀င္ပါတယ္။

ရာဇျဂိဳလ္ျပည္ ဗိမိၼသာရမင္းၾကီး ေဆာက္လုပ္လႈဳဒါန္းတဲ့ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကုိ အလႈဳခံျပီးစ သုံးရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာ ေနာက္လုိက္တပည့္ ႏွစ္ရာငါးဆယ္ျခံရံျပီးေတာ့ ဥပတိႆနဲ႔ ေကာလိတဆုိတဲ့ ပရဗိုဇ္ႏွစ္ဦး ျမတ္စြားဘုရားထံေရာက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ ရဟန္းျပဳခြင့္ေတာင္းတယ္၊ ဘုရားရွင္ကလည္း ဧဟိဘိကၡဳ ရဟန္းျပဳေပးလုိက္တယ္၊ တရားပါေဟာလုိက္တာ ရဟႏၱာပါ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ပါးကုိ သံဃာအစည္းေ၀းကုိ ေခၚျပီး သံဃာအစည္းေ၀းမွာ ဥပတိႆကုိ အရွင္သာရိပုတၱရာ ဘဲြ႔အမည္နဲ႔ သူ႔ရဲ့ လက္ယာေတာ္ရံအျဖစ္၊ ေကာလိတကုိ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ဘဲြ႔အမည္နဲ႔ သူ႔ရဲ့ လက္၀ဲေတာ္ရံအျဖစ္ ခန္႔အပ္ထားလုိက္ျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကျငာလုိက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်န္တဲ့ သံဃာပရိသတ္က မေက်မနပ္ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ သူတို႔အေတြးက အဲဒီရာထူးကုိ သာသနာထဲကုိ အရင္ေရာက္တဲ့ ရဟန္းေတြထဲကပဲ ျဖစ္သင့္တယ္၊ ေနာက္မွ ေရာက္လာတဲ့လူက မျဖစ္သင့္ဘူးလုိ႔ ယူဆၾကတယ္။ သာမန္ဆုိရင္ေတာ့ ဒီလုိပဲေတြးသင့္တာေပါ့ေလ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အရွင္သာရိပုတၱရာ၊ အရွင္ေမာဂၢလာန္တုိ႔ထက္ သာသနာထဲကို အရင္ေရာက္ေနတဲ့ စားရင္းက ဒီလုိပါ။

ပဥၥ၀ဂၢီရဟန္းငါးပါး၊
အရွင္ယသနဲ႔အျခားရဟန္းမ်ား ငါးဆယ့္ငါးပါး။
ဘဒၵ၀ဂၢီရဟန္းမ်ား သုံးဆယ္။
ဥရုေ၀လနဲ႔ ရဟန္းမ်ား တစ္ေထာင္။
စုစုေပါင္း တစ္ေထာင္ကုိးဆယ္ပါ။
အဲဒီရဟန္းေတြထဲကပဲ လက္ယာရံ၊ လက္၀ဲရံရာထူးကုိ ခန္႔အပ္သင့္တယ္ေပါ့။ အခုေတာ့ ဘုရားရွင္က မ်က္ႏွာလုိက္တယ္ေပါ့ေလ။

အဲဒီရာထူးကိစၥ ရဟန္းေတြရဲ့ၾကားမွာ လႈိင္းပြက္သလုိ ဂယက္ရုိက္ေနတာကို ဘုရားရွင္သိေတာ္မူသြားတယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ရားထူးခန္႔အပ္ျခင္းကိစၥ ရွင္းလင္းပဲြ အစည္းေ၀းၾကီး က်င္းပလိုက္တယ္၊ အဲဒီအစည္းေ၀းပဲြကို ရဟန္းေတြအားလုံးကိုလည္း တက္ေရာက္ေစခဲ့တယ္။ ရဟန္းေတြအားလုံး သံသယရွင္းသြားေအာင္လည္း ဒီလုိရွင္းျပေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

“အရွင္သာရိပုတၱရာနဲ႔ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္တို႔ကုိ ငါဘုရားရဲ့ လက္ယာရံ၊ လက္၀ဲေတာ္ရံအျဖစ္ခန္႔အပ္ခဲ့တာ ခ်စ္သားတုိ႔ အားလုံး သိခဲ့ျပီးသားျဖစ္တယ္။ အခုလို ခန္႔အပ္လုိက္တာဟာ ရဟန္းတုိ႔ ထင္သလုိ မ်က္ႏွာလုိက္ျပီးေတာ့ ခန္႔အပ္လုိက္ျခင္း မဟုတ္္ေပဘူး။ ေရွးေရွးေသာ အတိတ္္ဘ၀က သူတုိ႔ ေတာင္းခဲ့ၾကတဲ့ဆု၊ သူတုိ႔ျပဳခဲ့ၾကတဲ့ ပါရမီအတုိင္းသာ ငါဘုရား ေပးေတာ္မူခဲ့ျခင္းျဖစ္ေပတယ္” ဒီလုိ ဘုရားရွင္ မိန္႔ေတာ္မူလုိက္တဲ့အခါမွာ ရဟန္းေတြအားလုံး ဘုရားရွင္ကုိ ရွိခုိးျပီးေတာင္းပန္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတုိ႔ရဲ့ ေရွးဆုေတာင္း၊ ေရွးပါရမီဆႏၵကိုလည္း အားလုံးသိခ်င္ေနၾကတာမုိ႔ ဘုရားရွင္ကုိ ေဟာေတာ္မူပါဘုရားလုိ႔ တျပိဳင္နက္ ေလွ်ာက္တင္လုိက္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္က…..

“လြန္ခဲ့ေသာ ကမၻာတစ္သိန္းထက္က ပဒုမုတၱရအမည္နဲ႔ ဘုရားရွင္ဟာ ေလာကမွာ ပြင့္ခဲ့တယ္။ အဲဒီဘုးရာလက္ထက္မွာ ခ်စ္သားတုိ႔ ေပးသင့္တယ္ဆုိတဲ့ ပဥၥ၀ဂၢီစာရင္း၀င္ အရွင္ေကာ႑ညဟာ လယ္မ်ားစြာပုိင္တဲ့ လယ္ပုိင္ရွင္သူေဌးၾကီးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီသူေဌးၾကီးက ရဟန္းတစ္ပါးကုိ ဧတဒဂ္ဘဲြ႔ေပးတာ ျမင္တဲ့အခါ အားက်စိတ္ေတြ၀င္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔လယ္ခင္းထဲက ထြက္တဲ့စပါးေတြထဲက အဦးဆုံးျဖစ္ေပ့ဆုိတဲ့ဟာမွန္သမွ် အကုန္လွဴတယ္။ ဥပမာ ရိပ္တဲ့အခါမွာ ရိပ္ဦးအလွဴ၊ နင္းနယ္တဲ့အခါ နယ္ဦးအလွဴ၊ ေရာင္းတဲ့အခါ ေရာင္းဦးအလွဴ၊ စားတဲ့အခါ စားဦးအလွဴ စသျဖင့္ အဦးဆုံးအလွဴေတြကို ေပးျပီးေတာ့ သူဟာ ေနာက္ပြင့္မယ့္ ဘုရားရွင္တုိ႔႔ရဲ့ အထံမွာ တျခားသူေတြထက္ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား တရားအရသာကုိ နာရသူျဖစ္ရပါလုိ၏ ဆုိျပီးဆုေတာင္းခဲ့ဖူးတယ္။ အခု သူဟာတရားဦးအရသာကုိ ခံစားရသူ ျဖစ္တယ္။

လြန္ခဲ့ေသာ တသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္းထက္မွာ အရွင္သာရိပုတၱရာက ျဗဟၼဏမဟာသာလမ်ဳိးမွာျဖစ္တယ္။ အမည္က သရဒလုိ႔ေခၚတယ္။ အရွင္ေမာဂၢလာန္က အသည္မ်ိဳးမွာ ျဖစ္တယ္။ အမည္က သီရိ၀ၯနလုိ႔ေခၚတယ္။ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးက သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မေနာမဒႆီအမည္ရတဲ့ ဘုရားပြင့္တယ္။ တေန႔ေတာ့ သရဒက သံေ၀ဂရလုိ႔ ေတာထြက္ျပီး ရေသ့၀တ္တယ္။ သီရိ၀ၯနကေတာ့ လူ႔ေဘာင္မွာပဲ ရွိေနတုန္းပါပဲ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ မေနမဒႆီဘုရားရဲ့ လက္ယာရံမွာ အရွင္နိသဘျဖစ္ျပီးေတာ့၊ လက္၀ဲရံက အရွင္အေနာမျဖစ္တယ္။ သရဒရေသ့က လက္ယာရံျဖစ္တဲ့ အရွင္နိသဘကုိ အားက်ျပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ပန္းထီးနဲ႔ ပူေဇာ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီလုိဆုေတာင္းတယ္။ “ပန္းထီးကုိ လွဴရတဲ့ ေကာင္းမႈကံႏွင့္ အျခားျခားေသာ ေကာင္းမႈကံအစုစုတုိေၾကာင့္ အရွင္ဘုရားရဲ့ လက္ယာရံျဖစ္တဲ့ အရွင္နိသဘလုိ ေနာင္ပြင့္မယ္ ဘုရားရွင္ရဲ့သာသနာမွာ လက္ယာရံ အဂၢသာ၀ကျဖစ္ရပါလုိ၏”လို႔ဆုေတာင္းတယ္။ အဲဒီလုိဆုေတာင္းတဲ့အခါ အေနာမဒႆီဘုရားကလည္း ဘဒၵကမၻာမွာ ေဂါတမအမည္ရွိတဲ့ ဘုရားပြင့္လတၱံ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဓမၼေသနာပတိ သာရိပုတၱရာ အမည္နဲ႔ လက္ယာရံ အဂၢသာ၀ကျဖစ္လိမ့္မယ္ဆုိျပီး ဗ်ာဒိတ္ေပးျခင္းခံခဲ့ရတယ္။

သရဒရေသ့က သူဗ်ာဒိတ္ေပးျခင္းခံရတဲ့အေၾကာင္း ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း သီရိ၀ၯနကုိ အသိေပးခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ လက္၀ဲရံဆုကုိလည္းေတာင္းလုိက္ပါလို႔ အၾကံေပးတုိက္တြန္းခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ သီရိ၀ၯနလည္းပဲ ဘုရားအမႈးအရွိတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို တိစီ၀ရိတ္သကၤန္းလွဴဒါန္းျပီး လက္၀ဲရံဆုကို ဆုေတာင္းလုိက္တယ္။ ဘုရားရွင္ကလည္း သင့္ဆုေတာင္းအတုိင္း ေဂါတမဘုရားရွင္လက္ထက္မွာ မဟာေမာဂၢလာန္အမည္နဲ႔ လက္၀ဲရံ အဂၢသာ၀ၾကီးျဖစ္လတၱံဆိုျပီး ဗ်ာဒိတ္ရလာခဲ့သူျဖစ္တယ္။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အတိတ္ကုိ အဲဒီလုိ တူးဆြျပလုိက္ေတာ့မွ ရဟန္းေတြအားလုံး သံသယ ကင္းစင္သြားပါေတာ့တယ္။

ေမာ္ကြန္းသစ္
9:56 pm. 28.6.2011

ကမၻာႏွင့္ခ်ီ၍ အရာအားလုံးကုိ ပုိင္စုိးေသာအရာ

2011-06-24T01:31:00.000-07:00

ကမၻာၾကီးဘယ္ေတာ့ ပ်က္မွာလဲ၊ ပ်က္ခဲ့ရင္ေရာ ဘယ္လို၊ ဘယ္နည္းပ်က္မွာလဲ၊ လဆုိတာဘာလဲ၊ ေနဆုိတာကေရာ ဘာလဲ၊ ေလာကၾကီးမွာ အၾကီးဆုံးအရာက ဘယ္အရာလဲ၊ အေသးဆုံးကေရာ ဘယ္အရာလဲ၊ စသျဖင့္စသျဖင့္ အရာအားလုံးကုိ တိတိက်က် စူးစမ္းလုိစိတ္၊ သုေတသနျပဳလုိစိတ္ရွိၾကတာ လူေတြရဲ့ အက်င့္တစ္ခုပါပဲ။ တစ္စုံတစ္ခုကို ေတြးတယ္၊ စူးစမ္းတယ္၊ ျပီးေတာ့ အေျဖကုိ မေတြ႔ေတြ႔ေအာင္ ရွာေဖြလုိက္စားလုိစိတ္္ရွိၾကတယ္။

ဒီလိုသုေတသနျပဳလုိတဲ့ စိတ္မ်ိဳးရွိၾကတာလည္း ေကာင္းတာပါပဲ။ အမွန္္တရားေပၚထြက္လာေရးအတြက္ သုတမယဥာဏ္၊ စိႏၱာမယဥာဏ္ေတြ တိုးပြါးတာေပါ့။

လူေတြမွာသာ သုေတသနျပဳလုိစိတ္ရွိၾကတာလားဆုိေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ လူလုိပဲ နတ္ေတြ၊ ျဗဟၼာေတြလည္း သုေတသနလုပ္လုိစိတ္ရွိၾကတာပါပဲ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကုိ ၾကံၾကံဖန္္ဖန္ ျပႆနာေတြ ေမးေလွ်ာက္တတ္တဲ့ သန္းေခါင္စာရင္းထဲမွာ သူတို႔လည္း ပါ၀င္ၾကတယ္။ သူတုိ႔ေမးတဲ့အရာေတြက ျမတ္စြာဘုရားရွင္မုိ႔သာ ေတာ္ေသးတယ္၊ သာမန္အတန္းစားထဲကပုဂၢိဳလ္သာ ဆုိရင္ေတာ့ “ဘူး” ပဲခံလုိက္ရမွာ ေသခ်ာပဲ။

အခုလည္းၾကည့္၊ အေတြးနယ္ကြ်ံေနတဲ့ နတ္သားတစ္ပါးက သူ႔ျပႆနာ သူကုိယ္တုိင္ အေျဖရွာမရေလေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကုိ ေမးလုိက္ျပန္ျပီ။ “ျမတ္စြာဘုရား ကမၻာေလာကၾကီးမွာ သက္ရွိသက္မဲ့အရာအားလုံးကုိ အလႊမ္းမုိးႏုိင္ဆုံးေသာအရာက ဘာပါလဲ၊ သက္ရွိ၊ သက္မဲ့အရာ အားလုံးတုိ႔က လုိက္ေလ်ာေပးေနရတဲ့ သူကေရာ ဘယ္အရာျဖစ္နုိင္ပါသလဲဘုရား” တဲ့။

ေမးလာတဲ့ ျပႆနာက အားလုံးအတြက္ အက်ိဳးရွိမယ္၊ အျမတ္စြန္းထြက္မယ္ဆုိရင္ ဘုရားရွင္တုိ႔ ထုံးစံအရ ျပန္ေျဖေပးေလ့ရွိပါတယ္။ အခုလည္း နတ္သားရဲ့အေမးက ကမၻာသူ၊ ကမၻာသား အားလုံးတုိ႔အတြက္ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈရွိတာမုိ႔ ဒီလုိ ျပန္ျပီး ေျဖေပးေတာ္မူပါတယ္။

“ကမၻာေလာကၾကီးမွာ ရွိရွိသမွ် သက္ရွိ၊ သက္မဲ့ အရာအားလုံးကုိ လႊမ္းမုိးထားတာတဲ့အရာက ေခၚတြင္စရာ အမည္နာမသာျဖစ္တယ္။ အမည္လြတ္တဲ့ သတၱ၀ါမရွိ၊ သခၤါရမရွိ၊ အမည္မဲ့ေသာ ႏိုင္ငံ၊ ျမဳိ႔၊ ရြာစသည္ မရွိ။ အရာအားလုံးတုိ႔ဟာ နာမည္ရဲ့ေအာက္မွာသာ က်ေရာက္ရတယ္။ အမည္နာမထက္ ပုိ၍လႊမ္းမုိးဆုံးေသာ အရာ ေလာကမွာ မရွိေပဘူူး။ သူ႔ရဲ့ အလုိသုိ႔သာ ကမၻာနဲ႔ခ်ီျပီး သက္ရွိ၊ သက္မဲ့အားလုံးတုိ႔က လုိက္ေလ်ာ ေပးၾကရစျမဲ”။

ကဲ...ဟုိဒင္း...ဟုိ၀ွါတုိ႔....အမည္လြတ္တာဘာမွ မရွိဘူးတဲ့ဗ်ာ...။

ေမာ္ကြန္းသစ္
၂၄.၆.၂၀၁၁

မုိးနွင့္တူေသာ လူသားမ်ား

2011-06-19T19:23:00.000-07:00

လူဆုိတာဘာလဲ?

အေကာင္းနဲ႔အဆုိး၊ အေၾကာင္းနဲ႔အက်ဳိးကုိ ခဲြျခားသိရမယ္၊ သိတဲ့အတုိင္း လုိက္လုပ္တတ္ရမယ္။ ဒါမွသာ လူမည္ပါသတဲ့။ တန္ဖုိးရွိတဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ရင္၊ လူျဖစ္ရက်ဳိးနပ္ခ်င္ရင္၊ လူမည္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ ခ်င္တယ္ဆုိရင္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု မိမိနဲ႔ ၾကဳံေတြ႔လာတိုင္း ေကာင္းတာလား၊ ဆုိးတာလားဆုိတာ အရင္ဆုံးသိေအာင္ သရုပ္ခဲြေပးပါ။ ျပီးေတာ့ ေကာင္းတာဆုိရင္ ကံ၊ကံရဲ့ အက်ိဳး ယုံၾကည့္တဲ့ စိတ္ထားနဲ႔ ဆက္လုပ္ဖုိ႔ ကုိယ့္မွာတာ၀န္ရွိသလို၊ မေကာင္းတာဆုိရင္လည္း “ဒီမေကာင္းတာကုိလုပ္မိရင္ အဲဒီ မေကာင္းတာၾကီးက တစ္ေန႔ေန႔၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ငါ့ကုိ ဆင္းရဲျခင္းေတြ ေမးလိမ့္မယ္”ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ မိမိရဲ့ ကုိယ္၊ ႏႈတ္၊ စိတ္သုံးပါးကုိ ႏုိင္ေအာင္ထိန္းပါ။

အဘိဓမၼာခုႏွစ္က်မ္းထဲမွာ ပုဂၢလပညတ္က်မ္းဆုိတာရွိပါတယ္။ အဲဒီက်မ္းက ပုဂၢဳိလ္အမ်ဳိးအမ်ဳိးကုိ ကဲြကဲြျပားျပား၊ ျခားျခားနားနားသိေစရန္အတြက္ သူအကန္႔နဲ႔သူ တကန္႔စီ ဒီလုိ မိုးနဲ႔ဥပမာေပျပီးေတာ့ ခဲြျခားျပသေပးထားပါေသးတယ္။

မိုးေလးမ်ဳိး
(၁) ျခိမ္းလွ်က္ မရြာေသာ မိုး၊
(၂) ရြာလွ်က္ မျခိမ္းေသာ မိုး၊
(၃) ျခိမ္းလည္းျခိမ္း၊ ရြာလည္းရြာေသာ မုိး၊
(၄) ျခိမ္းလည္းမျခိမ္း၊ ရြာလည္းမရြာေသာ မိုး၊

(၁) ေလာကမွာ လူတခ်ိဳ႔႕ဟာ ပါးစပ္ကသာေျပာတယ္၊ ေျပာတဲ့အတုိင္း လက္က လက္ေတြ႔မလုပ္ၾကဘူး။ ဒီလုိေျပာရုံသာေျပာျပီး၊ ေျပာတုိင္းလိုက္မလုပ္တတ္တဲ့ သူဟာ ျခိမ္းလွ်က္ မရြာေသာမိုးနဲ႔တူၾကတယ္။

(၂) ေလာကမွာ လူတခ်ိဳ႔ဟာ အလုပ္ကိုေတာ့ လုပ္ၾကတယ္၊ ေျပာေတာ့ မေျပာၾကဘူး၊ ဒီလုိ လုပ္ရုံသာ လုပ္ျပီး၊ မေျပာတဲ့သူဟာ ရြာေပမယ့္ မျခိမ္းတဲ့ မိုးနဲ႔တူၾကတယ္။

(၃) ေလာကမွာ လူတခ်ဳိ႔ဟာ အလုပ္လည္းလုပ္ၾကတယ္။ ေျပာလည္းေျပာၾကတယ္။ ဒီလို ေျပာလည္းေျပာ၊ လုပ္လည္းလုပ္တဲ့သူေတြဟာ ျခိမ္းလည္းျခိမ္း၊ ရြာလည္းရြာတဲ့မိုးနဲ႔တူၾကတယ္။

(၄) ေလာကမွာ လူတခ်ဳိ႔ဟာ အလုပ္လည္း မလုပ္ၾကဘူး၊ ေျပာလည္း မေျပာၾကဘူး၊ ဒီလူေတြဟာ ျခိမ္းလည္း မျခိမ္း၊ ရြာလည္း၊ မရြာတဲ့မိုးနဲ႔တူၾကတယ္။

သင္ေရာ ဘယ္လုိလူစားမ်ဳိးလဲ?

ေမာ္ကြန္းသစ္
7း58am 20.6.2011

သမက္ရဟန္းနဲ႔ ေယာကၡမ

2011-06-18T08:49:00.000-07:00

သမက္ဖမ္းတဲ့ ေယာကၡမ အေၾကာင္းပါ။
ကေလးေတြကို ယဥ္ေက်းမႈသင္တဲ့အခါ သင္ခန္္းစာ တစ္ခုခ်င္းစီရဲ့ အဓိပၸါယ္ကုိ ပုံျပင္၊သာဓကေလးေတြနဲ႔ ဥပမာေပးျပီးေျပာေလ့ရွိတယ္။ တေန႔မွာ မိဘက်င့္၀တ္၊ သားသမီးက်င့္၀တ္္စတဲ့ လူမႈက်င့္၀တ္ဆုိင္ရာ အခန္းေလးေတြေရာက္လာပါတယ္။ ပထမ သားသမီတုိ႔ရဲ့ အေပၚမွာ ျပဳလုပ္ရမယ့္ မိဘတုိ႔က်င့္၀တ္ကုိ ရွင္းျပတယ္။ မိဘက်င့္၀တ္္ထဲမွာ သားသမီးေတြ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ ျပဳလုပ္ေပးရမယ့္ ထိမ္ျမွားလက္ထပ္ေပးရျခင္းဆုိတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္လည္း ပါ၀င္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကုိ ရွင္းျပတဲ့အခါ မိဘေတြက သား၊ သမီးေတြ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါမွာ သင့္ေတာ္တဲ့လူမ်ဳိးကိုရွာျပီး ကုိယ့္သားသမီးေတြကို လက္ထပ္ေပးရမယ္။ လက္ထပ္ေပးတဲ့အခါမွာ “ေကာင္းတဲ့လူနဲ႔ လက္ထပ္ေပးရမွာလား၊ မေကာင္းတဲ့လူဆုိးနဲ႔ လက္ထပ္ေပးရမွာလား”လုိ႔ ကေလးေတြကို ေမးလုိက္တယ္။

ကေလးေတြအားလုံး တညီတညာတည္း ျပန္ေျဖပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့လူနဲ႔ လက္ထပ္ေပးရမွာပါတဲ့။ အားလုံးေျဖျပီးလို႔ ခဏ အသံတိတ္္ဆိတ္္သြားတဲ့အခါ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ထျပီးေျပာတယ္။ “မိန္းကေလးေတြအတြက္ ေကာင္းတဲ့လူဆုိရင္ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔ ေပးစားရမွာေပါ့။ ေယာက်္ားေလးေတြဆုိရင္ သီလရွင္ ဆရာေလးေတြနဲ႔ ေပးစားရမွာေပါ့။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ဘုန္းဘုန္္းေတြ၊ သီလရွင္ေတြက လူ၀တ္ေၾကာင္ေတြထက္ ပိုျပီး ေကာင္းတယ္၊ သင့္ေတာ္ပါတယ္” တဲ့။ က်န္တဲ့ကေလးေတြကလည္း ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္တယ္နဲ႔ တညီတညာတည္း ေထာက္ခံက်တယ္။ သာသနာေတာ္ကုိ မ်ဳိးဆက္ျပဳတ္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ဳိး မရွိဘဲနဲ႔ ကေလးက ကေလးဆန္စြာပဲ ေျပာလုိက္လုိ႔ ေတာ္ပါေသးရဲ့။

ေမးတဲ့ ေကာင္ေလးကုိ ရယ္ခ်င္သြားတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာလည္း လူေကာင္းလို႔ေျပာလိုက္တာနဲ႔ သူစိတ္္ထဲမွာ နီးစပ္ရာ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ သီလရွင္တုိ႔ ေျပးျမင္လိုက္တာကိုး။

ဒါနဲ႔ သူ႔ကို နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပလုိက္ရတယ္။ “ဘုန္းဘုန္္း၊ သီလရွင္ေတြဆုိတာ အပူကင္းခ်င္လို႔ ကိစၥမ်ားေျမာင္တဲ့ လူ႔ေဘာင္ကုိ စြန္္႔ျပီး၊ သားေမြးမႈ၊ မယားေကြ်းမႈ ကင္းတဲ့ သာသနာ့ေဘာင္ဘ၀ကုိ ကူးၾကတာေလ။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔နဲ႔ေပးစားလုိ႔ ဘယ္ျဖစ္ပမလဲ။ လူ႔ေဘာင္၊ လူ႔ေလာကမွာလည္း လူေတာ္လူေကာင္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ကုိယ့္သား၊ ကုိယ့္သမီးေတြကို သင့္ေတာ္မယ္ ထင္ရင္ သူတုိ႔နဲ႔ ေပးစားလည္း ရပါတယ္။ မင္းတုိ႔ေလးေတြၾကီးလာလုိ႔ မိဘျဖစ္လာရင္ သမက္ဖမ္းတာလည္း ၾကည့္ဖမ္းၾကအုံး။ သမက္၊ ေခြ်းမအျဖစ္ ဘုန္းၾကီး၊ သီလရွင္ကုိမွ သြားဖမ္းလို႔ အကုန္ဒုကၡေရာက္ကုန္အုံးမယ္၊ ဘုရားရွင္လက္ထက္ကလည္း ဘုရားရွင္ကုိ သမက္ဖမ္းလုိ႔ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္ သေဘာေပါက္ေအာင္ တရားေဟာျပလုိက္ရတဲ့ သမက္ဖမ္းေယာကၡမ ေတြရွိခဲ့ဖူးတယ္။ မာဂ႑ိယပုဏၰား လင္မယားႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူတုိ႔မွာ သမီးေခ်ာကေလး တစ္ေယာက္လည္းရွိတယ္။ သူတို႔က ရဟန္းေတာ္ေတြကုိ ျမတ္ႏိုးေလ့ရွိၾကတယ္။ ရဟန္းေတာ္ေတြကို တန္ခုိးရွိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းေတြလို႔လည္း သူတုိ႔ရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ယူဆၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ရဲ့ သမီးေလးကုိ ရဟန္းေတာ္ေတြနဲ႔မွ ေပးစားလုိစိတ္ရွိၾကတယ္။ က်န္တဲ့ လူ၀တ္ေၾကာင္ေတြနဲ႔ရင္ဆုိရင္ သေဘာမတူၾကဘူး၊ မတန္ဘူးေပါ့ေလ။ သူတုိ႔သမီးေလး အရြယ္ေရာက္လာလုိ႔ ထိပ္ျမွားေပးမယ္ဆိုရင္ ရဟန္းေတာ္ေတြက သူတုိ႔ရဲ့ ေခါင္းထဲမွာ သမက္ေလာင္းအျဖစ္ နံပါတ္တစ္ေပါ့။

ဒါနဲ႔ပဲ လူရည္သန္႔၊ ရုပ္ေခ်ာေခ်ာ သမက္ေလာင္းရရွိေရးအတြက္ ရွာၾကတာေပါ့။ အဲဒီလိုရွာေနဆဲမွာ သမက္ေလာင္း လူရည္သန္႔ ရုပ္ေခ်ာေခ်ာ သမက္ေလာင္းေတြကုိ ေတြ႔ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရဟန္းမဟုတ္တဲ့အတြက္ မေပးစားလုိၾကဘူး။ သူတုိ႔လုိခ်င္တဲ့ သမက္ေလာင္းမွာ ရွိရမယ့္ အခ်က္အလက္ေတြက…

နံပါတ္တစ္….အမ်ဳိးျမတ္ရမယ္…။
နံပါတ္ႏွစ္….ရုပ္ေခ်ာရမယ္…..။
နံပါတ္သုံး…အဲဒီလူကလည္း ရဟန္းျဖစ္ရမယ္တဲ့…။

အခုေခတ္ေမာ္ဒယ္မင္းသမီးေလးေတြ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းေတြကေနျပီးေတာ့ အင္တာဗ်ဴးၾကတဲ့အခါ သူတုိ႔ေမ်ွာ္လင့္ထားတဲ့ ခ်စ္သူအဂၤါေတြထက္ ပုိဆုိးမယ္ထင္တယ္။ သူတုိ႔သမီးေလးကလည္း မိန္းမတစ္ေယာက္ရွိရမယ့္ ငါးလီေကာင္းတာတုိ႔၊ ေျခာက္ပစ္ကင္းတာတုိ႔နဲ႔ ကိုက္ညီျပီးေတာ့ လွတာဆုိေတာ့ အဂၤါေတြကလည္း ဒီေလာက္ေတာ့ရွိရမွေပါ့ေလ။ တကယ့္ရႈမ၀တဲ့ မိန္းမလွေလးေပါ့။

တစ္ေန႔မွာေတာ့ ပုဏၰားၾကီးဟာ သူ႔ရဲ့အိမ္ေရွ့ကို ဆြမ္းခံၾကြလာတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ေတြ႔လုိက္တယ္။ ဒါနဲ႔ အိမ္ထဲကုိ အျမန္ေျပး၀င္ျပီး သူ႔ဇနီး ပုေဏၰးမကို ၀မ္းသာအားရစြာနဲ႔ ဒီလုိေျပာလိုက္တယ္။

“ရွင္မေရ…တုိ႔ေတာ့ သမက္ေလာင္းေတြ႔ျပီကြ… သမီးဘယ္မွာလဲ… သမီးေလးကုိ အေကာင္းစား မိတ္ကပ္၊ ႏႈတ္ခမ္းနီ၊ လက္သည္း၊ ေျခသည္းဆုိးဆီ၊ ေခါင္းလိမ္းဆီနဲ႔ အေကာင္းဆုံး အ၀တ္စားေတြကို ဖီးလိမ္းျပင္ဆင္ေပးၿပီး ေခၚခဲ့စမ္းပါ။ ငါ့ရဲ့ သမက္ေလာင္းေလးကုိ ျပခ်င္လြန္းလုိ႔ပါ”

ပထမေတာ့ ပုဏၰားၾကီးရဲ့ အေရးတၾကီး ေျပာဆုိခ်က္ေၾကာင့္ ပုေဏၰးမၾကီး အံအားသင့္သြားတယ္။ လင္ျဖစ္သူရဲ့ အတန္တန္ေျပာဆုိမႈေၾကာင့္လည္း သူ႔သမီးေလးကို အေကာင္းဆုံးဆုိ တာေတြနဲ႔ ေသခ်ာဖီးလိမ္းေပးၿပီး သားမိသားဖသုံးေယာက္ အိမ္ကေန ထြက္လာၾကတယ္။

အိမ္ေရွ့ျခံတံခါး၀ကို ေရာက္တဲ့အခါမွာ ဘုရားကို မေတြ႔ေတာ့တာရယ္ေၾကာင့္ ပုဏၰားၾကီးက “ညည္းတုိ႔ ႏုံလုိ႔ သမက္ေလာင္းနဲ႔ လဲြရေတာ့မယ္”ဆုိျပီး ဆူပူၾကိမ္းေမာက္လုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဘုရားရဲ့ေျခေတာ္ရာကိုလည္း “အဲဒါ ငါ့သမက္ေလာင္းေျခရာပဲ” ဆုိျပီးေတာ့ လက္ညဳိးထုိးျပ လိုက္တယ္။

ပုေဏၰးမၾကီးကလည္း ဘုရားရွင္ရဲ့ေျခေတာ္ရာကို ျမင္တဲ့အခါက်မွ ပုဏၰားၾကီးကုိ ဒီလို ျပန္ေကာေတာ့တာပဲ။

“ေဗဒင္ပညာေတြ ရွင္သင္ထားျပီးေတာ့ ဒါေလးေတာင္ရွင္မသိဘူးလား။ ေယာက်္ားၾကီးတန္မဲ့ ညံ့ပါ့ေတာ္..ရွင္ ေသခ်ာၾကည့္စမ္း…ဒီေျခရာပိုင္ရွင္က က်ဳပ္တုိ႔ သမီးကုိ ယူမယ့္လူတန္းစားမ်ဳိးလား ဆုိတာ…ရွင့္သမီးကို ဒီေလာက္ အထင္ၾကီးမေနနဲ႔…ဒီေျခရာပုိင္ရွင္က လူတစ္မ်ဳိးရယ္..။ ရွင္ျမင္ရဲ့လား..။ ရာဂအားၾကီးသူရဲ့ ေျခရာက အလယ္ေလာက္က ေကာက္ေနတတ္တယ္လို႔ ေဗဒင္က်မ္းကဆုိတယ္..။ ဒီေျခရာမွာ မေကာက္ဘူူး…ညီေနတာ..ဒါကတစ္ခ်က္…။

ျပီးေတာ့ ေဒါသအားၾကီးသူရဲ့ ေျခေထာက္က ေရွ့ကိုဆဲြေနတတ္တယ္..ဒါက မဆဲြဘဲနဲ႔ ညီေနတာ…ဒါကတစ္ခ်က္..။

ေနာက္ျပီး ေမာဟအားၾကီးသူရဲ့ေျခေထာက္ဟာ ေနာက္ပုိင္းက ခြက္ေနတတ္တယ္…ဒီေျခရာက မခြက္ဘူး…အားလုံး တေျပးတည္းညီမွ်တဲ့ သာမန္ေယာက်္ားနဲ႔ မတူတဲ့ လကၡဏာေတြ ရွိတာရယ္မို႔ မဟုတ္မွလဲြေရာ ဒီေျခရာပုိင္ရွင္ဟာ ဘုရားသာျဖစ္ရမယ္...က်ဳပ္တုိ႔ သမီးကုိ ႏွစ္သက္မယ့္ လူစားမ်ဳိးမဟုတ္ေပဘူး…။

ဒီလို ပုဏၰားလင္မယားႏွစ္ေယာက္ အေျခအတင္စကားေျပာေနစဥ္မွာပဲ ဘုရားရွင္ ရြာတြင္းကျပန္ ၾကြလာတာကုိ ေတြ႔လုိက္ရတယ္..။ ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ့ အနားကိုကပ္ကာ သူတုိ႔႔သမီးနဲ႔ ေပးစားခ်င္တဲ့ အေၾကာင္း၊ သမီးကေလးကလည္း ေျခာက္ပစ္ကင္းစင္ သမီးေခ်ာေလးျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘုရားရွင္ကို ေလွ်ာက္တင္လိုက္တယ္။

ဒီေတာ့မွ ဘုရားရွင္က ဘယ္ေလာက္ပဲေခ်ာေခ်ာ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲလွလွ ကာမအမုိက္ေမွာင္ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ တကယ္တမ္းဆုိရင္ ကာမဂုဏ္ေတြက စိတ္ကုိ လွည့္စားမႈသက္သက္သာ ေပးထားတာမ်ဳိးျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ပုဏၰားသမီးကုိ ယူဖုိ႔ မဆုိထားနဲ႔ ေျခဖ်ားနဲ႔ေတာင္မွ ထိပါးျခင္းမျပဳခ်င္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ကာမာဒိနာ၀လုိ႔ေခၚတဲ့ ကာမအမိုက္ေမွာင္အျပစ္တရားေတြကို ေဟာျပလုိက္မွ ပုဏၰားၾကီးလင္မယားလည္း အကြ်တ္တရားရသြားတယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ့ သမီးျဖစ္သူကုိလည္း ညီျဖစ္သူထံ အပ္ျပီး ရဟန္္း၀တ္သြားပါေတာ့တယ္။။

ထေျပာခဲ့တဲ့ေကာင္ေလး အရြယ္ေရာက္လာလို႔ အိမ္ေထာင္သားေမြးျပဳမယ္ဆုိရင္ေတာ့ မလြယ္လွေပဘူး။ သူသမက္ဖမ္းတာ စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္မွာေတာ့ ေသခ်ာပဲ။

ေမာ္ကြန္းသစ္

ယဥ္ေက်းမႈသင္တဲ့ ကေလးဆရာ

2011-06-17T20:12:00.000-07:00

၂၀၁၀ ရွစ္လပုိင္းေလာက္က M.A ဖုိင္နယ္စာေမးပဲြ ေျဖျပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္ကုိျပန္ခဲ့တယ္။ M.A စာေမးပဲြ ေအာင္တယ္ဆုိေတာ့ ေဒါက္တာဘဲြ႔ ဆက္လက္တက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ၂၀၁၁ တစ္လပုိင္း ဆယ္ရက္ေန႔မွာ အိႏၵိယကုိ ျပန္လာခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ အိႏၵိယမွာ ေဒါက္တာဘဲြ႔ ဆက္တက္ခြင့္ ရဖို႔ ေက်ာင္းအခ်ိတ္အဆက္လုပ္ ရတာ မလြယ္မွန္း အစကတည္းက သိထားပါတယ္။ သိထားသလုိလည္း မလြယ္တာေတြ တပုံၾကီး ၾကဳံေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ေက်ာင္းလာခ်ိတ္တဲ့အခ်ိန္ကာလမွာ ေနရာထုိင္ခင္း၊ ဆြမ္းကိစၥ အ၀၀ အကုန္္အသစ္က ျပန္ဖန္တီးရတယ္။ ေက်ာင္းခ်ိတ္ကာလကလည္း အင္မတန္တုိေတာင္းလွတယ္။

အဓိကျပႆနာက ေနထုိင္ခြင့္ဗီဇာျပႆနာပါပဲ။ ေက်ာင္းခ်ိတ္တဲ့ေနရာမွာ ျမန္မာျပည္ကေန အလည္အပတ္ ဗီဇာနဲ႔ပဲ ျပန္လာခဲ့ရတာမုိ႔ အခုသူတုိ႔ေျပာတဲ့စည္းကမ္းအရ သုံးလပဲေပးပိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ေျခာက္လရတာမ်ိဳးလည္းရွိတတ္ပါတယ္။ သံရုံးလူၾကီးမ်ားႏွစ္ လုံး ေပါက္၊ ေဘာလုံးပဲြႏုိင္တဲ့အခ်ိန္အခါမ်ဳိးနဲ႔ တုိးမယ္ဆုိရင္ေပါ့။

တခ်ဳိ႕ကံေကာင္းရင္ ေက်ာင္းဆက္တက္ခြင့္ တစ္လေလာက္နဲ႔ရသြားတာမ်ဳိးလည္းရွိတယ္္။ ဗီဇာကုန္လုိ႔ တက္ခြင့္မရဘဲ ျပန္္လွည့္သြားတာမ်ဳိးလည္း ရွိတတ္္ပါတယ္။

သူကေတာ့ သုံးလအတြင္းမွာပဲ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ အဆင္ေျပခဲ့လို႔ ျမန္္မာျပည္ျပန္္ျပီးေတာ့ သုေတသန (Research)ဗီဇာ ယူခြင့္ရလိုက္တယ္။ သူေက်ာင္းဆက္တက္ခြင့္ရတဲ့ ေနရာသစ္ေလးကလည္း တကယ့္ကို ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ျမိဳ႔ေလးတစ္ျမဳိ့ျဖစ္ေနတာကိုေတြ႕ေတာ သူ၀မ္းသာခဲ့ရျပန္္တယ္။ အဲဒီျမဳိ့က ေခာတ္သစ္ ဇာတ္နိမ့္၊ ဇာတ္ျမင့္စနစ္ လူတန္းစားခဲြျခားမႈကို ေတာ္လွန္ခဲ့သူ ေဒါက္တာအမ္ေဘဒကာ ရဲ့ ျမိဳ႔ေလး ျဖစ္ေနလုိ႔ပါ။ ျမိဳ႔ရဲ့နာမည္က နာဂပူ (Nagpur) ျမိဳ႔ပါ။ အိႏၵိယႏုိင္ငံရဲ့ ဆိပ္ကမ္းျမဳိ႔ျဖစ္တဲ့ ဘုံေဘျမိဳ႕နဲ႕လည္း နီးပါတယ္။ ေဒါက္တာအမ္ေဘဒကာရဲ့ ၾကိဳးပမ္းမႈေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္ကုိ အေပၚယံပစၥည္းဥစၥာ၊ ဂုဏ္ပကာသနကိုသာ ၾကည့္ျပီး ခဲြျခားေလ့ရွိတဲ့ လူေတြရဲ့ အတန္္းစားခဲြျခားမႈေတြ ပေပ်ာက္ျပီး၊ အကာကုိမၾကည့္ဘဲ စိတ္ေနစိတ္သေဘာထားျမင့္ျမတ္မႈကုိသာ အဓိကအေလးထားၾကည့္ေလ့ရွိ တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အဲဒီျမဳိမွာ မ်ားလာခဲ့ပါတယ္။

အခုထိလည္း ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အမ်ားစုေနထုိင္လွ်က္ရွိဆဲပါပဲ။ ရဟန္းတစ္ပါးကုိေတြ႔တုိင္း ၀ႏၵာမိဘေႏၱ(အရွင္ဦးေတာ္)လုိ႔ ဂါရ၀ျပဳတတ္တာေလးကလည္း ခ်စ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ သုေတသနဗီဇာယူတဲ့ အခ်ိန္က အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အိႏၵိယကုိ ျပန္တက္မလာ ျဖစ္ေသးဘဲ သုံးလနီးပါေလာက္ၾကာသြားျပန္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္သုံးလေလာက္ကလည္း ျမန္မာျပည္ရဲ့ တစ္ႏွစ္တာ ေက်ာင္းပိတ္ ရက္ျဖစ္ေနျပန္တာရယ္ေၾကာင့္၊ ေက်ာင္းပိတ္ထားတဲ့ ကေလးငယ္ေလးေတြကို ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းေလးဖြင့္ျပီး တပုိင္တႏိုင္ ပညာဒါနလုပ္ေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားဦးေရ တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိတာကုိေတြ႕ေတာ့ ပီတိျဖစ္လုိ႔မဆုံးပါဘူး။

သင္တန္းကုိ ကေလးေတြရဲ့ ဥာဏ္ရည္အေပၚမူတည္ျပီး ပ.ဒု.တအေနနဲ႔ အဆင့္သုံးဆင့္အျဖစ္ ခဲြျခားသက္မွတ္လုိက္တယ္။ ေတာ္တဲ့ကေလး၊ ညံ့တဲ့ကေလးေတြကို ဆုေပး၊ ဒဏ္ေပးစနစ္နဲ႔ က်င့္သုံးခဲ့တာရယ္ေၾကာင့္ လူငယ္တုိ႔ရဲ့ သဘာ၀ အျပိဳင္အဆုိင္၊ မခံခ်င္စိတ္ဓာတ္အျပည့္အ၀နဲ႕ ၾကိဳးစားမႈေလးေတြ ျမင္ရေတာ့ ဆရာျဖစ္မွခံစားခြင့္ရတဲ့ ဆရာ့ပီတိတပိုင္းတစ ခံစားခြင့္ရခဲ့တယ္။

ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ကုိယ္၊ႏႈတ္၊စိတ္သုံးပါးကုိ မရုိင္းစုိင္းေစဘဲနဲ႔ ယဥ္ေက်းလာေအာင္ ဘ၀ေနနည္းေကာင္းေတြနဲ ့ ဆုံးမေပးတာကုိ ယဥ္ေက်းမႈတဲ့။ ရင္ေသြးငယ္ေတြဆုိတာ ေနာင္အနာဂတ္ရဲ့ အေရးၾကီးဆုံးေသာ သူေတြပါ။

ကေလးငယ္ေတြကုိ ယဥ္ေက်းမႈသင္းရင္း အျမဲဒီလုိေျပာျပေလ့ရွိပါတယ္။

မင္းတုိ႔ရဲ့ ကုိယ္၊ ႏႈတ္၊ စိတ္သုံးပါးက ေကာင္းတာေရာ၊ မေကာင္းတာေရာ လုပ္လုိ႔၊ ေျပာလုိ႔၊ ေတြးလုိ႔ရတယ္။ ေကာင္းတာေတြျဖစ္တဲ့ ဆြမ္းေတာ္ကပ္၊ ေရခ်မ္းကပ္စတဲ့ ဘုရားေ၀ယ်ာ၀စၥ၊ သံဃာ့ေ၀ယ်ာ၀စၥ၊ မိဘဆရာ ေ၀ယ်ာ၀စၥ စတာေတြကို မင္းတုိ႔ရဲ့ ကုိယ္၊ ႏုတ္၊ စိတ္နဲ႕ လုပ္လို႔ရတယ္။ သူမ်ားအသတ္ သတ္တာလည္းပဲ ဒီကုိယ္၊ ႏႈတ္၊ စိတ္ပဲ။ သူမ်ားဥစၥာ၊ သူမ်ားသားမယားျပစ္မွားတာ၊ သူမ်ားဒုကၡေရာက္ေအာင္ လိမ္တာ၊ အရက္ေသစာေသာက္စားတာ၊ သူမ်ားအတင္းအဖ်င္းေျပာတာ၊ ကမၻာကုိဖ်က္ဖုိ႔အေတြးေတြ ေခါင္းထဲမွာ ထည့္ထားတာ စတဲ့ မေကာင္းတဲ့အရာေတြကိုလည္းပဲ ဒီကုိယ္၊ ႏႈတ္၊ စိတ္နဲ႔ပဲ ျပဳလုပ္လုိ႔ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ မင္းတုိ႔တေတြရဲ့ ႏွလုံးသားထဲမွာ အေကာင္း၊အဆိုးႏွစ္မ်ဳိးကို ခဲြျခားသိရင္၊ သိတဲ့အတုိင္း တကယ္ လုိက္လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ့ စိတ္ဓာတ္ေမြးၾကမယ္ဆုိရင္ မင္းတုိ႔ငါတုိ႔ ယဥ္ေက်းမႈ သင္ရက်ိဳးနပ္ျပီ။

ေမာ္ကြန္းသစ္

ခုိနားမိတဲ့ အရိပ္

2011-06-12T21:20:00.000-07:00

ဟုိနွစ္ေပါင္း မ်ားစြာက အရိပ္တစ္ခုကုိ ၾကဳံၾကိဳက္လုိ ့ နားခုိမိရင္း အရိပ္စစ္ေတြ ့သြားတဲ ရွင္ပုဏၰတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းေလးၾကားဖူးလား။ ေၿပာၿပခ်င္လုိ ့။ အကုန္ေတာ့ မေၿပာေတာ့ဘူး။ ရွည္သြားရင္ မဖတ္ၿဖစ္ဘဲ ေနမွာစိုးလုိ ့။

အစကေတာ့ သူလည္းပဲ ေလာကရဲ့ အပူမီးေတြကုိ ရင္မွာပုိက္လ်က္ပါပဲ။ ေပ်ာ္စရာနဲ့ ေတြ ့ရင္လည္း ဘာရမလဲ ေပ်ာ္လုိက္တာပါပဲ။ ငုိစရာရွိရင္လည္း ငိုတတ္တဲ့ အက်င့္သူ ့မွာ ရွိတုန္္းပဲ။ သူ ့ကုိ အလိုမက်လုိ ့သြားဆဲရင္လည္း သူနာေနတုန္းပါပဲ။ ခ်ီးမႊမ္းတာမ်ဳိး၊ ေၿမွာက္ေၿပာတာမ်ဳိးလည္း မယုံရင္ သြားလုပ္ၾကည့္။ သူ အေၿမာက္ၾကီး ေၿမာက္ေနဦးမွာပါပဲ။ ဆုိလုိတာက သူ ့အသည္းမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ၊ လြမ္းဆြတ္မွဳေတြ၊ ၾကင္နာမွဳေတြ၊ နာၾကည္းမဳွေတြနဲ ့ၿပည့္ႏွက္ေနတုန္း။ ဒီလုိ အခြင့္အေရးမ်ဳိးၾကဳံလာၿပီဆုိရင္လည္း ေလာကဇာတ္ခုံေပၚမွာ က်ရာေနရာက သရုပ္ ေဆာင္တုန္းပဲ။

တစ္ေန ့မွာေတာ့ သူဟာ အေရာင္းအ၀ယ္ကိစၥနဲ ့ သာ၀တၳိၿမဳိ ့ကုိ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သာ၀တၳ္ိၿမဳိ ့သူ၊ ၿမဳိ ့သားအာလုံး ေဇတ၀န္ေက်ာင္းကုိ သြားေနၾကတာပါ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဘုရားရွင္ကို ဖူးဖုိ ့တဲ့။ တခ်ဳိ ့လည္း ဘုရားရွင္ကုိ ကပ္လွဴဖုိ႔ လက္ထဲမွာ ဆြမ္းအုပ္ကေလးေတြ ကုိင္လုိ ့။ တခ်ဳိ ့ကလည္း အေဖ်ာ္ရည္၊ ဆီမီး၊ အေမႊးတုိင္ စသည္ၿဖင့္ ကုိယ္စီကုိယ္စီ ေဇတ၀န္ ဥယ်ာဥ္ဆီကုိ ခ်ီတက္ေနၾကေတာ့တာပါ။

သာ၀တၳိၿမဳိ ့မွာ လူေတြ ဒီေလာက္ရွဳပ္တာ မၿမင္ဖူးတဲ့ သူ ့အတြက္ ၊ အထူးအဆန္းေတြ ၿဖစ္တာေပါ့ေလ၊ သူတုိ ့ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ ဆုိတာကုိလည္း သိခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ၿဖစ္ေနေတာ့တာပါ။ တခါတခါ သူ ေတြးမိေသးတာက ပဲြလမ္းသဘင္မ်ား ရွိေနလုိ ့ ဒီလုိ သြားလာေနၾကတာလား ေပါ့ေလ။ ရွိခဲ့ရင္လည္း သူလည္း လုိက္ေပ်ာ္ဖို႔ထင္ပါရဲ့။ ေပ်ာ္တတ္တဲ့ စိတ္ ရွိေသးတာဆုိေတာ့ ေပ်ာ္စရာရွိလာရင္ သူလည္း ၀င္ေရာလုိက္ဘုိ ့ပဲေနမွာပါ။

ဒါေပမယ့္ ေဇတ၀န္ကုိ သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကုိ သူစပ္စု ၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ သူ ့အထင္ေတြ လဲြသြားခဲ့မွန္း ေနာက္မွသိပါေတာ့တယ္။ သူထင္ထားတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ ေလာကမွာ အတုမရွိ အနုိင္းမဲ့ ဘုရားရွင္တစ္ဆူ ပြင့္မွန္း သူ သိသြားေတာ့တာပါ။ွ ဘုရားရွင္ပြင့္တယ္ဆုိေတာ့ သူ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိေပ်ာ္သြားမွန္း မသိ။ သူမ်ားေတြဖူးသလုိ သူလည္းပဲ ေနာက္ကလုိက္ဖူးခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ၿဖစ္သြားေတာ့တာပါ။ ဘုရားပြင့္ၿပီဆုိၿပီး ဘုရားအစစ္ မဟုတ္တဲ့ ေကာလဟလဘုရား အတုေတြနဲ ့လည္း သူကေတြ ့ခဲ့ ဖူူးေသးတာကုိး။ ဘုရား ဟုတ္မဟုတ္ သုံးသပ္ခ်င္တဲ့ သံသယ စိတ္ေတြလည္း ပါတယ္ထင္ပါရဲ့။

သူလည္း အမ်ားနည္းတူ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္ တရားနာ ပရိတ္သတ္ေတြ အတြင္း လြတ္တဲ့ေနရာေလးမွာပဲ ေနရာ၀င္ယူလုိက္မိပါေတာ့တယ္ ။ သူ ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘုရား ဘယ္မွာလဲဆိုတာ မ်က္စိကစားၿပီး သူရွာလုိက္ပါတယ္။ ဓမၼာရုံအတြင္း တရားနာ ပရိတ္သတ္ေတြမ်ားေသာ္လည္း အသံေတြတိတ္လုိ ့၊ ဆိတ္လုိ ့။ေခ်ာင္းဆုိးသံ၊ လက္ခ်ဳိးသံပင္ မၾကားေတာ့ ပရိတ္္သတ္ ကင္းမဲ့ေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုလုိပါပဲလား။

သူ ေတြ ့သြားပါၿပီ။ ဗုဒါၶသန ဓမၼပလႅင္ေပၚမွာ ပင္လုံးကြ်တ္ပြင့္တဲ့ ပန္းပင္ၾကီးလုိ ့ရုပ္အဆင္းက တင့္တင့္တယ္တယ္။ ၿမင္လုိက္တာနဲ ့ၾကက္သီးေတြေမႊးညင္းထစရာ။ ေယာက်္ားၿမတ္တုိ ့ရဲ့ လကၡဏာ ဘယ္လုိ ဘယ္ပုံဆုိတာလည္း သူအခုမွ သရုပ္ခဲြ လက္ေတြ ့က်က် လင္းသြားဟန္တူပါရဲ့။ ဘုရားရွင္ကုိ ၿမင္လုိက္တာနဲ ့ ၾကည္ညဳိစရာ ေကာင္းတဲ့ အၿဖစ္သနစ္က သူ ့ႏွလုံးသားမွာ ကိန္းေအာင္းေခ်ၿပီ။ လႊတ္ခနဲေရရြတ္ လုိက္မိတာကလည္း ေလာကမွာ ဘုရားရွင္မွတပါး ကုိးကြယ္ရာမရွိတဲ့။

ေ၀ေနယ်သတၱ၀ါေတြကုိ သားေတာ္ရာဟုလာနဲ ့မၿခား ကယ္တင္ေတာ္မူတတ္တဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ့ ႏွလုံး အစုံကုိလည္း ၿမင္လုိက္တာနဲ့ သံသယမရွိ သူ ထိထိမိမိ သိသြားေတာ့တာပါ။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ကရ၀ိတ္္သံ၊ ၾကဳိးၾကားသံနွယ္ နာေပ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ဓမၼအသံေတာ္ကလည္း သူ ့အတြက္ ပုိလင္းလက္သြားေစခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ ထိထိမိမိေဟာေတာ္မူလုိက္တဲ့ တရားေတာ္ကလည္း ဒီလုိ….ဒီလုိ…ထိသြားရေပမေပါ့။

“သတၱ၀ါအားလုံးဟာ သံသရာခရီးသြားေတြပဲ။ ခရီးသည္ထုံးစံအတုိင္း ဟုိဘ၀ေရာက္လုိက္၊ ဒီဘ၀ေရာက္လုိက္၊ ေကာင္းတဲ့ ဘုံေရာက္လုိက္၊ မေကာင္းတဲ့ ဘုံေရာက္လုိက္နဲ ့ မရပ္မနား တရစပ္ ခရီးသြားေနရတာပါ။ မသိမုိက္မဲမွဳေတြ၊ လုိခ်င္မွဳတပ္မက္မွဳေတြ ရွိေနေသးသမွ် လူၿဖစ္လုိက္၊ နတ္ၿဖစ္လုိက္၊ ၿဗဟၼာၿဖစ္လုိက္၊ တိရိစၦာန္ၿဖစ္လုိက္နဲ ့ သံသရာစက္ၾကီးထဲ လည္ေနၾကတာပါပဲ။ ဒီသံသရာစက္ၾကီး အလည္ရပ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ၿမင့္ၿမတ္တဲ့ ပါရမီေတြ ၾကဳိးစားအားထုတ္ၿခင္းနဲ ့ အဆင့္ၿမင့္ အရဟတၱမဂ္၊ အရဟတၱဖိုလ္ေတြရေအာင္လုပ္ၿပီး ရပ္ၾကေပေရာ…။

ေရႊေတြ၊ ေငြေတြ၊ တုိက္တာ ၿခံေၿမေတြ ဟာလည္း ကုိယ္ပုိင္ ပစၥည္းမဟုတ္ဘူး။ ေသရင္ ဘယ္သူမွ ယူသြားလုိ ့မရဘူး။ ယူသြားလုိ ့ရနုိင္တာက ကုိယ္ပုိင္ ဒါနေကာင္းမွဳ ၊ သီလေကာင္းမွဳေတြပဲ။ အဲေတာ့ ကိုယ္ပုိင္မဟုတ္္တဲ့ ဟာေတြကုိ ကုိယ္ပုိင္ ပစၥည္းၿဖစ္ေအာင္ ေၿပာင္းလဲပစ္နုိင္ဖုိ ့ပဲ။

လူ ့စည္စိမ္၊ နတ္စည္းစိမ္ဆုိတာလည္း ဥပမာေၿပာရရင္ အသားမကပ္တဲ့ အရုိးေၿခာက္ကို ကုိက္ေနတဲ့ ေခြးနဲ ့တူတယ္။ ေခြးေတြဟာ အသားမရွိတဲ ့အရုိးမွန္း သိေသာ္လည္း အဲဒီ အရုိးကုိ တကြ်တ္ကြ်တ္ၿမည္ေအာင္ ကုိက္ေနတယ္။ ကုိက္ရင္း၊ ကုိက္ရင္းနဲ ့ၾကာလာေတာ့ သြားရည္ေၾကာင့္ အရုိးေတြ နူးလာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အသားနံ ့ေလး နဲနဲ ထြက္လာတယ္။ အသားစုိင္ ၿဖစ္လာနုိး ကုိက္ရင္းနဲ ့ပဲ ၾကာလာေတာ့ ေအာက္သြားေတြ ေၾကြကုန္တယ္။ သြားေတြနာလာေတာ့ စိတ္္ေမာ၊ ကုိယ္ေမာ ပင္ပန္းစြာနဲ ့ပဲ ေကာက္ရုိးပုံေပၚ ခဏနားလုိက္တယ္။ အေမာေၿပေတာ့ အရုိး ကုိ တစ္ခါထပ္ကုိက္ၿပန္တယ္။ တကယ့္အနွစ္ အရသာထူးမရိွတဲ့ အရုိးကုိ ထပ္တလဲလဲ ကုိက္ေနတဲ ့ေခြးလုိပဲ သတၱ၀ါေတြဟာ ကာမဂုဏ္ကုိ ခင္မင္ တြယ္ဖက္ေနၾကတယ္။ အခ်ည္းနည္းၿဖစ္တဲ့ အကာေတြရဲ့ ေနာက္ကုိပဲ လုိက္ၿပီးရင္း လုိက္ေနၾကတယ္”တဲ့။

ဘုရားရွင္ေဟာေတာ္မူလုိက္တဲ ့တရားက သူ ့ရဲ့ စိတ္္ေတြကုိ ေၿပာင္းလဲ ေစေတာ့တာပါ။ သူ ့ရဲ့ စိတ္ထဲမွာလည္း ဘုရားရွင္ရဲ့ သဘာ၀က်က် တရားေတာ္ေတြကုိ ဥာဏ္နဲ ့ထပ္တလဲလဲ သုံးသပ္မိေနပါေတာ့တယ္။ သူ ့လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြဟာ ဘုရားရွင္ ဥပမာေပးတဲ့ ေခြးနဲ ့တူတယ္လုိ ့ယူဆလုိက္တာ ရယ္ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ကုိ သာသနာေတာ္ထဲ ၀င္ၿပီး ရဟန္း၀တ္ဖုိ ့ခြင့္ေတာင္း လုိက္ပါေတာ့တယ္။ သူ့ရဲ့ဆႏၵကုိ ဘုရားရွင္ ခြင့္ၿပဳတာရယ္မုိ ့ သံသရာစက္ အလည္ရပ္တဲ့နည္းလမ္း ေကာင္းေတြကို သင့္ေလ်ာ္ရာ အရိပ္မွာ နားခုိရင္း ၾကဳိးစားအားထုတ္လုိက္ေတာ့တာပါ။

ေလာကမွာ အရိပ္ေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိပါတယ္။ အဲဒီအရိပ္ေတြထဲမွာ ကုိယ့္ကုိ ေအးခ်မ္းမွဳအေပးနုိင္ဆုံး အရိပ္ကုိ ေရြးခ်ယ္ၿပီး နားခုိတက္ဖုိ ့လုိပါတယ္။ ရွင္ပုဏၰလုိ မိမိအတြက္ တကယ့္နားခုိးစရာ ၿဖစ္တဲ့ ဓမၼအရိပ္စစ္ကုိသာ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ကုိယ္လဳွံတက္ဖုိ ့ပဲ ၾကဳိးစားအားထုတ္ၾကေပေရာ…………။

ေမာ္ကြန္းသစ္

ေမြးေန႔လက္ေဆာင္

2011-03-14T21:53:00.000-07:00

ဘယ္သြားရမွန္းမသိတဲ့ လိပ္စာေလးနဲ႔အတူ
ႏွစ္ဆယ့္သုံးခုေျမာက္ဘူတာကို
လက္ျပႏွဳတ္ဆက္လိုက္ရတယ္။

လမ္းတေလွ်ာက္
ရာသီေတြက ဆုိးလြန္းေတာ့
မ်က္ႏွာဖုံးေတြကုိပဲ
အထပ္ထပ္ အားကိုးခဲ့ရေပါ့…။

မခိုနားရေသးတဲ့ ဘူတာေလးေရ
မင္းအရိပ္မျပလည္း
ၾကိဳသိႏွင့္ျပီးသားပါ
ငါနဲ႔ ၾကယ္ေတြတစ္ေပြ႔တစ္ပုိက္ လသာည
အရင္ကလုိပဲ
ကြ်န္းအထပ္ထပ္ျခားပစ္အုံးမယ္ မဟုတ္လား။

“ေရႊဆုိတာ ငရဲမီးနဲ႔တို႔လုိ႔ မစား
မီး ဖုတ္လို႔မမဲ
တူ ထုလုိ႔မကဲြ
နန္းဆဲြလုိ႔လည္း မျပတ္ဘူး…။
စမ္းသပ္ခ်က္ေတြ
မခံႏုိင္ရင္
ေရႊလုပ္မေနနဲ႔ေလ
ေရႊရည္ျပည္႔တဲ့ ေရႊအစစ္
ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူး”

အစြယ္ေတြခြ်န္သထက္ ခြ်န္လာဖုိ႔
ဆာေလာင္တာေတြ အတုိင္းဆမဲ့ ဆာေလာင္လာဖုိ႔
ငါ့ဘတ္ေဒးမွာ
ဒီလက္ေဆာင္နဲ႔ပဲ
ႏွစ္သိမ့္လုိက္ေတာ့တယ္။

ေမာ္ကြန္းသစ္
(၂၃ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔အတြက္)

မိတ္ေဆြ၏ ေမြးေန႕

2011-01-23T19:15:00.000-08:00

အိပ္ခ်င္တယ္
အိပ္ခ်င္မွ အိပ္မယ္
တရားရွာဖို႕တဲ့
တံခါးေတြဖြင့္မိရဲ႕.....

ကဗ်ာေတြဖတ္တယ္
ဂါထာေတြရြတ္တယ္
ပိဋကတ္စာေတြ ကိုးကားမိေသး

ဘုရားမပြင့္လည္း
ေမြးဖြားေနၾကမွာပဲ
ရုပ္ခႏၶာေတြ နာခဲ့ၾကၿပီးၿပီ
ဘာျဖစ္လို႕
ေ၀ဒနကၡႏၶာေတြ
တာရာမင္းေ၀ေနၾကရေသးလဲ

ရဲရဲေပါ့
သီလကို စမ္း၀ါးရင္း
ဘာ၀နာပြားေပါ့ တဲ့.....

သစၥာ
သစၥာ
ေျပာလို႕ေကာင္းတယ္
သိဖို႕ခက္တယ္
ပယ္ဖို႕ခက္တယ္
မ်က္ေမွာက္ျပဳဖုိ႕ခက္တယ္
က်င့္ဖို႕ခက္တယ္

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာနဲ႔ ေအးေအာင္လုပ္ၾကမလဲ...
မဇၥိ်မကေတာ့ မီးပ်က္ေလ့ရွိေသး...

ပုဒ္ထီးပုဒ္မမ်ား
စာသင္ခန္းေတြထဲ ခဏ ခဏေအာ္မိရဲ႕
ကံသံုးပါးကို
ဘယ္နားထားရမွန္းမသိဘဲ
ျပကၡဒိန္တစ္ခုေက်ာ္လာတာကို
လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္။

အမွားကင္းေစသတည္း......

ဓမၼဂဂၤါ
၂၇-၀၇-၂၀၁၀

ျမဴတိမ္ကင္းလုိ႔ လမင္းသာ

2011-01-17T21:45:00.000-08:00

ကုိယ္ပုိင္လမင္းေလး
အျမဲသာခ်င္ရင္ေတာ့
ဆက္ျပီး ဖဲြ႔ခ်ည္စရာမ်ား
မကမ္းလင့္မီ...
ကုိယ့္ျမဴတိမ္(အကုသုိလ္)ေတြ
ကုိယ္တုိင္ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္မွ
ျဖစ္မယ္...။
(ေကာင္းကင္လွလွၾကီး
တစ္ခုေပၚမွာ
ျမဴတိမ္ကင္းတဲ့ လမင္းတစ္ခုသာ
ျဖစ္ပါရေစ...)
ေမာ္ကြန္းသစ္
၁၈.၁.၂၀၁၁

ရာႏွဳန္းျပည့္ အေတြး

2010-12-07T01:23:00.000-08:00

သိဒၶတၳကုိ ခမည္းေတာ္ အပါ၀င္ ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္ အားလုံးက ေလာကမွာ အႀကီးက်ယ္ဆုံးဆုိတဲ့ စၾကာ၀ေတးမင္းျဖစ္ဖုိ႔ ၀ုိင္းၿပီးဖိအားေပးေနခ်ိန္မွာ သိဒၶတၱမင္းသားက ဒီလုိေတြးလုိက္တာပါ။

သူတုိ႔က ငါ့ကုိ အႀကီးက်ယ္ဆုံး ျဖစ္ေစဖုိ႔အတြက္
အနိမ့္က်ဆုံးေတြကုိ လုပ္ေစလုိၾကတယ္၊

ငါက အျမင့္ျမတ္ဆုံးျဖစ္ဖုိ႔အတြက္
အၾကီးက်ယ္ဆုံးမ်ားကုိ စြန္႔လႊတ္ရမယ္။

ၾကီးက်ယ္မႈကုိသာ ေမွ်ာ္မွန္းသူဟာ
အနိမ့္က်ဆုံးကုိပင္ လုပ္ရဲၾကတယ္။

ၾကီးက်ယ္ျခင္းနဲ႔ ျမင့္ျမတ္ျခင္းတုိ႔ရဲ့
တန္ဖုိးကုိ နားမလည္ၾကဘူး။

ၾကီးက်ယ္မႈဟာ အျမင္ခမ္းနားသေလာက္
အႏွစ္အခုိင္မာ မရွိတဲ့ တစ္ဘ၀ တစ္နပ္စာသာ ျဖစ္တယ္။
ျမင့္ျမတ္မႈဟာ အျမင္မခမ္းနားေပမယ့္ အႏွစ္သာရ ျပည့္၀ခုိင္မာတယ္။

ေမာ္ကြန္္းသစ္
၂၁.၈.၁၀

ပိဋကတ္သုံးပုံေလာက္ေတာ့ သနားတယ္

2010-09-17T22:54:00.001-07:00

အကြ်ႏု္ပ္အႏွီစာကုိ ေရးသားသမႈ ျပဳေနေသာ အခ်ိန္သမယ၀ယ္ ျမိဳ႔ေတာ္ရန္ကုန္၌ မိုးသက္ေလျပင္းမ်ား ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲ၍ ေနေလေတာ့သတည္း။

ငယ္ငယ္က ပိဋကတ္သုံးပုံက်က္ဖုိ႔ဆုိတာ နည္းနည္းေလးေသာ္မွ စိတ္မကူးခဲ့ဖူးရုိး အမွန္ဧကန္။ တိပိဋကဓရ ရွင္ေလးေမာ္ ဆုိတာမ်ဳိးလည္း တကယ္မုခ် မျဖစ္ခ်င္ခဲ့။ “ပိဋကတ္သုံးပုံ ေအာင္မယ္ဆုိရင္ ရဟန္းခံေပးမယ္” ဟု စိတ္ကူးရြက္လြင့္ခဲ့ရွာသည့္ ဒကာ ဒကာမမ်ား၏ မက္လုံးမ်ားကုိလည္း ဟင့္အင္း လုပ္ကာ ျငင္းခဲ့ဖူးေသး၏။ ပိဋကတ္သုံးပုံက်က္မွတ္ဖွိ႔ အဲသလုိအဲသလို ဟင့္အင္းေတြ မ်ားေနရျခင္း၏ အေၾကာင္းအေၾကာင္းမ်ား ေမာ္ကြန္းမွာ ရွိပါ၏။ အမွန္ကုိ အမွန္တုိင္းသာ ၀န္ခံရေခ်ေသာ္ ပိဋကတ္သုံးပုံ အလုံးစုံကုိ အာဂုံေဆာင္ႏုိင္ေလာက္ေသာ ေရႊဉာဏ္ေတာ္ ဆုိသဟာမ်ဳိး ေမာ္ကြန္းမွာ မရွိ၍ မျဖစ္နုိင္ေလဘူးဟု ထင္မွတ္မိေသာ ေၾကာင့္ပါတည္း။

ယခုမူကား ေမာ္ကြန္းသြားေလရာ အျမဲပါေသာ ဟန္းဖုန္းေခၚ လက္ကုိင္ဖုန္း၏ နံပါတ္ ကေလးမ်ားသည္ ပိဋကတ္သုံးပုံဆုိေသာ ဘုရားေဟာ စကားေတာ္မ်ားကုိ တစ္လုံး၊တစ္ပါဒေလးမ ွမက်န္ ျပန္လည္ က်က္မွတ္ လိုသည့္ စိတ္မ်ားႏွင့္အတူ၊ ဟိုး..ယခင္ အတိတ္ကာလမ်ားကုိ ျပန္လည္တမ္းတလိုသည့္ စိတ္မ်ားကုိပါ တဖြားဖြား ျဖစ္ေအာင္ တုိ႔ထိကာ ကစားဘိေခ်ေတာ့၏။

ကြန္ပ်ဴတာဆုိသည့္ အရာသည္ အင္တာနက္ဆုိသဟာေလးႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ထားျခင္းမျပဳလွ်င္မူ လင္ေကာင္မရွိ တစ္ေယာက္ထီးတည္း ျဖစ္ေနေသာ မုဆုိးမ၊ လင္ေကာင္ေပ်ာက္ေနရွာေသာ တစ္ခုလပ္၊ လင္အျဖစ္ တာ၀န္ယူအံ့လတၱံသတုိးသားမ်ားကုိ ေမွ်ာ္ေနရရွာေသာ အပ်ဳိႀကီးမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္ေခ်ဘိ၏ဟု ေမာ္ကြန္းတစ္ေယာက္ အနုိ္႔ကလို ထင္မွတ္မိပါ၏။ ဟန္းဆက္ေခၚ ကဒ္မဲ့ဖုန္းခံြအရာ၀တၳဳ ကေလးမ်ား သည္လည္း ထုိနည္းတူပါတည္း။ သူတုိ႔၏အတြင္း၀ယ္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ဟဲလုိလုပ္ကာ ခ်ိတ္ဆက္ဖုိ႔ရာ ကဒ္ကေလးမ်ားမွ မရွိလွ်င္မူ အေတာ္ကုိ အညတရဆန္လြန္းလွပါ၏။ ရံဖန္ရံခါ၌ ဟန္းဆက္စတုိးမ်ားသို႔ ေမာ္ကြန္း ေရာက္ဘိလွ်င္မူကား သူတုိ႔၏ၾကင္ေဖာ္၊ၾကင္ဖတ္ ကဒ္ေလးမ်ားႏွင့္ ေအာင္သြယ္ေပးနုိင္မည့္သူကုိ ငံ့လင့္ရွာေနေသာ ကဒ္မဲ့ ဖုန္းခံြေလးမ်ားကုိၾကည့္ကာ ကရုဏာသက္မိသည္မွာ မယြင္းဧကန္ပါတည္း။

ေရႊျပည္ၾကီးျပန္ေရာက္ေလမွ တစ္ခုလပ္ျဖစ္သြားရရွာေသာ ေမာ္ကြန္း၏ ဟန္းဆက္အခံြေလးကုိ အသနားပုိကာ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ႏွစ္ေသာင္းတိတိ ေပးေခ်ရသည့္ ကဒ္ကေလးတစ္ကဒ္ႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္သမႈ ျပဳလုပ္ေပးခဲ့မိေလသည္။ ထိုႏွစ္ေသာင္းက်ပ္တိတိ အဖုိးတန္ေခ်ေသာ ကဒ္ကေလးတြင္ အစ္(က္)စပုိင္ရီ ဒိတ္(expiry date)ေခၚ ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ေန႔စဲြကေလးပါ အတူတကြ ကပ္ပါလာခဲ့၏။

တစ္လတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့. သုံးသုံး၊ မသုံးသုံး တစ္လသာ သုံးစဲြခြင့္ ရမည္။ တစ္လအတြင္းမွာပင္ ကုိယ္က မေနႏုိင္လြန္း၍ ေျခေဆာ့၊ လက္ေဆာ့ ဆက္မိ၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ထုိထုိေသာ ပုထုဇဥ္ လူမုိက္မိတ္ေဆြမ်ားကပဲ အလုိက္မသိစြာျဖင့္ မိမိဆီသုိ႔ ဆက္လြန္း၍ေသာ္လည္းေကာင္း ဘဲ့လဲန္စ္ မန္းနီးကေလးမ်ား (Balance money) ကုန္ေတာ္မူျပီဆုိလွ်င္လည္း ကုိင္ေဆာင္ခြင့္ဆုိသဟာေလး အဲသမွာတင္ ကိစၥျပီးေခ်ျပီတဲ့။ ထုိသုိ႔ျဖစ္ေခ်ခဲ့ေသာ္ လမ္းခဲြၾကေပေတာ့။ သုိ႔တည္းမဟုတ္ ဆက္လက္ကာ သုံးစဲြ ခ်င္သပဆုိလွ်င္ ေနာက္နံပါတ္အျဖစ္နဲ႔ ကဒ္အသစ္သာေျပး၀ယ္။

အဲသလုိ၊ အဲသလုိ သုံးစဲြခြင့္ဆုိသဟာေလး ကုန္ေတာ္မူေလျပီးသကာလ ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္ ဆက္လက္ကာ သုံးစဲြခ်င္ၾကေသာ ပုထုဇဥ္ လူ႔အႏၶမ်ားအတြက္ နံပါတ္အသစ္ကဒ္အသစ္ ခဏခဏ လဲလွယ္ရဦးမည္ျဖစ္၍ မိမိဖုန္းနံပါတ္မ်ားကုိ မိမိကုိယ္တုိင္ မွတ္မိနုိင္ေစဖုိ႔အတြက္ မိမိ ေရႊဥာဏ္ေတာ္က အျမင့္ဆုံး အေနထားသုိ႔ ျဖစ္ေနရမည္။ မိမိကုိ ဆက္သြယ္သမႈျပဳလုိလွသည့္ သူမ်ားကလည္း ဖုန္းနံပါတ္္မွတ္ဖုိ႔အတြက္ မိမိကဲ့သို႔ မွတ္ဉာဏ္ ေကာင္းလွ်င္ေကာင္း၊ ထုိသို႔မဟုတ္ပါဘဲ ေတာ္ရုံတန္ရုံ အစုတ္အျပတ္ နလဗိန္းတုံး ဉာဏ္အဆင့္ေလာက္သာ ပုိင္ဆုိင ္ၾကလွ်င္မူ ဗလာစာအုပ္ ထူထူတစ္အုပ္ရယ္၊ ၾကာရွည္အေရးခံသည့္ ေဘာ့လ္ပင္တစ္ေခ်ာင္းရယ္ ရွိမွသာ ျဖစ္ေခ်ေတာ့ မည္တည့္။

ေမာ္ကြန္းအတြက္ေတာ့ ကဒ္အသစ္ေျပာင္းလုိ႔ နံပါတ္အသစ္ ထပ္မွတ္ရျခင္းကိစၥ နည္းနည္း ေလးေသာ္မွ ျပႆနာမရွိ။ ထုိစကား ခြ်င္းခ်က္မရွိ မွန္ေပ၏။ ကဒ္အသစ္ေျပာင္းေလတုိင္း ပါလာသည့္ နံပါတ္အသစ္ေလးကုိ တစ္ေခါက္ေလာက္ ဖတ္လုိက္၊ မွတ္လုိက္ရုံျဖင့္ ေမာ္ကြန္း မွတ္မိျပီ။ ဖုန္းကဒ္မ်ား အသစ္ေျပာင္းတုိင္း၊ ထပ္ကာထပ္ကာ နံပါတ္မွတ္ရျခင္းဟူေသာ ကိစၥမ်ား လုပ္ရဖန္မ်ားလွဘိေခ်ေသာေၾကာင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း “မထင္ရဘူးေနာ္ ဉာဏ္ သိပ္ေကာင္း တာပဲ” ဆုိသည့္ သိခြင့္ေလးပါ ရ၍ရ၍၊ မာန္မာနေလးကလည္း တက္၍တက္၍ လာဘိေခ်ေတာ့၏။

ေမာ္ကြန္း စဥ္းစားၾကည့္သည္။ ဂဏန္းသခ်ၤာအရာမွာမူ သူငယ္တန္း အေပါင္းအႏွဳတ္ သေဘာမွ်ေတာင္ စဥ္းငယ္မွ်မသိရွာ၍ အေၾကာက္ၾကီး ေၾကာက္ခဲ့ရရွာသည့္ ေမာ္ကြန္းသစ္ဟူေသာ သေကာင့္သားတစ္ေယာက္ ယခုမူ မ်ားလွစြာေသာ နံပါတ္မ်ားကုိ ေတာ္ရုံတန္ရုံသမာဓိကေလးႏွင့္ တစ္ေခါက္ေလာက္ဖတ္ရုံမွ် မွတ္မိေနလွ်င္၊ ပိဋကတ္ နယ္ပယ္ဆုိသည္မွာ ဂဏန္းသခ်ၤာ ေလာကထက္ သေကာင့္သားေမာ္ကြန္း ပိုမို၍ အကြ်မ္းတ၀င္ ရွိလွပါေခ်ေသာေၾကာင့္ ပိဋကတ္သုံးပုံ က်က္ဖုိ႔အတြက္ ဉာဏ္မေကာင္းဘူးဆုိျပီး ဟင့္အင္း ေတြလုပ္ခဲ့သည္ အခ်ိန္ကာလတုန္းကသာ ယခုလုိ ေရႊသခ်ၤာဉာဏ္မ်ဳိး ပုိင္ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ “ဟြန္း” ေမာ္ကြန္းတို႔က ပိဋကတ္သုံးပုံ ေလာက္ေတာ့ သနားသဗ်ာ….သနားသဗ်ား။

မွတ္ခ်က္။ ။ေမာ္ကြန္းကို ဆက္သြယ္သမႈျပဳလုိလွေသာ တကၠသိုလ္ဉာဏ္ရည္အဆင့္သာ ရွိၾကသည့္ သပၸဳရိသႏြယ္၀င္ သူေတာ္စင္မ်ား။ ေနာက္လမွစ၍ ဖုန္းနံပါတ္မ်ား မွတ္ဖုိ႔ရန္ ဗလာစာအုပ္ႏွင့္ ေဘာလ္ပင္မ်ားကုိ လုိအပ္သည့္ အခ်ိန္တုိင္း အခမဲ့ လာေရာက္ထုတ္ယူႏုိင္ၾကပါျပီ။

(လက္မွာယားနာေပါက္လုိ႔ အခုခ်က္ခ်င္း ေရးလုိက္မိတဲ့စာပါ…ခြင့္လႊတ္ႏုိင္တာမွန္သမွ် ခြင့္လႊတ္ ၾကကုန္ေလာ့….။)

ေမာ္ကြန္းသစ္
၁၈.၉.၂၀၁၀

ေနတတ္ရင္ေတာင္ မေက်နပ္ႏုိင္ေပါင္

2010-09-11T22:25:00.002-07:00

ခုတေလာ အျမဲေနေနက် ေက်ာင္းမွာ တာ၀န္က်ရာ ေ၀ယ်ာ၀စၥ ကိစၥအ၀၀ေတြကို ၾကိဳးစားျပဳေပးလုိက္၊ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းေလး ေျပးတက္လုိက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ကုန္ ကုန္နုိင္လြန္းပါေပ့။ အျခားအျခားေသာ ေနာလိပ္မ်ား ရနုိင္ဖြယ္ရာ ဘုတ္အုပ္ေတြၾကားထဲမွာ ၀င္ေခြခြင့္ရတဲ့ ကာလေလးက အင္မတန္ နည္းသြားဘိေခ်သေပါ့။ ေျပာခ်င္တာက သင္တန္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာေတြကလဲြျပီး အျခားစာေပေတြ သိပ္မဖတ္ျဖစ္ဘူးဆုိတာပါပဲဗ်ာ။ မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ ျပန္ခ်ေရးစရာ စာေလးေတြကလည္း ရွားပါးသြားျပန္ပါေရာ။ ဆန္ေပးမွ ဆီရသည္။ ေရာ့ပတၱျမား၊ ေရာ့နဂါးပဲ ျဖစ္သင့္သည့္ေခတ္ဆုိေတာ့က အရာရာမွာ တန္ရာ၊တန္ေက်းေတာ့ ေပးဆပ္ပါမွ ရနုိင္တာခ်ည္း။

ေရႊျပည္ၾကီး၀ယ္ အင္တာနက္ဆုိသဟာေလးနဲ႔ သည္ေခတ္၊ သည္ခါၾကီးထဲမွာ နီးလွ်က္နဲ႔ ေ၀းေနၾကရတဲ့ က်ဳပ္တုိ႔ရဲ့ အျဖစ္သနစ္ အေၾကာင္းစုံကုိေတာ့ျဖင့္ အမိ်ဳးေကာင္းသား၊ မီးမီးအမ်ိဳးေကာင္းတုိ႔ သိေတာ္မူၾကတဲ့ အတုိင္းပါပဲ။ အဲသေတာ့ အင္တာနက္ စာမ်က္နွာေတြေပၚက ဖတ္ေနက်စာေတြကုိ ဖတ္ျဖစ္ဖုိ႔ ေနေနသာသာ၊ “ဟဲလုိ ေဟာင္းအာယူ” စသျဖင့္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ႏႈတ္ဆက္၊ စကားေျပာလို႔ရတဲ့ ခ်က္တင္ ဆုိသဟာေလးေတာင္ ေကာ္နရွင္ဆုိတာေလးရယ္ေၾကာင့္ ေအာင့္အီးသည္းခံ ေပေတလုပ္နုိင္မွ လိုရာပန္းတုိင္ ေရာက္ႏိုင္တယ္မုိ႔လား။ ခက္ဘူးလားဗ်ာ၊ သည္ေခတ္၊ သည္ခါမွ ထြက္က်လာတဲ့ ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းဟု အဆုိျပဳေခၚတြင္ေနတဲ့ စကားလုံးေလးက က်ဳပ္တုိ႔လို သူေတာ္ေကာင္း မ်က္နွာမဲြတသုိက္နဲ႔ ဆုိင္ေတာ္မမူေလဘူး ထင္ပါရဲ့၊ ေနာ..။ ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းၾကီးကလည္း ခဲြျခား၊ ခဲြျခားနုိင္လြန္းပါဘိ။ ထား။

အခုေျပာခ်င္တာ တခါတုန္းစီကအေၾကာင္းေလးပါ။ ရွင္ေလးေမာ္တစ္ေယာက္ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းမ်ား အစျပဳကာ တက္ေနတဲ့ ကာလတုန္းကရယ္။ အဂၤလိပ္စာသင္တန္း တက္မယ္လုပ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ျပည္တြင္းျဖစ္ သင္တန္း အေကာင္းစားမ်ားအနက္ အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆုံး သင္တန္းမ်ားကုိ ကရုဏာၾကီးမားစြာ ရွာေပးေတာ္မူပါသေကာလား။ ေနာက္ဆုံး ေတာင္ဥကၠလာျမိဳ႔နယ္အတြင္းမွာရွိတဲ့ သင္တန္းမ်ားစြာထဲက အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆုံး သင္တန္းတစ္ခုကုိ သူငယ္ခ်င္း၏ ကူညီသမႈနဲ႔ တက္ျဖစ္လိုက္တယ္ ဆုိတာပါပဲ။

ေက်ာင္းေတြမွာ ေရးေလ့ေရးထရွိတဲ့ “ေက်ာင္းမွန္မွန္တတ္၊ စာမခက္၊ မပ်က္မကြက္၊ စာကုိက်က္”တို႔ “ၾကိဳးစားပါေလ၊ ေက်ာင္းသားေတြ၊ အံေလတေသာေသာ”တို႔ စသည္၊ စသည့္ ဆုိသဟာမ်ဳိးလု၊ိ အဲဒီသင္တန္းမွာ မင္းတုိ႔အတြက္ဟုဆုိကာ အားေပးသမႈအေနနဲ႔ေရးထားတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေတြကိုလည္း လူတုိင္း၊ လူတုိင္း ျမင္သာ၊ ထင္သာရွိနုိင္ရာ ေနရာမ်ိဳးမွာ ခ်ိပ္ထား၊ ကပ္ထားပါေရာလားဗ်ာ။ အဲသဟာေလးေတြထဲမွာမွ၊ တစ္ခုက အဂၤလိပ္လိုတတ္ခ်င္ရင္ “ရဲရဲဖတ္၊ ရဲရဲေျပာ”ဆုိပဲ။ ရွက္ေတာ္မမူၾကဖုိ႔လည္း တဖြဖြ ေျပာျပန္ပါေသးတယ္။

အဂၤလိပ္စာနဲ႔ပတ္သက္ျပီး စိတ္ကူးယဥ္မႈေလးေတြ နိစၥဓူ၀ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ရွင္ေလးေမာ္။ အဂၤလိပ္စာကုိ ပေရာ္ဖတ္ရွင္နယ္ဆန္စြာ တတ္ေျမာက္ခ်င္ခဲ့တဲ့ရွင္ေလးေမာ္။ အဂၤလိပ္လုိေရးထားတဲ့ စာဆုိရင္ ေပါက္ကရစာပါမက်န္ အလုံးစုံ ဘာသာ ျပန္ျပခ်င္တဲ့ ရွင္ေလးေမာ္။ စကားေျပာရင္ အီးလုိခ်ည္း အရင္ေတြးျပီးမွ ျမန္မာလုိျပန္ေျပာခ်င္တဲ့ ရွင္ေလးေမာ္။ ေနာက္ဆုံး လူၾကား၊ သူၾကား မေတာ္တဆ ေလလည္မိရင္ေတာင္မွ “အိုး မုိင္ ေဂါ့” ဆုိတဲ့ အာေမဋိတ္အသံေလးရဲ့ ေနာက္၀ယ္၊ “အုိင္မမ္ ေဆာရီး” ဆုိတာမ်ဳိးေလးနဲ႔ ေတာင္းပန္လုိက္ခ်င္တဲ့ ရွင္ေလးေမာ္တစ္ေယာက္ ဆရာ့ဆရာမ်ားရဲ့ ရဲရဲဖတ္၊ ရဲရဲေျပာဆုိတဲ့ အားေပးသမႈေလးနဲ႔ ဘုမသိ၊ ဘမသိ ဖတ္ခဲ့လို႔ ဒီရုပ္၊ ဒီရည္နဲ႔ ရွက္ဖြယ္လိလိျဖစ္ေစခဲ့ရတဲ့ စကားလုံးေလးေတြ အေၾကာင္း ျပန္ေျပာင္းအမွတ္ရမိသခုိက္ ေျပာျပခ်င္တာပါ။ အဲသဟာေလးေတြက…

Computer ဆုိသည့္ စကားလုံးေလးထဲက Put ဆုိသဟာေလးကုိ ပြတ္ဟု ထင္ျပီးသကာလ “ကြန္ပြတ္တာ”ဟု ဖတ္၏။
Phoneဆုိတာေလးကုိလည္း pho,ကုိ ဖုိး၊ ne, ကုိ နီ ဟုထင္ျပီးသကာလ “ဖုိးနီ”ဟုဖတ္ခဲ့၏။
Champion(ခ်န္ပီယံ)ကုိ cham, ကုိခ်န္ pion, ကုိ ပြန္ဟု ထင္ျပီးသကာလ “ခ်န္ပြန္”ဟု ဖတ္လုိက္၏။
Dialogue (ဒုိင္ယာေလာ့) ဆုိတာေလးကုိလည္း “ဒုိင္ေရာလုိ႔ကြ” ဟု ရဲရဲၾကီး ဖတ္၊ ရဲရဲေျပာခဲ့မိသည္ ဟူသတည္း။

ဆရာ့ဆရာမ်ားကလည္း ရဲရဲဖတ္၊ ရဲရဲေျပာလုိ႔ ဆုိေပတာကုိး။ ဒါနဲ႔ ေဖာ္ျပခဲ့ျပီး စကားလုံးေတြကို ထင္ရာ ဖတ္လုိက္မိေၾကာင္းပါပဲ။ တခ်ိဳ႕႔က အဂၤလိပ္အသံကုိ ပီပီသသ ေျပာတတ္ရန္အလို႔ငွါ ယူေက၊ ယူအက္စ္ လူမ်ဳိးအစစ္မ်ားတုိ႔ရဲ့ ပါးစပ္မ်ားကုိ ျဖစ္နုိင္ရင္ သူတို႔ပါးစပ္မွာ ငွါးတပ္ခ်င္ၾကသတဲ့၊ စိတ္ကူးယဥ္လုိက္ၾကပုံမ်ား။ တခ်ိဳ႔မိဘေတြကလည္း သူတုိ႔သားသား၊ မီးမီးတုိ႔ရဲ့ လွ်ာေတြကုိ ဘိုစစ္စစ္အသံရေစဖုိ႔အတြက္ ျပဳျပင္ေနၾကပါသတဲ့ဗ်ာ၊ စြမ္းပကားေတြနဲ႔ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လွမ္းကာတက္နုိင္ေတာ္မူၾကပါေပ့။

ေမာ္ကြန္းတုိ႔ကေတာ့ သူတကာေတြ လုပ္သလုိလည္း လုပ္လိုက္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ေနာက္ျပီး..ျဖစ္နုိင္ရင္ေပါ့၊ ေနာ….။ အခုေနတုန္းေလး ေသျပီး၊ လူျပန္ျဖစ္မယ္ဆုိရင္ေပါ့။ “ေသျခင္းတရားဆိုတာ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတယ္”ဘာညာကြာစိ၊ စိတ္ဓာတ္က်၊ လူျဖစ္ရႈံးမယ့္ စကားေတြ ေ၀းေ၀းမွာ ခဏအသာထား။ အဲသလုိသာ အကယ္တႏၲဳ လူျပန္ျဖစ္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ အဂၤလိပ္စာအတြက္ေရာ၊ ပစဳၥပၸန္မွာ မျဖစ္မေန ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အျခား၊အျခားေသာ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားအတြက္ပါ ရဲရဲၾကီးပဲ၊ ေသပစ္လိုက္မယ္ေလဗ်ာ။

ျပီးေတာ့ အင္တာနက္လည္း ၾကိဳက္သလုိသုံးရ၊ ဖုန္းဆုိလည္း ေရာ့တစ္ကဒ္ျပီး၊တစ္ကဒ္၀ယ္၊ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေသာ္ ဒီကဒ္က လုိင္းမေကာင္းဘူး၊ ကဒ္နံပါတ္မ်ားကလည္း မွတ္ရတာ ခက္သဗ်ားဆုိျပီး ေဟာတစ္ကဒ္ျပီးတစ္ကဒ္စြန္႔နဲ႔ ေဟာသလုိ၊ အဲသလုိလည္း ေပါေပါသုံးရ၊ ကားဆုိရင္လည္း ပါဂ်ဲရုိး၊ မာစီးဒီး၊ လန္ခရူဇာတုိ႔ေလာက္ကေတာ့ ေထာ္လာဂ်ီနဲ႔ ေမာ္ကြန္းတုိ႔ရဲ့ ၾကားမွာထားတဲ့ ယခုလက္ရွိ ဆက္ဆံေရးသေဘာေလာက္ပဲ ထားလုိ႔လည္းရ၊ ကိုယ့္အိမ္၊ ကိုယ့္ယာ၊ ကုိယ့္မိဘ၊ ကုိယ့္ေဆြမ်ဳိးတစ္သုိက္မ်ားနဲ႔လည္း ထပ္ၾကပ္မကြာ ေနလို႔ရနိုင္။

အဂၤလိပ္ဘာသာဘက္မွာ ဆုိရင္လည္း အင္တာေနရွင္နယ္ အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္ ဆရာတုိ႔႔႔ရဲ့ အသည္းေက်ာ္၊ ရုံးသုံး၊ ေက်ာင္းသုံး၊ ငါးစိမ္းသည္သုံး၊ ငါးပိ၊ ငါးျပာရည္၊ ငါးေျခာက္သည္၊ ဆုိက္ကားသမား၊ စပါယ္ယာတုိ႔ပါမက်န္ စၾကာ၀ဠာအတြင္း၀ယ္ မွီတင္းေနထုိင္ၾကတဲ့ သက္ရွိ၊ သက္မဲ့ အေထြေထြေသာ သတၱ၀ါမ်ား အားကုိးသမႈျပဳေနရရွာတဲ့ စပီကင္တကာတုိ႔ရဲ့ ထြဋ္ေခါင္ အေမရိကန္လူမ်ဳိး၊ နယူးေယာက္ ဇာတိစစ္စစ္ ဗုဒၶဘာသာ သူေတာ္ေကာင္း မ်က္ႏွာခ်မ္းသာၾကီး ဆုိသဟာမ်ဳိးကုိ ေမာ္ကြန္းသစ္ဆုိတဲ့ အမည္နာမေလးနဲ႔ပါ တဲြဖတ္လို႔ ေတာင္ ျဖစ္ခ်င္ပါေသးသဗ်ား။ အခုေတာ့လည္းေလ…ျဖစ္ေနရတဲ့ ဘ၀က စိတ္ဓာတ္မက်ေအာင္ သေဘာထားၾကီးၾကီးနဲ႔ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ႏွစ္သိမ့္ျပီး ေနတတ္ရင္ေတာင္မွ မေက်နပ္ႏုိင္ပါဘူး အရပ္ကတုိ႔။

ေမာ္ကြန္းသစ္
၁၂.၉.၂၀၁၀

သိဒၶတၳအေတြး

2010-08-21T04:54:00.000-07:00

ေမာ္ကြန္္းသစ္
၂၁.၈.၁၀

ေမာ္ကြန္း၀င္ ဇာတ္လမ္း

2010-08-19T04:49:00.000-07:00

ပုိ႔စ္ အသစ္ေတြ မတင္နုိင္တာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီးေတာ့ ထူးထူးေထြေထြ ပလႅင္ခံ ရွင္းျပမေနေတာ့ပါဘူး။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ပဲေပါ့။ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္တဲ့ေန႔က စျပီး ဒီကေန႔ထိ ေအးေအးေဆးေဆးနားရတယ္ မရွိေသးပါဘူး။ ဒီလုိ ေျပာလိုက္လို႔လည္း သိပ္ၾကီးက်ယ္လြန္းလိုက္တာလုိ႔ ထင္ေနမလား။ တကယ္ပါ။ ကိစၥ ႀကီးငယ္ရွိတုိင္း ဟိုေျပးလုိက္၊ ဒီေျပးလုိက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြကလည္း အေတာ္ကုိ ကုန္နုိင္လြန္းလွပါတယ္။

ကုိယ့္ဟာကုိေတာ့ ငါဘာမွမဟုတ္ေသးဘူးလုိ႔ ထင္ခ်င္ေနေသးေပမယ့္ အမ်ားအျမင္ကေတာ့ ကုိယ့္ကုိ အားကုိးလုိ႔ ရနုိင္တယ္ ဆုိျပီး တခ်ဳိ႔ေနရာေတြမွာ ဦးေဆာင္သူ အျဖစ္နဲ႔ ေနရာေတြ ေပးေနျပန္ေတာ့ မိမိအတြက္ မလြယ္လွေပဘူး။ သူတုိ႔အားကုိးသမႈ ျပဳလာသမွ်တုိင္းလည္း ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ေဆာင္ရြက္ ေပးနုိင္ဖုိ႔ လႈပ္ရွားရတာေတာ့ မလြယ္ေရးခ်ပဲ။

လူရယ္လုိ႔ျဖစ္လာရင္ မိမိနဲ႔တပါးတည္း ပါလာတဲ့ က႑၊ အကန္႔ေလးေတြကုိ သူ႔အခ်ိန္၊ အခါနဲ႔သူ ေကာင္းေကာင္း အသုံးခ်နုိင္ဖုိ႔ အလြန္႔အလြန္ အေရးၾကီးလွေၾကာင္း အခုမွ ျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္မိလာတယ္။ လူငယ္က လူငယ္အခ်ိန္မွာ လုပ္ရမယ့္ အကန္႔ေလးေတြ၊ လူလတ္က လူလတ္တစ္ေယာက္လုပ္ရမယ့္ က႑ေလးေတြ၊ ဒီလိုပါပဲ လူၾကီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မျဖစ္မေန လုပ္ရမယ့္ အကန္႔ေလးေတြ လုပ္ခြင့္ရွိတဲ့ အခုိက္အတန္႔ေလးမွာ အမိအရ လုပ္ခဲ့နုိင္ဖုိ႔ လုပ္လိုက္နုိင္္ဖုိ႔ပါပဲ။ လူလတ္ပုိင္းအရြယ္ ေရာက္မွ လူငယ္တစ္ေယာက္တုန္းက အခြင့္ေရးေလးေတြ ျပန္လုပ္ခ်င္၊ ျပန္လုိခ်င္ေနလို႔ကေတာ့ အခ်ိန္ေပးနုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တမ္းတေနရုံ၊ လြမ္းေနရုံမွတပါး အျခား၊ အျခားရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့။

ေလာကဇာတ္ခုံေပၚမွာ အမ်ဳိးမ်ဳိး အဖုံဖုံေသာ ကကြက္ေတြနဲ႔ အစုံလႈပ္ရွားေနရတာဟာ လူတုိ႔ရဲ့ ဓမၼတာတစ္ခုပါပဲ။ “မိိမိကုိယ္ကုိယ္တုိင္သာ မိမိအားကုိးရာလုိ႔” မိမိတုိ႔သိထားၾကတဲ့အတုိင္း ေန႔စဥ္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ဇာတ္လမ္းထြင္၊ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲညႊန္ၾကား၊ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ ကျပ၊ သရုပ္ေဆာင္ျပေနရတဲ့ သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ “မေနာ ပုဗၺဂၤမာ ဓမၼာ- မိမိတုိ႔တေတြရဲ့ လုပ္ေဆာင္မႈအားလုံးကုိ စိတ္ကပဲ ဦးေဆာင္ေရွးသြားျပဳတယ္ဆုိတဲ့အတုိင္းလည္း မေနာကံႏွလုံးသား ေစခိုင္းသမ်ွ ၀စီကံ(အေျပာအဆုိ)၊ ကာယကံ(လက္ေတြ႔ျပဳလုပ္မႈ)အမႈေတြက သရုပ္ေဆာင္ေနၾကရတာ မဟုတ္ပါလား။

ကုိယ္ဖန္တီး၊ တီထြင္၊ ကျပ၊ သရုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုဟာ မိမိရဲ့ပတ္၀န္းက်င္၊ မိမိရဲ့တုိင္းျပည္၊ မိမိရဲ့ သာသနာ၊ ေနာက္ဆုံး ေလာကၾကီးတစ္ခုလုံးနဲ႔ သဟဇာတျဖစ္ဖုိ႔၊ အက်ိဳးရွိဖုိ႔ လုိပါတယ္။ သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ့ အလုပ္မဟုတ္တဲ့ "မိမိအတြက္ေတာ့ အိုေကေစ၊ တပါးသူအတြက္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ပေလ့ေစ၊ ငါ့အတြက္ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားဖုိ႔က အဓိကပဲ" ဆုိတဲ့ အေတြးမ်ဳိးနဲ႔သာ ေလာကဇာတ္ခုံေပၚမွာ မေကာင္းေသာ ဇာတ္လမ္းမ်ဳိးစုံ ဖန္တီးေနမယ္၊ ကျပေနမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ မိမိကုိ အားလုံးက ႐ႈံ ့ခ်၊ မုန္းတီး၊ ႏွလုံးနာေနၾကမွာ ေသခ်ာပါပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မိမိကုိယ္တုိင္ ဖန္းတီးခြင့္ရေနခုိက္၊ သရုပ္ေဆာင္ျပခြင့္ရေနခုိက္ေလးမွာ ဇာတ္လမ္းဆုိး၊ သရုပ္ေဆာင္ဆုိးေတြ တေပြ႔တပုိက္နဲ႔ တပါးသူေတြရဲ့ ႏွလုံးနာ၊ ႐ႈံ ့ခ်၊ မုန္းတီးေနတဲ့သူ မျဖစ္ေအာင္၊ ေနာက္ဆုံး မိမိေသသြားရင္ေတာင္မွ ေလာကရဲ့ သူေတာ္ေကာင္း စာမ်က္နွာ တစ္ေနရာစာေလးမွာ မိမိစြမ္းနုိင္သမွ်၊ ထုဆစ္ထားတဲ့ ဇာတ္လမ္း၊ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔ အမတေမာ္ကြန္း(အၿမဲက်န္ရစ္ေနမယ့္ ေမာ္ကြန္း) တစ္ခုေတာ့ ေရးထုိးနုိင္ခဲ့ဖုိ႔ပါေလ။

ေမာ္ကြန္းသစ္
၁၉.၈.၂၀၁၀

လူသားနဲ႔ မနက္ျဖန္

2010-07-12T09:41:00.000-07:00

ကံေၾကာင့္ ဘ၀
ဘ၀ေၾကာင့္အ႐ဳွပ္
အ႐ုွပ္ေတြရွင္း
ရွင္းရင္းထပ္႐ွဳပ္
ေနာက္ဆုတ္မရ
အနိစၥခရီး
နီးရင္းနီးခဲ့
အလွည့္ေစာင့္စား
နက္ျဖန္မ်ားနဲ႔
လူသားဆုိတာ…..
ဒါတဲ့လား။ ။
(ကုိရင္)

ယင္နဲ႔ပ်ား

2010-07-05T05:15:00.001-07:00

ယင္
ဆင္ျခင္ဥာဏ္ကင္း
ညံ့ဖ်င္းတဲ့ လုံ႔လနဲ႔
၀မ္း၀ရုံရွာစား
ပစၥဳပၸန္မွာ နားတဲ့သတၱ၀ါ...။

ပ်ား
ထူးျခားသြက္လက္
ထက္ျမက္တဲ့ ဆင္ျခင္ဥာဏ္
ရင့္သန္တဲ့ လုံ႔လနဲ ့
ဘ၀အတြက္ စုေဆာင္း
ေၾကာင္းက်ဳိးေမွ်ာ္ၾကည့္
အနာဂတ္ကုိ သိတဲ့ သတၱ၀ါ...။

လူ
အူေၾကာင္ၾကားနဲ႔ လမ္းသြား
ေသြးပ်က္ေနတဲ့ အယူအဆမ်ားနဲ႔
အတၱတရားကုိ ေရွွ ႔တန္းတင္
ယင္သတၱ၀ါကုိ အားက်
တစ္ဘ၀စာနဲ႔ ေက်နပ္မွာလား?

ပ်ားကုိနည္းယူ
ၾကည္ျဖဴတဲ့ စိတ္ထား
ျမင့္ျမတ္တဲ့ သဒၶါတရားနဲ႔
ကုသုိလ္တံတားေတြ တည္ေဆာက္
သံသရာလမ္းကုိ ေလွ်ာက္မွာလား?
စဥ္းစား.....။

(ကိုရင္ေရႊဗ်ဳိင္း)
စာေမးပဲြ ျပီးပါျပီ

ေက်းဇူးပါ

2010-06-10T23:43:00.000-07:00

ေမာ္ကြန္းသစ္

အခုကစၿပီး မမုန္းေၾကး

2010-06-06T23:43:00.000-07:00

စာေရးမလို ့လုပ္ေတာ့ “အစည္းအေ၀းတဲ့ဗ်ာ၊ သြားၾကစုိ ့လား” အခန္းအၿပင္ဘက္မွ အတန္းေဖာ္ မိ္တ္ေဆြ တစ္ဦးရဲ့ က်င့္သားရေနၿပီးသား ႏွဳိးေဆာ္သံ။ အစည္းအေ၀းမွတ္တမ္းဆုိၿပီး ဒုိင္ယာရီ စာအုပ္ထဲမွာ လက္ယား ေရးထုိးမိခဲ့ဖူးတာလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္။ အစည္းအေ၀းေတြ လုပ္လွပါလားလုိ ့ ညည္းေနရတာလည္း ခုိငွက္ကေလးမ်ားသာသိရင္ လက္ယားၿပီး ရမ္းသမ္းပစ္ေနတဲ့ ႏြားေက်ာင္းသား ေလးသီးဆီ ကုိသာ သူတုိ ့ကုိယ္ သူတုိ ့ "ငါ့ထက္ ညည္းေနရမယ့္သူ ရွိရေကာင္းလား"ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ ့ တမင္တုိး၀င္ၿပီး အ႐ုွံးေပး သတ္ေသမိၾကလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ့။

ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သြားရေပအုံးမယ္။ အစည္းအေ၀းခန္းမထဲမွာ မဂၤလသုတ္ကုိ မိနစ္ အနည္းငယ္ခန္ ့မ်ွလည္း ဟန္က်ပန္က် ႏွလုံးသြင္းကာ ရြတ္ဆုိခ်ီးေၿမာက္ရေပအုံးမယ္။ မုိင္ခရုိဖုန္း ၿမင္တုိင္း သဲသဲလွဳပ္ ထေၿပာၾကဦးမယ့္ ကုိေရႊကုလားမ်ားရဲ့ အသံေတာ္ကုိလည္း ေရႊနားေတာ္ ဘ၀င္က်ေအာင္ သည္းခံ နားေထာင္ရေပအုံးမယ္။

အစည္းအေ၀းက ၿပန္လာေတာ့ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ရဲ့ ေမးခြန္းကုိ ထပ္တလဲလဲ ၿပန္ေတြးမိၿပန္တယ္။ သူက ဘယ္လုိ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ဳိးနဲ ့ ေမးတာလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ ငါ့ညီကုိ သူမ်ားက အမုန္းခံရတာရယ္၊ ငါ့ညီက သူမ်ားကုိ မုန္းတာရယ္ ဘယ္ဟာ ပုိအေၾကာက္ဆုံးလဲတဲ့။ အေျဖေတာ့ ေရေရရာရာ ၿပန္မေပးမိခဲ့ပါဘူး။

အခုထိ ဘယ္ဟာကုိ ပုိေၾကာက္ပါတယ္ဆုိတဲ့ အေျဖလည္း မထြက္ခဲ့ပါဘူး။ ႏွစ္ခု စလုံးကို ေၾကာက္မိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ မုန္းတယ္ဆုိမွေတာ့ သူကပဲ မုန္းမုန္း၊ ကုိယ္ကပဲ မုန္းမုန္း မေကာင္းတာခ်ည္းပါပဲေလ။ ကုိယ္က မုန္းေနမိမယ္ဆုိရင္ သူ ့ကုိ ျမင္တုိင္း မုန္းတဲ့ စိတ္က အကုသုိလ္ၿဖစ္စရာေတြပဲ ေတြးမိ၊ လုပ္မိေအာင္ တြန္းပုိ ့ ့ေနေတာ့မွာပါ။ ကုိယ့္ကုိ သူမ်ားက မုန္းေနၿပီဆုိရင္လည္း သူ ့စိတ္ထဲမွာ ကုိယ္နဲ ့အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္မိတုိင္း အကုသုိလ္ေတြ ကုိယ့္ေၾကာင့္ ဆက္တုိက္ ၿဖစ္ေနေတာ့မွာပါပဲ။

ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကုိယ့္ရဲ့ အေၿပာအဆုိ၊ အလုပ္အကုိင္ေလးေတြ မွားနုိင္တာရယ္ေၾကာင့္ အမုန္းေတာ့ ခံၾကရမွာပါပဲ။ အၾကီးစားအမုန္းလည္း ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မယ္၊ အေသးစားအမုန္းလည္း ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မယ္။ သူေရာ၊ ကုိယ္ေရာ ၿပန္ေၿဖလုိ ့မရနုိင္ေလာက္တဲ့ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ အမုန္းမ်ဳိး မၿဖစ္မိၾကေအာင္ေတာ့ ေနၾကရမယ္။ အမုန္းတရား ၿဖစ္ေပၚေစနုိင္တဲ့ အရင္းခံအေၾကာင္းေတြကုိ အသိ၊ ဥာဏ္ပညာ နဲ ့ခ်ဳိးႏွိမ္ထားရမယ္။

ကုိယ့္ရဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကုိယ့္ကုိ မုန္းေနတဲ့သူ မ်ားေနၿပီဆုိရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကုိ ဘာေၾကာင့္မုန္းသလဲ ၿပန္သုံးသပ္ၾကရမယ္။ ဒီလုိပဲ ကုိယ္က သူမ်ားကုိ မုန္းေနမိၿပီဆုိရင္လည္း ဘာေၾကာင့္ သူ ့ကုိ မုန္းေနရတာလဲဆုိတာကုိ စဥ္းစားၾကည့္ရပါမယ္။ ၿပီးေတာ့ မုန္းဖုိ ့ေကာင္းတဲ့ အေတြး၊ မုန္းဖုိ ့ေကာင္းတဲ့ အေျပာ၊ မုန္းဖုိ ့ေကာင္းတဲ့ အလုပ္အကုိင္ေလးေတြကုိ ၿပန္လည္ ၿပဳၿပင္နုိင္ေအာင္ ၾကဳိးစားရမယ္။ ဒီလုိမွ မၾကဳိးစားဘူးဆုိရင္ အမုန္းေၾကာင့္ၿဖစ္တဲ့ ရာဇ၀တ္မွဳေတြ၊ ကလဲ့စားေခ်မွဳေတြ တသီၾကီး ၿဖစ္လာေတာ့မွာ မလဲြပါပဲ။ အမုန္းဆုိတာနဲ ့ ၿပည္သူတစ္ရပ္လုံးရဲ့ အမုန္းေတာ္ခံ ၿဖစ္သြားရရွာတဲ့ မင္းတစ္ပါးအေၾကာင္း သတိရမိၿပန္ပါတယ္။

အဲဒီမင္းအေၾကာင္း နဲနဲေၿပာၿပရေအာင္ပါ။ တခါက ဗာရာဏသီၿပည္မွာ မဟာပိဂၤလမင္း အုပ္ခ်ဳပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ မင္းက မင္းက်င့္တရားနဲ ့ ညီညြတ္မ်ွတစြာ တုိင္းၿပည္ကို မအုပ္ခ်ဳပ္ပါဘူး။ မင္းတစ္ပါးရဲ့ ဂုဏ္ကို ညွဳိးေစတဲ့ အဂတိေလးပါးလိုက္စားတာတုိ ့၊ မတရားသၿဖင့္ အျပစ္ဒဏ္ေပးတာတုိ ့၊ ၾကံစက္ထဲက ၾကံတစ္ေခ်ာင္းလုိ လူေတြကုိ ႏွိပ္စက္ညွဥ္းပန္းတာတုိ ့၊ စတဲ့ ၿပည္သူေတြ မႏွစ္ၿမဳိ ့ဖြယ္ရာ လုပ္ရပ္ေတြနဲ ့ပဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေနေတာ့တာပါတဲ့။

ဒီေတာ့ တုိင္းၿပည္မွာ ရွိတဲ့ သူေဌး၊ အမက္၊ ပုဏၰား ေနာက္ဆုံး အိမ္က ဇနီး၊ သားသမီး၊ အိမ္ေဖာ္ေတြက အစ သူ ့ကုိ မခ်စ္မႏွစ္သက္ၾကေတာ့ပါဘူး။ သူ ့ကုိ ဘယ္လုိၿမင္ၾကလဲဆုိရင္ မ်က္စိထဲ ၀င္တဲ့ အမွဳိက္လုိ၊ ထမင္းထဲပါတဲ့ ေက်ာက္ခဲလုိ၊ ေၿခဖေနာင့္မွာ ဆူးတဲ့ ဆူးၾကီးလုိပဲ ၿမင္ေနၾကေတာ့တာပါတဲ့။

ဒီလုိနဲ ့အဲဒီမင္းဟာ ၿပည္သူေတြ မုန္းေနတဲ့ ၾကားကပဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး နတ္ရြာစံသြားပါတယ္။ သူနတ္ရြာစံေတာ့ ဗာရာဏသီတစ္ၿပည္လုံး ၀မ္းေၿမာက္ေပ်ာ္ၿမဴးေနၾကေတာ့တာပါ။ ေနာက္တစ္ခါ ၿပန္မလာရေအာင္ ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ ့သူ ့ရဲ့ အေလာင္းကုိ ထင္းတစ္ေထာင္နဲ ့ သၿဂႌဳလ္၊ ၿပီးေတာ့ သခ်ႌဳင္း ေၿမကုိလည္း လွန္ပစ္လုိက္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး..

သူ႔ရဲ့ သားေတာ္ ဘုရားအေလာင္းကုိ မင္းေၿမွာက္လိုက္ၾကပါတယ္။ တရားေစာင့္တဲ့ မင္းရၿပီဆုိၿပီးေတာ့လည္း ေအာင္ပဲြေတြခံၾကပါတယ္။ အေကြ်းအေမြးေတြနဲ ့လည္း စည္ကားလုိ ့ေနပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူမ်ား ေပ်ာ္ေနၾကေပမယ့္ မေပ်ာ္နုိင္ဘဲ ငိုေနတဲ့ နန္းေတာ္ တံခါးေစာင့္ရဲ့ ငုိသံကုိ အံ့ၾသစြာ ၾကားရပါေတာ့တယ္။

ဒါနဲ ့ မင္းက တံခါးေစာင့္ကုိ ေခၚေတြ ့ၿပီး ...

“ တံခါးေစာင့္ သင္ဟာ ဘာေၾကာင့္ ငိုေၾကြးေနရတာလဲ”
“ပိလိဂၤမင္းကုိ သတိရလုိ ့ပါဘုရား”
“သူေသလုိ တစ္တုိင္းၿပည္လုံးက ၀မ္းေၿမာက္၀မ္းသာ ေအာင္ပဲြခံေနၾကတာ
သင္က ဘာလုိ ့ ငုိေၾကြးေနရတာလဲ၊ သူ ့ကုိခ်စ္လုိ ့လား”
“အမ်ားနည္းတူ တပည့္ေတာ္လည္း မခ်စ္ပါဘူး ဘုရား”
“ဒါဆုိ ဘာလုိ ့လဲ ေလ်ွာက္တင္စမ္းပါ”

“မွန္ပါ ပိလိဂၤမင္းဟာ ၿပာႆာဒ္က ဆင္းတုိင္း အကြ်နု္ပ္ရဲ့ ဦးေခါင္းကုိ ရွစ္ခ်က္၊ ရွစ္ခ်က္ ရုိက္ႏွက္ၿပီးမွ ထြက္သြားပါတယ္ ဘုရား၊ ၿပာႆဒ္ကုိ တက္တုိင္းလည္း ရွစ္ခ်က္ ရုိက္ၿပီးမွ တက္သြားပါတယ္ဘုရား၊ အခုေတာ့ အကြ်ႏု္ပ္ေခါင္းကုိ ရိုက္မယ့္သူ မရွိလို ့ သက္သာခဲ့ပါၿပီ မင္းၾကီး”

“ပိလိဂၤမင္းၾကီးဟာ ဟုိဘက္ဘ၀ ငရဲၿပည္ေရာက္လုိ ့ ငရဲထိန္းေတြကိုလည္း အကြ်ႏု္ပ္လို အထြက္ရွစ္ခ်က္၊ အ၀င္ရွစ္ခ်က္ ရုိက္လုိ ့ မခံနုိင္ေတာ့တဲ့အဆုံး လူ ့ၿပည္ၿပန္ပုိ ့မွ ၿဖင့္ အကြ်နုိပ္ရဲ့ သက္သာေနတဲ့ ေခါင္းေလး အရုိက္ခံရ ျပန္ရင္ ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ ့ စိတ္ဘ၀င္ မက်ကာ စုိးရိမ္ၿပီး ငိုမိတာပါဘုရားလို ့” ၿပန္ေလ်ွာက္လုိက္ပါေတာ့တယ္။

ဒီေတာ့မွ မင္းက တံခါးေစာင့္ကုိ ပိလိဂၤမင္းဟာ ၿပန္မလာနုိင္ေတာ့တဲ့ အေၾကာင္း၊ တကယ္ေသၿပီးတဲ့ သူဟာ ၿပန္လာနုိင္ရုိး မရွိလုိ ့ ေၾကာက္စရာ မလုိေတာ့တဲ့ အေၾကာင္း ေၿပာၿပလုိက္မွ တံခါးေစာင့္လည္း စိတ္သက္သာရာ ရသြားပါေတာ့တယ္။

ကဲ…..စာဖတ္သူကုိ ေမးမေနေတာ့ပါဘူး။ ကုိယ့္ဟာကုိသာ ရွင္ေလးေမာ္ ၿပန္ေမးၾကည့္ေတာ့မယ္။ ငါေသသြားခဲ့ရင္ေရာ ေအာင္ပဲြခံေပ်ာ္ေနၾကမယ့္ သူေတြ ရွင္ေလးေမာ္ အနားမွာ ရွိေနၿပီလား၊ သူတုိ႔ အဲသေလာက္ မုန္းရေအာင္ေရာ ငါက ဘာေတြလုပ္ခဲ့မိလုိ ့လဲ။ မုန္းတာကုိ ၿပန္ခ်စ္လာေအာင္ မၾကဳိးစားဘဲ ဘ၀ကူးရဲတဲ့စိတ္ ရွင္ေလးေမာ္မွာ ရွိသလား ဆုိတာ……..။

မွတ္္ခ်က္။ ။ ပုံေသေလာကဓံဟုုုုုုုုမွတ္ေလ။

ကုိယ့္ဘ၀ မျပည့္စုံေလဘူး

2010-06-05T02:25:00.000-07:00

ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ျဖစ္ဖုိ႔
စကားလုံး တခ်ဳိ႕
ဟိုငွါး... ဒီငွါးနဲ႔
ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ခ်ာခ်ာလည္
ကိုယ့္ဘ၀ မျပည့္စုံေလဘူး။

"မူပုိင္" "မူပိုင္"
ဒါကုိ နားလည္ပါဘိ
ကုိယ္ပုိင္ေလမ်ား ရေလမလား
ဘယ္ေလာက္ေတြးေတြး
လက္လုပ္လက္စား
ကုိယ့္ဘ၀ မျပည့္စုံေလဘူး။

ဖတ္ရင္း....
ကူးရင္း....
ျပန္လည္ေဖာ္ျပရင္း....။

မ်ဥ္းေျဖာင့္ဆဲြတဲ့လူခ်င္း
အတင္းစကားေျပာေနရင္
စာမ်က္ႏွာမ်ား
အားနာဖုိ႔ ေကာင္းပါသတဲ့။

ဘယ္ကလာသလဲ
ပုိင္ရွင္ အစစ္
၀န္ခံပစ္ဖုိ႔
ငါ့မွာ ခဲတံလည္းတုိ
ေနလည္းညဳိျပီ
ကိုယ့္ဘ၀ မျပည့္စုံေလဘူး…။

ေဘထုပ္

2010-06-03T22:51:00.000-07:00

အနား မလာပါနဲ႔လားကြယ္
ေျပးသာ ေျပးပါ
လမ္းေတြ ရွည္နုိင္သမွ်
ခင္းထားတယ္။

ငါက ဆဲြမယ့္သူရွိမွ
ရန္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ေကာင္ေပါ့။

လႈပ္ေတာင္ မၾကည့္နဲ႔
ျမဳပ္ရုံပဲ
ႏြံအစစ္မဟုတ္ေပမယ့္
သူ႔ထက္ ဆန္းတယ္။

ယုံေအာင္ေျပာဖုိ႔
ေပၚျပဴလာ သစၥာစကားလည္း
မရွိေတာ့ဘူး...။
“ဘုရားဗုဒၶ ေန႔ေရာ ညဥ့္ပါ…
တင့္တယ္တယ္”ဆုိတာက
လဲြလုိ႔ေပါ့။

သံသရာအမုန္း

2010-06-02T21:06:00.000-07:00

ေဟာ...ၾကည့္စမ္း ၾကည့္စမ္း
တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ ၀ရုန္းသုန္းကား
ပြင့္ေနလုိက္ၾက….
အမုန္းပန္းေတြသာ
မဆီမဆုိင္
ငါ့ဆီ ဦးခုိက္ေနၾကပါေရာလား….။

ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္
မွန္း …..အတိတ္က အရိပ္
တို္းတိတ္ ၾကည့္စမ္းမယ္။

ကႏၱာရ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္
ကံတရား အျမီးသေဘာေလာက္သာ
မင္းနားလည္ခဲ့ရင္...
အမုန္းနံ႔ကင္းတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္အတြက္
နိမိတ္ျပအဆင့္ေလာက္နဲ႔လည္း နမ္းခြင့္ေပးခဲ့သင့္တယ္...။

ညဳတုတု အမူယာေလးေတြ
တယုတယ အျပဳစုေလးေတြ
ကြင္းစ ကြင္းပိတ္နဲ႔
ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေျမာက္ဆုိတာ
လူသိရွင္ၾကား ေၾကျငာခဲ့ဖုိ႔
ဘယ္မလဲဗ်ိဳ ႔
ကုိယ့္…ကုိယ္ပုိင္ဂဏန္းေတြ…..

ထုံးတမ္းမရွိတဲ့ သုညဆုိတာကုိ
ပုံခ်ပစ္ဖုိ႔ ေတာင္ ကုန္က်မွာ စုိးပါစ….။

ဒ႑ာရီထဲမွာ
အေသအခ်ာ ေတးထားသင့္တာေလးေတြ
မွ်င္မွ်င္ကေလးမွ မရွိခဲ့ေလေတာ့
နဂိုကမွ ဖရုိဖရဲ
ယဲ့တဲ့တဲ့စိတ္
ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ်
အခ်ဥ္ပါေပါက္ခဲ့ရ….။

အစကေတာ့ အေငြ႔ထေတာ့မတတ္
ေလာင္ေနတဲ့ အပူမီးေတြ
ေအာင့္အီးဖုိ႔
အသေခ်ၤမ်ားစြာထိ
အသီးသီး ေရႊ႔ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္ေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္...
မဟုတ္မဟတ္သလုိ ခံစားရတဲ့
ငါ့လုပ္ရပ္ေတြအတြက္
ဆုိင္သူ ငိုမယ္
မဆုိင္သူလည္း ငုိမယ္
ေနာက္ဆုံး ဘုရားသခင္ပါ ငုိမွာစုိးတယ္...။

ကဲ…ယေန႔မွစ
တမင္လွမ္းခဲ့မိ… ေျခလွမ္းမ်ား ဘြာခပ္ေစ…။
ပိုးဟပ္နစ္… ေကာ္ဖီခြက္မ်ား စြန္႔ပစ္ေစ….။
သက်ေသြးမစစ္ ညစ္ေထးေထး ေသြးသားမ်ားလည္း အသစ္လဲေစ….။
ပဲြတုိ္င္းေက်ာ္ မဟာေအာင္ေဆးၾကီးမ်ား
သိကၡာရွိရွိ အသုံးခ်နုိင္တဲ့ အကယ္ဒမီေရွာ့ ပုိင္ရွင္တစ္သုိက္
အနားမွ ခြါေစ…။

စာၾကည့္စားပဲြေပၚမွာ
၀ပ္အားေကာင္းျပီး
ျဖဴေဖြးဆြတ္္ေနတဲ့
မီးတစ္လုံးနဲ႔ပဲ
လွန္ေလွာလိုက္တဲ့ စာမ်က္ႏွာတုိင္းဟာ
ဓမၼေတြခ်ည္းျဖစ္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားရင္း ….

အသက္မကခ်စ္ရတဲ့ ကမၻာေျမအတြက္
သက်ေသြးနဲ႔ မွတ္တုိင္ေတြ ထူခဲ့မယ္…..။